Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος ὁ Θεοφόρος ὁ καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Δαυΐδ τοῦ ἐν Εὐβοίᾳ 22 Νοεμβρίου


 Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος Τσαλίκης γεννήθηκε στό Λιβισί τῆς Μικρᾶς Ἀσίας στίς 5 Νοεμβρίου τοῦ 1920. Ἦταν παιδί εὐσεβῶν γονέων, τῆς Θεοδώρας καί τοῦ Σταύρου Τσαλίκη. Ἡ μητέρα του εἶχε γεννήσει ἑννέα παιδιά, ἀλλά εἶχαν ἐπιζήσει μόλις τά τρία.


Στά παιδικά του χρόνια ἔζησε τήν Μικρασιατική καταστροφή και τόν ξεριζωμό τῶν Ἑλλήνων ἀπό τήν Μικρά Ἀσία. Ὁ πατέρας του, ὅπως και ὅλοι οἱ Χριστιανοί ἄντρες, ὁδηγήθηκε σέ τάγματα ἐργασίας στά βάθη τῆς Ἀνατολίας.


Μέ τήν ἀνταλλαγή πληθυσμῶν, ἡ οἰκογένειά του, με τόν πατέρα να θεωρεῖται ἀγνοούμενος, ἐγκαταστάθηκε ἀρχικά στό χωριό Ἅγιος Γεώργιος Ἄμφισσας, σέ συνθήκες πολύ δύσκολες, μαζί μέ ἄλλους Ἕλληνες πρόσφυγες, μέσα σέ μιά ἀποθήκη. Ὁ πατέρας του, ἀφοῦ ἐπέζησε ἀπό τά τάγματα ἐργασίας, πέρασε μέσα ἀπό τήν Μάκρη τῆς Μικρᾶς Ἀσίας και ἔφτασε στήν Ἑλλάδα μέ πλοῖο, και ἀναζητώντας ἐργασία βρέθηκε στήν Ἄμφισσα ὅπου ἐπανενώθηκε μέ τήν οἰκογένειά του.


Τό 1925 ἡ οἰκογένειά του μετακόμισε στη Φαράκλα Εὐβοίας, ὅπου ὁ Ἰάκωβος, τό 1927 ὅπου ξεκίνησε τό σχολεῖο, διδάχθηκε τά πρῶτα ἐκκλησιαστικά γράμματα, στό ναό τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς. Ἔδειχνε ἀπό μικρή ἡλικία τήν κλίση του γιά τόν μοναχισμό, ἕνεκα τοῦ ἀσκητικοῦ βίου πού διῆγε καί ἄρχισαν νά φαίνονται τά πρῶτα χαρίσματα πού τοῦ χάρισε ὁ Θεός. Μετά ἀπό ἕνα ὅραμα, πού εἶδε τήν Ἁγία Παρασκευή, κατάλαβε ὅτι θά ἀκολουθήσει τόν ἀσκητικό βίο.


Το 1933, ἀφοῦ ὁλοκλήρωσε το δημοτικό σχολεῖο, δέν κατάφερε να συνεχίσει τίς σπουδές του στό Γυμνάσιο, ἐξ αἰτίας τῶν οἰκονομικῶν δυσχερειῶν τῆς οἰκογένειάς του, καί βοηθοῦσε τόν πατέρα του σέ διάφορες ἐργασίες.


Σέ ἡλικία 15 ἐτῶν ἀσθένησε σοβαρά, ἀλλά μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, τό ξεπέρασε καί ἐπέζησε. Πέντε χρόνια ἀργότερα, θά ξεσπάσει ὁ Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ὅπου καί πάλι θά ἀσθενήσει σοβαρά, ἀλλά καί πάλι μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, θά τό ξεπεράσει. Τό 1942, θά χάσει τήν μητέρα του καί τόν ἑπόμενο χρόνο, ὁ Ἰάκωβος θα πιαστεῖ αἰχμάλωτος ἀπό τούς Γερμανούς, μαζί μέ ἄλλους συγχωριανούς του, ὅπου θά τούς ὁδηγήσουν στό χωριό Στροφυλιά Εὐβοίας.


Τό 1947 κλήθηκε νά ὑπηρετήσει στόν στρατό, στό Σῶμα Ἐφοδιασμοῦ καί Μεταφορῶν καί ὅταν ἀπολύθηκε, τό 1949, ἦταν ἡ χρονιά πού ἔχασε καί τόν πατέρα του.


