Κρητική Αγιολογία

  Ὁ Ἅγιος Φωκᾶς ἔζησε καί μαρτύρησε κατά τούς χρόνους τοῦ αὐτοκράτορος Τραϊανοῦ (98 – 117 μ.Χ.). Ἐπειδή ἦταν  χριστιανός, συνελήφθη καί ὁδηγήθηκε στόν ἔπαρχο Ἀφρικανό. Ἐνώπιον τοῦ ἐπάρχου ὁμολόγησε ὅτι πιστεύει στόν Ἕναν καί μόνο Ἀληθινό Θεό. Ὕστερα ἀπό αὐτή τήν ὁμολογία, ὁ Ἀφρικανός ἄρχισε να καθυβρίζει τό Ὄνομα τοῦ Κυρίου καί χτύπησε τόν Ἅγιο. Τότε ἔγινε ἕνας τρομερός σεισμός. Ὁ ἔπαρχος ἔπεσε κάτω καί μαζί μέ τούς στρατιῶτες του κείτονταν νεκροί. Τότε ὁ Ἅγιος, μετά ἀπό παράκληση τῆς γυναίκας του, ἀνέστησε τόν ἔπαρχο. Κατόπιν ὅμως οἱ εἰδωλολάτρες τόν ὁδήγησαν στόν αὐτοκράτορα. Ἀλλά καί μπροστά σ’ αὐτόν ὁ Ἅγιος Φωκᾶς ὁμολόγησε μέ ἀνδρεία τήν πίστη του στόν Θεό. Ἀμέσως ὁ αὐτοκράτορας διέταξε νά ἀρχίσουν τά βασανιστήρια. Πρῶτα τόν κρέμασαν ἀπό ἕνα ξῦλο καί τοῦ ἔσκισαν τό σῶμα μέ σιδερένια νύχια καί μετά τόν ἔριξαν μέσα σέ ἕναν λάκο μέ ἀσβέστη. Τέλος, τόν ἔβαλαν σέ ἕνα λουτρό μέ καυτό νερό. Ἐκεῖ, μετά ἀπό θερμή προσευχή, ὁ Ἅγιος Φωκᾶς παρέδωσε τό πνεῦμα του στόν Κύριο. Πηγή ...

  Ἡ Ὁσία Πελαγία γεννήθηκε, περί τό 1752, στό χωριό Κάμπος τῆς Τήνου ἀπό φτωχούς καί εὐσεβεῖς γονεῖς καί ὀνομαζόταν Λουκία. Ἐπηρεασμένη ἀπό τό ἐκκλησιαστικό οἰκογενειακό περιβάλλον, τό ὁποῖο καλλιεργοῦσε ὁ ἱερέας πατέρας της Νικηφόρος Νεγρεπόντης, καί ἀφοῦ κατηχήθηκε κατάλληλα ἀπό τήν θεία τῆς μητέρας της, τήν εὐσεβή μοναχή Πελαγία Φραγκούλη, σέ ἡλικία δεκαπέντε ἐτῶν ἐγκατέλειψε τόν κόσμο καί εἰσῆλθε στήν μονή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου στό Κεχροβούνιο, ὡς δόκιμος. Καθοδηγουμενη ἀπό τήν θεία μοναχή της, τήν ταπεινοφροσύνη καί τήν φιλομάθειά της, ἀφιερώνοντας τό μεγαλύτερο μέρος τῆς ἡμέρας στήν κοινή λατρεία στό ναό, στήν ἀτομική προσευχή στό κελί της καί στήν μελέτη τῶν ἱερῶν βιβλίων. Διερχόμενη ἐπαξίως τό στάδιο τῆς δοκιμασίας, ἔγινε μοναχή καί ἔλαβε τό ὄνομα Πελαγία. Τον Ἰούλιο τοῦ 1822, σέ ἡλικία ἑβδομήντα ἐτῶν, ἀποκαμωμένη ἀπό τήν πολλή προσευχή, ἀποκοιμήθηκε. Τότε ἐμφανίσθηκε σέ αὐτή, σέ ὅραμα, γυναίκα μεγαλοπρεπής πού ἔλαμπε περισσότερο ἀπό τόν ἥλιο, ἡ ὁποία την διέταξε νά πε...

