Ἔζησε στὰ τέλη τοῦ 2ου αἰώνα μ.Χ. Ἡ ἄμεπτη ζωή του καὶ ἡ καρποφορία τῆς διδασκαλίας του, παρακίνησαν τὸ ποίμνιο νὰ τὸν ἀναγκάσει νὰ γίνει ἐπίσκοπος Ἱεραπόλεως στὴν Φρυγία. Τὸ ἀξίωμα δὲ μείωσε τὸν ζῆλο τοῦ Ἀβερκίου. Ἔλεγε, μάλιστα, ὅτι δὲν ἀρκεῖ κάποιος νὰ φαίνεται ἄρχων, ἀλλὰ καὶ νὰ εἶναι πραγματικά. Δηλαδὴ νὰ αὐξάνει τὴν διακονία καὶ τοὺς κόπους του. Διότι κατὰ τὸ Εὐαγγέλιο, «εἰ τὶς θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος», ποὺ σημαίνει, ἂν κανεὶς θέλει νὰ εἶναι πρῶτος κατὰ τὴν τιμή, ὀφείλει μὲ τὴν ταπείνωσή του ἀπέναντι στοὺς ἄλλους, νὰ γίνει τελευταῖος ἀπὸ ὅλους καὶ ὑπηρέτης ὅλων μὲ τὴν ἄσκηση τῆς ἀγάπης. Καὶ ὁ Ἀβέρκιος τὴν ἐντολὴ αὐτὴ ἔκανε πράξη στὴ ζωή του. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ ἔδωσε τὸ χάρισμα νὰ κάνει πολλὰ θαύματα. Θεράπευσε τὴν κόρη τοῦ βασιλιὰ τῆς Ρώμης, ἀπὸ πονηρὸ δαιμόνιο. Θερμὰ νερὰ ἀπὸ τὴν γῆ ἐξέβαλε καὶ ἄλλα πολλὰ θαύματα ἔκανε. Ἐπίσης, ὁ Ἀβέρκιος κήρυξε σὲ ὅλες τὶς πόλεις τῆς Συρίας καὶ Μεσοποταμίας. Ἔπειτα πῆγε στὴ Λυκαονία, τὴν Πισιδία κ...
Ἀποφθέγματα Ἁγίων Γερόντων:1. Εἶπε ὁ Ἀββᾶς Ἠλίας: Ἐγὼ τρία πράγματα φοβᾶμαι· ὅταν πρόκειται ἡ ψυχή μου νὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα· ὅταν πρόκειται νὰ συναντήσει τὸν Θεὸ· καὶ ὅταν πρόκειται νὰ βγεῖ ἡ ἀπόφασή Του. 2. Ἔλεγε σὲ ἐμᾶς ὁ γέρων Μόδεστος ὁ Κωνσταμονίτης. Ἔχετε τὴν ἑκούσια τύφλωση. Μὴν βλέπετε τὰ σφάλματα τῶν ἄλλων. 3. Eίπε γέρων. Τὸ θέμα τῆς σωτήριας μᾶς δὲν εἶναι θέμα εὐκαιρίας ἢ σύμπτωσης, ἀλλὰ θέμα ἐργασίας καὶ βίας. «Βιάστε ἁρπάζουσιν τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν». 4. Ἔλεγε στοὺς ἐπισκέπτες του ὁ ἁπλούστατος Διονύσιος μοναχὸς γέρων Δαβὶδ περὶ τοῦ κακοῦ της κατακρίσεως. Πρόσεχε, νὰ μὴν λὲς ὁ τάδε κάνει τοῦτο καὶ ὁ ἄλλος ἐκεῖνο. Γιατί ἔτσι θὰ χάσης την Χάρη τοῦ Χριστοῦ. Καὶ γάϊδαρο νὰ τὸν δεῖς κάποιον, νὰ μὴν τὸν κοροϊδέψεις. Ἀγάπα τον πλησίον ὅπως τὸν ἑαυτό σου, ἔτσι λέει ὁ Χριστός. Εἶπε γέρων μοναχός. Πάντα στὶς κρίσεις νὰ βάζετε ἕνα ἐρωτηματικό. Δὲν ξέρουμε τί μπορεῖ νὰ συμβαίνει. Διηγεῖτο ὁ πολυσέβαστος ἱερομόναχος Ἔ, ἐρημίτης των Κατουνακίων. Κάποιος ἀδε...