Τό 1951, πάντρεψε τήν ἀδελφή του Ἀναστασία, καί ἔτσι μπόρεσε νά πραγματοποιήσει τήν θέλησή του γιά τόν Μοναχισμό καί εἰσῆλθε στήν Ἱερά Μονή Ὁσίου Δαυΐδ στήν Εὔβοια, πού τήν ἐποχή ἐκείνη ἦταν σέ ἐρειπιώδη κατάσταση, με τρεῖς μοναχούς. Τό μοναστῆρι, ἔδειχνε ἐγκαταλελλειμένο, καί μέσα σέ αὐτό ζοῦσαν βοσκοί μέ τά ζῶα τους. Οἱ δέ τρεῖς μοναχοί, τοῦ ἔδωσαν ἕνα κελί κατεστραμμένο, ἑξωθώντας τον νά ἐγκαταλείψει. Ὅντως καί ἔτσι ἔγινε. Ξαναγύρισε στή Φάρακλα, ἀλλά ὅχι γιά πολύ καί ξαναγύρισε στό Μοναστήρι, ὅπου βοηθοῦσε ὅπως μποροῦσε στήν καθαριότητα ἀλλά καί σέ διάφορες ἐπισκευές, εἰσπράττοντας ὅμως εἰρωνίες καί ἀποδοκιμασίες ἀπό ἕναν ἐκ τῶν μοναχῶν.


Στίς 31 Νοεμβρίου τοῦ 1952 ἐκάρη μοναχός καί ὁ τότε Ἡγούμενος τόν κατέστησε Οἰκονόμο τῆς Μονῆς. Στίς 17 Δεκεμβρίου τοῦ 1952, χειροτονήθηκε διάκονος, στήν Χαλκίδα καί δύο ἡμέρες μετά, ἱερέας. Ὁ Ἰάκωβος ἐπιδόθηκε σέ καθημερινή ἄσκηση στήν μονή καί τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας.


Τό 1953, ἀνακάλυψε στήν περιοχή μία μικρή σπηλιά, ὅπου ἦταν τό ἀσκητήριο τοῦ Ὁσίου Δαυίδ, ὅπου κατέφευγε γιά νά προσευχηθεῖ.


Τό 1975, ὁ νέος Μητροπολίτης Χαλκίδος Χρυσόστομος Βεργής, τοῦ ἀνέθεσε τήν ἡγουμενία τῆς Μονῆς. Εἶχε γίνει ἰδιαιτέρως δημοφιλῆς καί κόσμος πιστῶν συνέρρεε στή Μονή γιά νά τόν συμβουλευθοῦν καί νά ἐξομολογηθοῦν. Στήν ἐξομολόγηση ἦταν ἐπιεικής, ἐνῶ ἀντιθέτως ἦταν ἰδιαίτερα αὐστηρός μέ τόν ἑαυτό του.


Ὡς ἡγούμενος πλέον, ἔδωσε μεγάλη σημασία στις ἐπισκευές τῆς μονῆς καί καθημερινά ἀσχολοῦνταν μέ τήν ἀνακαίνισή της καί ἀνέγειρε κωδωνοστάσιο, παρεκκλήσια καί κελλιά, καθώς καί ἄλλους χώρους ὅπου ἦταν ἀπαραίτητοι γιά τήν εὔρυθμη λειτουργία τῆς μονῆς.


Ἡ ἤδη ἐπιβαρυμένη ὑγεία του, ἄρχισε να ἐπιδεινώνεται μέ σημαντικό πρόβλημα στήν μέση του, τό ὁποῖο τόν ταλαιπωροῦσε ἀπό τό 1956. Το 1964, ἐμφάνισε πρόβλημα μέ τόν σχηματισμό πυωδῶν ἀμυγδαλῶν τό ὁποῖο τοῦ δημιούργησε ἀσθένεια στά νεφρά του τήν ὁποία ὑπέμεινε με πολύ ὑπομονη. Τό 1967 ἀσθένησε ἀπό σκωληκοειδίτιδα ὅπου τοῦ προκάλεσε περιτοναϊκή ἀντίδραση ὅπου καί χειρουργήθηκε. Τήν ἴδια χρονιά χειρουργήθηκε σέ βουβωνοκήλη καί στόν προστάτη. Τό 1974, παρουσίασε προβλήματα φλεβίτιδας καί εἰσήχθη στό Νοσοκομεῖο ΝΙΜΤΣ στήν Ἀθηνα. Τό 1980, διαγνώσθηκε μέ καρδιακή ἀνεπάρκεια καί χειρουργήθηκε, τό 1986, γιά τοποθέτηση βηματοδότη στό Γενικό Κρατικό Νοσοκομεῖο τῆς Ἀθηνας. Στίς 23 Σεπτεμβρίου τοῦ 1990 νοσηλεύθηκε μέ καρδιακή ἀρρυθμία. Μάλιστα στό νοσοκομεῖο γνώρισε καί τόν τότε Πρωθυπουργό, τόν Ἀντρέα Παπανδρέου, ὅπου ἐκείνη τήν ἐποχή ἐγχειρίστηκε. Τό 1991, μετά ἀπό ἔκτακτη νοσηλεία στήν ἐντατική, ἐπέστρεψε στή Μονή, ὅπου ἐκεῖ ὑπέστη λοίμωξη ἡ ὁποία ἐξελίχθηκε σέ πνευμονία. Παρότι ὁ ἱατρός του ἐπέμενε νά ἐπιστρέψει στό νοσοκομεῖο, ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ἀρνήθηκε, λέγοντάς του ὅτι δέν προλαβαίνει να πάει, προαισθανόμενος τό τέλος του.