  Δέν ἔχουμε λεπτομέρειες γιά τό γεγονός. Πηγή  https://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx

  Ἀπολυτίκιον   Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ. Χριστῷ τῷ δι᾽ ἡμᾶς, ἐκ Παρθένου τεχθέντι, Σεμνὴ Μανδαληνή, ἠκολούθεις Μαρία, αὐτοῦ τὰ δικαιώματα, καὶ τοὺς νόμους φυλάττουσα, ὅθεν σήμερον, τὴν παναγίαν σου μνήμην, ἑορτάζοντες, ἀνευφημοῦμέν σε πίστει, καὶ πόθῳ γεραίρομεν. Κοντάκιον Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθείς. Ὁ ὑπερούσιος Θεὸς ἐν τῷ κόσμῳ, μετὰ σαρκὸς ἐπιφοιτῶν Μυροφόρε, σὲ ἀληθῆ Μαθήτριαν προσήκατο, ὅλην σου τὴν ἔφεσιν, πρὸς αὐτὸν κεκτημένην, ὅθεν καὶ ἰάματα, ἀπετέλεσας πλεῖστα· καὶ μεταστάσα νῦν ἐν οὐρανοῖς, ὑπὲρ τοῦ κόσμου πρεσβεύεις ἑκάστοτε.

  Ἡ Ἁγία Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἡ Ἰσαπόστολος, ἔνδοξη καί πανεύφημη, ὑπῆρξε ἡ πιστή καί ἀφοσιωμένη Μαθήτρια τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, ἡ ἀκόλουθος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἡ Διακόνισσα τοῦ Κυρίου καί τῶν Ἀποστόλων, ἡ ἐκλεκτή Μυροφόρος καί ἡ εὐαγγελίστρια τῆς Ἀναστάσεως. Σ’ αὐτήν δόθηκε ἡ χάρη νά δεῖ πρώτη μετά τήν Ἀνάσταση, μαζί μέ τήν Θεοτόκο, τόν Ἀναστάντα Ἰησοῦ. Αὐτή εὐαγγελίσθηκε στούς Ἀποστόλους τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Μέσα στά ἱερά Εὐαγγέλια τιμᾶται ἀπό τούς Ἁγίους τέσσερις Εὐαγγελιστές ὡς Μαθήτρια καί Μυροφόρος. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας τήν χαρακτηρίζουν σεμνή καί σοφή παρθένο μέ ψυχική ὡραιότητα. Ἡ Ἁγία Μαρία ἡ Μαγδαληνή εἶναι ὡραῖο καί εὐγενικό παράδειγμα γυναικείας ἀφοσιώσεως, πού φθάνει στήν αὐταπάρνηση καί τόν ἡρωϊσμό, διότι ἔχει τόν πλοῦτο αἰσθημάτων. «Ἠρίστευσαν γυναῖκες τῷ σῷ Σταυρῷ κρατυνθεῖσαι, Χριστέ παντοδύναμε», ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας. Πατρίδα της ἦταν ἡ πόλη Μάγδαλα, γι’ αὐτό καί ὀνομάσθηκε Μαγδαληνή, ἐκ τοῦ τόπου καταγωγῆς της. Τά Μάγδαλα, κατά πᾶσα πιθανότητ...