Στίς 21 Νοεμβρίου τοῦ 1991, ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος, ἀφοῦ πρῶτα συμμετεῖχε στήν Θεία Λειτουργία τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου καί ἀφοῦ ἔλαβε τά Ἄχραντα Μυστήρια, ἐκοιμήθη μέ εἰρήνη.


Στίς 27 Νοεμβρίου τοῦ 2017, ἡ Ἁγία καί Ἱερᾶ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, πού συνεδρίασε στό Φανάρι ὑπό τήν προεδρία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ἀποφάσισε τήν ἁγιοκατάταξη τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἰάκωβου Τσαλίκη, ἐκ Λιβισίου τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, Ἡγουμένου τῆς ἐν Εὐβοίᾳ Μονῆς Ὁσίου Δαυΐδ, καί ὅρισε, ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου, νά τιμᾶται στίς 22 Νοεμβρίου ἑκάστου ἔτους.






Πηγή https://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας Πίστεως


Χαίρει ἔχουσα, σέ παραστάτην, ἡ πολύφημος νῆσος Εὐβοίας, καί τοῦ Ὁσίου Δαυΐδ ἐπαγάλλεται, ἡ θεία Μάνδρα τόν τάφον σου ἔχουσα, θεοχαρίτωτε πάτερ Ἰάκωβε, σύ γάρ χάριτας, βλυστάνεις ἡμῖν ἑκάστοτε, ὡς ῥεῦμα Παρακλίτου ἀνεπίσχετον.


 


Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.


Εὐβοίας τόν ἔφορον καί κοινοβίου Δαυΐδ, σεπτόν προεξάρχοντα καί τοῦ λαοῦ ὁδηγόν, Ἰάκωβοςν ὅσιον, δεῦτε ἐν εὐφροσύνῃ καταστέψωμεν ὕμνοις, οὕτος γάρ ἐντυγχάνει, τῷ Χριστῷ ὑπέρ πάντων, παρέχει δέ τοῖς ἀνθρώποις, χάριν καί ἔλεος.



Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α’. Τόν συνάναρχον Λόγον


Τῶν ὁσίων Πατέρων τά κατορθώματα, ἐν ἐσχάτοις τοῖς χρόνοις ζηλώσας ἅγιε, ἀνεδείχθης μιμητής τύτων Ἰάκωβε, ἐν τῇ μάνδᾳ τοῦ Δαυΐδ, τοῦ προστάτου σου σεμνέ, ποιμάνας ταύτην ἐνθέως, διό σύν τούτω μη παύσῃ, ὑπέρ ἡμῶν ἀεί δεόμενος.


 


Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης


Λαμπρυνθείς τοῦ Δεσπότου ταπεινώσει, Ἰάκωβε, κάλλος ἐνεδύθεις ἀρχαῖον, καταυγάσας τήν Εὔβοιαν. Διό συλλειτουργῶν τοῖς Χερουβείμ, ὡράθης Ἐκκλησίας χαρμονή, σύν Δαβίδ καί Ἰωάννῃ, ἱλαστικῶς φαιδρύνων τούς βοῶντάς σοι· Δόξα τῷ σέ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σέ ἁγιάσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διά σοῦ, πᾶσιν ἱάματα.





Κοντάκιον. Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον


Τόν σεμνόν ἡγούμενον, τῶν μοναζόντων Πατέρων, καί Δαυΐδ διάδοχον, ἐν τῇ Μονῇ τῆς Εὐβοίας, λάμψαντα, καθάπερ ἄστρον ἐν Ἐκκλησίᾳ, λόγοις τε καί ἐυσεβεῖ βιοτή ἐν πίστει, ἐπαινοῦμεν ἐκβοῶντες, χαῖροις θεόφρον Ἰάκωβε ὅσιε.



Μεγαλυνάριον


Χαίροις τῆς Εὐβοίας ὁ στολισμός, καί ποιμήν τῆς Μάνδρας, τοῦ ὁσίου πατρός Δαυΐδ. Χαίροις ὀρθοδόξων, ὁ βοηθός ἐν πᾶσι, Ἰάκωβε παμμάκαρ, ἡμῶν καύχημα.


 


Ἕτερον Μεγαλυνάριον


Χαίροις ἱαμάτων ὁ ποταμός, εὐχαῖς σου αρδεύων, πᾶσιν κτίσιν ἱλαστικῶς, Ἰάκωβε θεόφρον, Ευβοίας ὁ κοσμήτωρ, Δαβίδ τε θεοφόρου, θεῖος συνέκδημος.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ: 7997 - Όταν ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου Γέροντας Γρηγόριος συνάντησε τον παπα Τύχωνα τον Ρώσο στο κελλί του

  Ὡρισμένοι ἄνθρωποι εἶναι μόνον νὰ τοὺς βλέπουμε, ἀλλὰ να μὴν τοὺς ἀκοῦμε. Καὶ ἄλλοι μόνον νὰ τοὺς ἀκοῦμε, ἀλλὰ νὰ μὴν τοὺς βλέπουμε. Σπάνιοι αὐτοὶ ποὺ συνδυάζουν καὶ τὰ δυό: καὶ νὰ τοὺς βλέπουμε καὶ νὰ τοὺς ἀκοῦμε. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν ὁ μακαριστὸς Γέροντας Τύχων ὁ Ῥῶσος. Ἦταν σχετικὰ ὑψίκορμος ἄνδρας, μὲ μακριὰ γενειάδα, ποὺ τὴν εἶχε πάντοτε δεμένη κόμπο, γιὰ νὰ εἶναι πιὸ ἄνετος στὴν διακονία, καὶ δασιὰ φρύδια, ποὺ τοῦ σκέπαζαν τὸ ἥμισυ τῶν μεγάλων του ὀφθαλμῶν. Στὶς ἀρχὲς Ἰουλίου τοῦ 1967 ἔνας ταπεινὸς λευΐτης μᾶς ὡδήγησε στὴν Καλύβα τοῦ Γέροντος Τύχωνος. Ἦταν τὸ Κελλί του ἀληθινὸ ἀσκητήριο, κρυμμένο μέσα στὰ ἀδιαπέραστα δάση καὶ φυλλώματα τοῦ κατάσκιου Ἁγίου Ὄρους. Προσιτὸ μόνο σ’ αὐτοὺς ποὺ γνώριζαν. Ἤτανε στὴν κυριολεξία Καλύβα ἀπέριττη, ποὺ ἔδειχνε περισσότερο ἐρειπωμένη παρὰ κατοικημένη. Κρούσαμε τὴν θύρα βαστάζοντας τὴν ἀναπνοή μας. «Τί λογῆς ἀσκητὴς εἶναι αὐτός, ποὺ ἔπρεπε νὰ διανύσουμε τόσο δρόμο, γιὰ νὰ πάρουμε τὴν εὐχή του;» Ἄνοιξε ἡ πόρτα καὶ φάνηκε μία μεγαλοπρεπὴς ...

Εὕρεσις Τιμίας κεφαλῆς τοῦ Ἁγίου Προφήτου, προδρόμου καὶ βαπτιστοῦ Ἰωάννη 24 Φεβρουαρίου

  Ὅταν ἀποκεφαλίσθηκε ἀπὸ τὸν Ἡρώδη, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, ἡ τίμια κεφαλὴ αὐτοῦ τοποθετήθηκε μέσα σὲ ἀγγεῖο ἀπὸ ὄστρακο καὶ κρύφθηκε στὴν οἰκία τοῦ Ἡρώδη. Μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης φανερώθηκε στὸ ὄνειρο δύο μοναχῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἀναχωρήσει γιὰ τὰ Ἱεροσόλυμα μὲ σκοπὸ νὰ προσκυνήσουν τὸν τάφο τοῦ Κυρίου, ἀγγέλλοντας σὲ αὐτούς, ποῦ βρίσκεται ἡ τίμια κεφαλή του. Καὶ ἐκεῖνοι, ἀφοῦ τὴν βρῆκαν, τὴν εἶχαν μὲ τιμές. Ἀπὸ αὐτοὺς τὴν παρέλαβε κάποιος κεραμεὺς καὶ τὴν μετέφερε στὴν πόλη τῶν Ἐμεσηνῶν. Ὅταν ὅμως πέθανε, τὴν κληροδότησε στὴν ἀδελφή του. Καὶ ἀπὸ τότε διαδοχικὰ περιῆλθε σὲ πολλούς, γιὰ νὰ καταλήξει στὰ χέρια κάποιου ἱερομονάχου ἀρειανοῦ ποὺ ὀνομαζόταν Εὐστάθιος καὶ φύλαξε τὴν τίμια κάρα σὲ σπήλαιο. Ἀπὸ ἐκεῖ μεταφέρθηκε, ἐπὶ Οὐάλεντος (364 – 378 μ.Χ.), στὸ Παντείχιον τῆς Βιθυνίας μέχρι ποὺ ὁ Θεοδόσιος ὁ Μέγας (379 – 395 μ.Χ.) ἀνεκόμισε αὐτὴ στὸ Ἕβδομο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅπου ἀνήγειρε μέγα καὶ περικαλλέστατο ναό. Βέβαια περὶ τῆς εὑρέσεως τῆς τιμίας κεφαλῆς ...