  Σχετικά μέ τόν χρόνο πού ἔζησε ἡ Ἁγία Μαρκέλλα, ὑπάρχει διαφωνία τῶν ἱστορικῶν. Ἄλλοι τόν τοποθετοῦν στά πρῶτα χρόνια μετά τήν διάδοση τοῦ Χριστιανισμοῦ στήν Χίο, ἄλλοι περί τά μέσα τῆς δεύτερης χιλιετηρίδας μ.Χ., ἐνῶ ἄλλοι θεωροῦν ἄγνωστο τόν χρόνο τοῦ μαρτυρίου. Τό Ρωμαϊκό ὄνομα τῆς Ἁγίας, οἱ εἰδωλολατρικές πεποιθήσεις τοῦ πατέρα της ἡ χρήση τοῦ τόξου καί, γενικά, ὅλη ἡ εἰκόνα τοῦ μαρτυρίου εἶναι στοιχεῖα ἐκεῖνα πού μᾶς παραπέμπουν στήν χρονική τοποθέτηση τοῦ μαρτυρίου στήν περίοδο τῶν διωγμῶν, κατά τόν Γ’ μέ Δ’ αἰῶνα μ.Χ. Σ’ αὐτά, ὁ Κωνσταντῖνος Σγουρός προσθέτει τήν ἀντίθεση τῶν γεγονότων τοῦ μαρτυρίου τῆς Ἁγίας, μέ τήν ἡμερότητα τῶν ἠθῶν καί τήν αὐστηρή τάξη τῆς ἐξουσίας τῶν Ἰουστινιανῶν στή Χίο. Γι’ αὐτό ἁγιολόγοι καί ἱστορικο΄θ τοποθετοῦν τό μαρτύριο τῆς Ἁγίας Μαρκέλλας σέ μεταγενέστερα χρόνια, περί το 1500. Ὡς ἐνισχυτικό στοιχεῖο τῆς ἀνωτέρω ἀπόψεως θεωρεῖται τό γεγονός, ὅτι καμμιά ἀπολύτως μαρτυρία ἤ πληροφορία γιά τό πρόσωπο τῆς Ἁγίας Μαρκέλλας δέν ὑπάρχει στίς πηγές, π...

  Ὁ Ἅγιος Παρθένιος γεννήθηκε στό χωριό Βατσουνιά τοῦ νομοῦ Καρδίτσας στίς ἀρχές τοῦ 18ου αἰῶνος μ.Χ. Ἔζησε τά πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς του καί ἀνδρώθηκε σωματικά καί ψυχικά στήν περιοχή αὐτή τῶν Θεσσαλικῶν Ἀγράφων, μιά περιοχή πού στά δύσκολα χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας εἶχε μία σημαντική πνευματική παρουσία. Τό δυσπρόσιτο τῆς περιοχῆς δημιουργοῦσε στούς ὑπόδουλους ἕνα χῶρο καταφυγῆς, ἐλευθερίας καί δημιουργίας μακρυά ἀπό τήν ἀφόρητη πίεση τοῦ κατακτητοῦ. Ἡ αὐτονομία τῆς εὐρύτερης περιοχῆς τῶν Ἀγράφων, πού διοικοῦνταν ἀπό συμβούλιο προκρίτων, κατοχυρώθηκε μέ τήν συνθήκη τοῦ Ταμασίου, τό 1525, ἐπί σουλτάνου Σουλεϊμάν τοῦ Μεγαλοπρεποῦς. Ὑπογράφηκε ἀπό τόν ἀρχιστράτηγο τῆς Θεσσαλίας Βεϊλέρ βέη καί τούς προκρίτους τῆς περιοχῆς. Μέ τήν συνθήκη αὐτή ἐξασφαλιζόταν, ἐπίσης, ἡ ἐλεύθερη ἐπικοινωνία τῶν πεδινῶν μέ τίς ὀρεινές περιοχές καί ἀπαγορευόταν ἡ ἐγκατάσταση Τούρκων σ’ αὐτές μέ ἐξαίρεση μόνο τό Φανάρι. Ἡ κάθε κοινότητα εἶχε τήν ὑποχρέωση νά πληρώνει ἐτήσιο φόρο 50.000 γρόσια. Οἱ εὐνοϊκοί αὐ...