Κυριακὴ τῆς Σαμαρείτιδος (Ἁγίας Φωτεινής)

  Ὅλη αὐτὴ τὴ περίοδο ποὺ διανύουμε τώρα, ἐπεκτεινομένη σὲ πενήντα μέρες, ἑορτάζομε τὴν ἀπὸ τοὺς νεκροὺς ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, δεικνύοντας μὲ αὐτὴ τὴν παράταση τὴν ὑπεροχὴ τῆς ἀπέναντι στὶς ἄλλες ἑορτές. Πραγματικὰ ὅλοι ὅσοι ἀναστήθηκαν ἀπὸ τοὺς νεκροὺς ἀναστήθηκαν ἀπὸ ἄλλους καί, ἀφοῦ πέθαναν πάλι, ἐπέστρεψαν στὴ γῆ. Ὁ δὲ Χριστός, ἀφοῦ ἀναστήθηκε ἀπὸ τοὺς νεκρούς, δὲν κυριεύεται πλέον καθόλου ἀπὸ τὸ θάνατο, γιατί δὲν ἐπέστρεψε πάλι στὴ γῆ, ἀλλὰ ἀνέβηκε στὸν οὐρανό, καθιστώντας τὸ φύραμά μας ποὺ εἶχε λάβει ὁμόθρονο μὲ τὸ Πατέρα ὡς ὁμόθεο. Εἶναι ὁ μόνος ποὺ ἔγινε ἀρχὴ τῆς μελλοντικῆς ἀναστάσεως ὅλων καὶ πρωτότοκος ἀπὸ τοὺς νεκροὺς καὶ πατέρας τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Καὶ ὅπως ὅλοι ἁμαρτωλοὶ καὶ δίκαιοι, πεθαίνουν στὸν Ἀδάμ, ἔτσι στὸ Χριστὸ θὰ ζωοποιηθοῦν ὅλοι, ἁμαρτωλοὶ καὶ δίκαιοι, ἀλλὰ ὁ καθένας στὴ τάξη του. Ὅταν καταργήσει κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία καὶ δύναμη καὶ θέσει ὅλους τους ἐχθρούς του κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του, τελευταῖος ἐχθρὸς ποὺ θὰ καταργηθεῖ...

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Ο Άγιος Παΐσιος και οι νέοι Αγιορείτες Άγιοι της Εκκλησίας μας, Παπά – Τύχων και Χατζηγεώργης

  Πνευματική χαρά σκόρπισε στην Αθωνική Πολιτεία αλλά και σε όλο τον Ορθόδοξο κόσμο η αναγγελία της αναγραφής στις Αγιολογικές Δέλτους δύο μεγάλων ασκητικών μορφών του αγιορείτικου μοναχισμού, οι οποίοι, από την “έρημο της ησυχίας”, πλέον βρίσκονται στις τάξεις των Αγίων της Εκκλησίας μας.  Πρόκειται για τον Παπά – Τύχωνα, τον πνευματικό και τον Γεώργιο Χατζηγεώργη, τον αγιορείτη ασκητή του 19ου αιώνα με καταγωγή από την Καππαδοκία. Δύο ακόμη αγιοκατατάξεις επί των ημερών της Πατριαρχίας του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου Α’ ο οποίος – στα 35 έτη της Πρωθιεραρχικής του διακονίας στην Πρωτόθρονη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως – έχει ταυτίσει το όνομά του με αγιοκατατάξεις μεγάλων σύγχρονων Αγίων της εποχής μας. Εκτός από το προσωνύμιο του “πράσινου Πατριάρχη” δικαίως λαμβάνει και το προσωνύμιο του “αγιόφιλου Πατριάρχη”. Οι δύο νέοι Άγιοι της Εκκλησίας μας συνδέονται ωστόσο στενά και με έναν άλλο σύγχρονο Άγιο, τον Παΐσιο τον Αγιορείτη. Ο νέων Όσιος Τύχων υπήρξε πνευμ...

Ἡ Ἁγία Ἀναστασία ἡ Πατρικία 10 Μαρτίου

  Ἡ Ἁγία Ἀναστασία ἔζησε στὴν Κωνσταντινούπολη κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορα Ἰουστινιανοῦ τοῦ Μεγάλου (527 – 565 μ.Χ.) καὶ καταγόταν ἀπὸ πλούσιους καὶ εὐγενεῖς γονεῖς. Ἦταν πρώτη Πατρικία τοῦ βασιλέως καὶ φοβούμενη τὸν Θεό. Οἱ ἀρετές της κίνησαν σὲ φθόνο τὴν βασίλισσα καὶ ἔτσι ἡ Ἁγία ἀναγκάστηκε νὰ παραλάβει μέρος τῆς περιουσίας της καὶ νὰ καταφύγει στὴν Ἀλεξάνδρεια, ὅπου ἔκτισε στὴν θέση ποὺ καλεῖται Πέμπτον μονή, ἡ ὁποία ὀνομάστηκε καὶ τῆς Πατρικίας καὶ ζοῦσε ἀσκητικά. Ὅταν πληροφορήθηκε ὅτι ὁ αὐτοκράτορας Ἰουστινιανὸς τὴν ἀναζητεῖ, ἐγκατέλειψε τὴν μονὴ καὶ προσῆλθε στὴν σκήτη τοῦ ἀββᾶ Δανιήλ, στὸν ὁποῖο ἐμπιστεύθηκε τὰ κατ’ αὐτήν. Ὁ ἀββᾶς τὴν ἔνδυσε μὲ ἀνδρικὰ ἐνδύματα καὶ τὴν μετονόμασε σὲ Ἀναστάσιο. Ὅρισε δὲ καὶ ἕναν ἀπὸ τοὺς ὑποτακτικοὺς τῆς σκήτης, γιὰ νὰ προσκομίζει σὲ αὐτὴν τὰ ἀπαραίτητα, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν ἐξέρχεται ἀπὸ τὸ σπήλαιο μέσα στὸ ὁποῖο ἀσκήτευε. Ἐκεῖ ἡ Ἁγία Ἀναστασία παρέμεινε κλεισμένη ἐπὶ εἴκοσι ὀκτὼ ὁλόκληρα χρόνια. Ὅταν προεῖδε τὸ τέλος της, προσκάλεσε τὸν...

Ὁ Ἅγιος Μύρων ὁ Νεομάρτυρας ἀπὸ τὸ Ἡράκλειο Κρήτης 20 Μαρτίου

  Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Μύρων καταγόταν ἀπὸ τὸ Μεγάλο Κάστρο τῆς Κρήτης, τὸ σημερινὸ Ἡράκλειο καὶ γεννήθηκε ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ φιλόθεους γονεῖς. Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Δημήτριος καὶ ἦταν δίκαιος καὶ ἐνάρετος ἄνθρωπος. Ὁ Ἅγιος ἦταν σεμνὸς καὶ σώφρων καὶ ἀγαποῦσε ὑπερβολικὰ τὴν παρθενία καὶ τὴν ἄσκηση. Ἐργαζόμενος ὡς ράπτης στὸ Ἡράκλειο συκοφαντήθηκε ἀπὸ τοὺς Τούρκους, οἱ ὁποῖοι τὸν φθονοῦσαν, ὅτι δῆθεν ἀποπλάνησε μία Τουρκοπούλα. Στὸ δικαστήριο ὁ Ἅγιος ἀπέρριψε ἀπολογούμενος τὴ συκοφαντία, ἀλλὰ ἐτέθη σὲ αὐτὸν δίλημμα τοῦ ἐξισλαμισμοῦ ἢ τοῦ θανάτου. Ὁ Μάρτυρας Μύρων ἀποκρίθηκε μὲ παρρησία ὅτι δὲν ἀρνεῖται τὴν πίστη του, ἀλλὰ εἶναι ἕτοιμος νὰ ὑποστεῖ κάθε βασανιστήριο γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, καθ’ ὅσον γεννήθηκε Χριστιανὸς καὶ Χριστιανὸς θέλει νὰ πεθάνει. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ τὸν χτύπησαν ἀνηλεῶς καὶ τὸν ἔριξαν στὴ φυλακή. Ὅταν τὸν ἔβγαλαν ἀπὸ αὐτή, τὸν ὁδήγησαν καὶ πάλι ἐνώπιον τοῦ κριτοῦ, ὅπου ὁ Ἅγιος ἐπαναλάμβανε συνεχῶς ὅτι θέλει νὰ πεθάνει ὡς Χριστιανός. Ἔτσι καταδικάσθηκε στὸν διὰ ἀγ...