Παρακλητικός Κανών εις τον Ένδοξον Προφήτην Ηλία τον Θεσβίτην Ποίημα Δρos Χαραλάμπους Μ. Μπούσια Μ. Υμνογράφου της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν. Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τὸ πρωὶ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοί ἤλπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ᾗ πορε...

  Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε. Ὁ ἔνσαρκος Ἄγγελος, τῶν Προφητῶν ἡ κρηπίς, ὁ δεύτερος Πρόδρομος, τῆς παρουσίας Χριστοῦ, Ἠλίας ὁ ἔνδοξος, ἄνωθεν καταπέμψας, Ἐλισαίῳ τὴν χάριν, νόσους ἀποδιώκει, καὶ λεπροὺς καθαρίζει, διὸ καὶ τοῖς τιμῶσιν αὐτόν, βρύει ἰάματα. Έτερον Απολυτίκιον Ἦχος πλ. α΄. Τόν συνάναρχον Λόγον. Ἀπολαύσας Κυρίου τό φῶς τό ἄκτιστον ἐν τῷ Θαβώρ, διφρηλάτα τῶν οὐρανῶν, Ἠλιού, προσευχῆς ἀδειαλείτττου ἐργαστήριον, εἴληφας χάριν δαψιλῆ ἱκετεύειν τόν Χριστόν διδόναι ἡμῖν εἰρήνην καί κατιδεῖν ἀξιῶσαι ἡμᾶς τό κάλλος τοῦ προσώπου Αὐτοῦ. Κοντάκιον Ἦχος β’. Αὐτόμελον. Προφῆτα καὶ προόπτα τῶν μεγαλουργιῶν τοῦ Θεοῦ, Ἠλία μεγαλώνυμε, ὁ τῷ φθέγματί σου στήσας τὰ ὑδατόῤῥυτα νέφη, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, πρὸς τὸν μόνον φιλάνθρωπον. Μεγαλυνάριον Δεύτε τον πυρίπνουν και ζηλωτήν, τον διά τεθρίππου, αρπαγέντα από της γής, της του Xριστού δευτέρας, Πρόδρομον παρουσίας, Hλίαν τον Θεσβίτην, ύμνοις τιμήσωμεν.

  Ὁ ἅγιος καί ἔνδοξος προφήτης Ἠλίας τόν ὁποῖο ἤλθαμε σήμερα νά πανηγυρίσομε, εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Ἀδάμ μέχρι τήν ἐποχή τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἁγιώτερος, ὁ πιό ἀφοσιωμένος, ἐκεῖνος πού δοξάστηκε ἀπό τόν Θεό περισσότερο ἀπό ὅλους τούς ἄλλους προφῆτες, ἀφοῦ ἔστειλε πύρινο ἅρμα καί τόν παρέλαβε στή Βασιλεία του ζωντανό. Ἀνελήφθη στόν οὐρανό μέ τό σῶμα του χωρίς νά γευθῆ τόν ἐπίγειο σαρκικό θάνατο.             Μιλώντας γι’ αὐτόν τόν ἐπίγειο ἀρχάγγελο, καί ὄχι ἁπλῶς ἄγγελο, τόν μεγάλο προφήτη Ἠλία, ὁ ἅγιος ἀπόστολος Ἰάκωβος, λέγει:             «Ὑπόδειγμα λάβετε ἀδελφοί, τῆς  κακοπαθείας καί τῆς μακροθυμίας τούς προφήτας οἵ ἐλάλησαν τῷ ὀνόματι Κυρίου. Ἰδού μακαρίζομεν τούς ὑπομένοντας» (Ἰακ. 5, 10). Διαβάστε λέγει ὁ ἀπόστολος Ἰάκωβος τήν  ἱστορία τοῦ προφήτη Ἠλία καί θά δεῖτε ὅτι ἡ ζωή του πέρασε στήν κακοπάθεια καί στήν μακροθυμία. Καί θά διαπιστώσετε ὅτι τόν δόξασε ὁ Θεός. ...