Οἱ Ἅγιοι Πάντες

  Πραγματικὰ εἶναι θαυμαστὸς ὁ Θεὸς μέσα στοὺς ἁγίους του. Γιατί ὅταν κανεὶς ἀναλογισθεῖ τοὺς ὑπερφυσικοὺς ἀγῶνες τῶν μαρτύρων, πὼς μὲ ἀσθενὴ σάρκα καταντρόπιασαν τὸν ἰσχυρὸ στὴ κακία, πὼς ἔμειναν ἀναίσθητοι στὶς ὀδύνες καὶ στὰ τραύματα, καθὼς ἀγωνίζονταν μὲ σώματα πρὸς φωτιά, πρὸς τὸ ξίφος, πρὸς ποικίλα καὶ θανατηφόρα εἴδη βασάνων καὶ ἀντιπαρατάσσονταν μὲ καρτερία, ἐνῶ τοὺς ἔκοβαν τὶς σάρκες, τοὺς διάλυαν τοὺς ἁρμοὺς καὶ τοὺς συνέτριβαν τὰ ὀστά, ὅμως διαφύλαξαν τὴν ὁμολογία τῆς πίστεως στὸ Χριστὸ σώα καὶ ἀδιάσπαστη, ἀκεραία καὶ ἀκλόνητη, ποὺ γι’ αὐτὸ τοὺς χαρίσθηκε καὶ ἡ ἀναντίρρητη σοφία τοῦ Πνεύματος καὶ ἡ δύναμη τῶν θαυμάτων. Ὅταν κανεὶς ἀναλογισθεῖ ἐπίσης τὴν ὑπομονὴ τῶν ὁσίων, πὼς ὑπέφεραν μὲ τὴ θέλησή τους σὰν ἀσώματοι τὶς πολυήμερες ἀσιτίες, τὶς ἀγρυπνίες, τὶς ἄλλες ποικίλες κακώσεις τοῦ σώματος, καὶ ἀντιτάχθηκαν ἕως τὸ τέλος πρὸς τὰ πονηρὰ πάθη, πρὸς τὰ τόσα εἴδη ἁμαρτίας, πρὸς τὸν ἐσωτερικό μας ἀόρατο πόλεμο, πρὸς τὶς ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες, ἐνῶ ἔλειωναν καὶ ἀχρηστεύονταν ἐξω...

Οἱ Ἁγίες Ὀλυμπία καὶ Εὐφροσύνη οἱ Ὁσιομάρτυρες 11 Μαΐου

  Οἱ Ὁσίες Ὀλυμπία ἢ Ὀλυμπιὰς καὶ Εὐφροσύνη ἔζησαν τὸν 13ο αἰώνα μ.Χ. Ἡ Ἁγία Ὀλυμπία γεννήθηκε ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ φιλόθεους γονεῖς, οἱ ὁποῖοι κατάγονταν ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη. Ὁ πατέρας της ἦταν ἱερέας καὶ ἡ μητέρα της θυγατέρα ἱερέως. Ἡ οἰκογένεια τῆς Ἁγίας ἔφυγε ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ κατοίκησε στὴν Πελοπόννησο. Σὲ ἡλικία δέκα ἐτῶν ἡ Ὀλυμπία ἔχασε τοὺς γονεῖς της καὶ οἱ οἰκεῖοι της τὴν ἔστειλαν στὴ μονὴ τῶν Καρυῶν τῆς Θέρμης Λέσβου, τὴ σημερινὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Ραφαήλ, στὴν ὁποία ἦταν ἡγούμενη ἡ θεία της, μοναχὴ Δωροθέα. Ἐκεῖ, σὲ ἡλικία δεκαεννέα ἐτῶν ἡ Ἁγία ἐκάρη μοναχὴ καὶ σὲ ἡλικία εἰκοσιπέντε ἐτῶν, ὅταν ἡ θεία της πέθανε, ἔγινε ἡγουμένη. Μετὰ παρέλευση δέκα ἐτῶν, τὸ 1235, πειρατὲς ἐπιτέθηκαν κατὰ τῆς μονῆς. Οἱ μοναχὲς διασκορπίσθηκαν καὶ ὅσες δὲν πρόλαβαν νὰ φύγουν, τὶς κακοποίησαν. Ἡ ἡγουμένη Ὀλυμπία καὶ ἡ μοναχὴ Εὐφροσύνη βασανίσθηκαν ἀνηλεῶς. Τὴν Εὐφροσύνη, ἀφοῦ τὴν κρέμασαν σὲ δένδρο, τὴν ἔκαψαν. Τὴν Ὀλυμπία τὴν ἔκαψαν σὲ ὅλο τὸ σῶμα μὲ λαμπάδες, διαπέρασαν τὰ αὐτιά ...

"Τό στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέῳκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε." Αρχιμ. Πορφύριος Αγγελάκης

  Η Ιερά Μητρόπολη Κυδωνίας και Αποκορώνου, στο πλαίσιο της πνευματικής προετοιμασίας για το Άγιο Πάσχα και της διαρκούς ποιμαντικής της μέριμνας, πραγματοποίησε την Κυριακή της Τυρινής, 22 Φεβρουαρίου, τον πρώτο Κατανυκτικό Εσπερινό της Συγγνώμης, σηματοδοτώντας την είσοδο στο «στάδιο των αρετών». Η ακολουθία τελέστηκε στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος Αμπεριάς, μέσα σε κλίμα σαρακοστιανής κατάνυξης με τη συμμετοχή πλήθους πιστών που προσήλθαν για να προσευχηθούν και αλληλοσυγχωρεθούν  και να ξεκινήσουν τον πνευματικό αγώνα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Μετά το πέρας του Εσπερινού, ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης Πορφύριος Αγγελάκης, Προϊστάμενος του Ιερού Καθεδρικού Ναού Αγίας Φωτεινής Ιεράπετρας της Ιερά Μητρόπολη Ιεραπύτνης και Σητείας, ανέπτυξε το θέμα: «ΤΟ ΣΤΑΔΙΟΝ ΤΩΝ ΑΡΕΤΩΝ ΗΝΕΩΚΤΑΙ· ΟΙ ΒΟΥΛΟΜΕΝΟΙ ΑΘΛΗΣΑΙ ΕΙΣΕΛΘΕΤΕ», προσφέροντας πνευματικά ερεθίσματα και ουσιαστικές παραινέσεις για την πορεία της νηστείας και του αγώνα των αρετών. Η Πνευματική εσπερίδα αποτέλε...

Ὁ Ὅσιος Ἱερομόναχος Ἄνθιμος Ἀγιαννανίτης (†1913 – 28 Ἰουνίου 1996)

 Ὁ Ὅσιος Ἱερομόναχος Ἄνθιμος Ἀγιαννανίτης (†1913 – 28 Ἰουνίου 1996) Ἑορτάζει στὶς 28 Ἰουνίου. Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ΄. Θείας Πίστεως.  «Τόν ἐν Ἄθωνι ὀφθέντα ἄρτι διαυγέστατον χαρίτων σκεῦος καί ἀστέρα εὐσεβείας νεόφωτον πανευλαβῶς εὐφημήσωμεν Ἄνθιμον ὡς ἀγωγῆς καθαρᾶς ἄνθος ἥδιστον πόθω κράζοντες· χορείας ἀγγέλων σύσκηνε, Χριστόν ὑπὲρ ἡμῶν δυσώπει πάντοτε.» Ὁ μητροπολίτης Φθιώτιδος Νικόλαος γράφει περὶ τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος: «Ὁ Γέροντας Ἄνθιμος Ἀγιαννανίτης ἦταν ἀπὸ τοὺς τελευταίους παλαιοὺς Ἁγιορεῖτες, ποὺ στὸ πρόσωπό του συγκέντρωσε τὴν αὐστηρότητα τῆς ἀσκήσεως, τὴν ἐμμονὴ στὴ μοναχικὴ παράδοση καὶ τὴν ἀπαρέγκλιτη τήρηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως. Ἦταν ὁ ἐκφραστὴς τοῦ γνησίου Ἁγιορείτικού μοναχικοῦ πνεύματος...». Κατὰ κόσμον ὀνομαζόταν Κωνσταντῖνος Ζαφειρόπουλος τοῦ Χαραλάμπους καὶ τῆς Βασιλικῆς. Γεννήθηκε στὸ χωριὸ Καλλιάνοι τῆς Κορινθίας τὸ 1913. Μόλις πέντε ἐτῶν ἔμεινε ὀρφανὸς καὶ ἀπὸ τοὺς δύο γονεῖς. Φλεγόμενος ἀπὸ τὸν πόθο τῆς μοναχικῆς ἀφιερώσεως ἀναχώρησε γιὰ τὸ Ἅγιον ...