Κρητική Αγιολογία

  Οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Ἀκύλας καί Πρίσκιλλα ἦσαν Ἰουδαῖοι οἱ ὁποῖοι ἐκδιώχθηκαν ἐπί αὐτοκράτορος Κλαυδίου (41 – 54 μ.Χ.) καί κατέφυγαν στήν Κόρινθο. Κατάγονταν ἀπό τόν Πόντο, ὁ δέ Ἀκύλας ἐξασκοῦσε τό ἐπάγγελμα τοῦ σκηνοποιοῦ. Ἦσαν δέ ἄνθρωποι ἐνάρετοι καί εὐσεβεῖς. Ὅταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπισκέφθηκε τήν Κόρινθο, γιά νά διδάξει τήν Ὀρθόδοξη πίστη, τό ζεῦγος τοῦ προσέφερε θερμή φιλοξενία, καθώς εἶχε ἐντυπωσιασθεῖ μέ τό κήρυγμά του, Τόσο τούς ἄγγιξε ὁ φλογερός καί σωτήριος λόγος τοῦ Ἀποστόλου, , ὥστε ἀφοῦ κατηχήθηκαν καί βαπτίσθηκαν ἀπό αὐτόν, ἀποφάσισαν νά τόν ἀκολουθήσουν στίς περιοδεῖες του ὡς βοηθοί του. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τούς ἀγάπησε τόσο πολύ γιά τήν ἀρετή τους καί γιά τήν θερμουργό πίστη τους στόν Χριστό, ὥστε τούς μνημονεύει καί στίς Ἐπιστολές του. Ὅταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἦλθε στή Νικόπολη τῆς Ἠπείρου, ἀπέστειλε ἀπό ἐκεῖ στό νησί τῆς Λευκάδος τόν συνεργάτη του Ἀπόστολο Ἀκύλα. Ὁ νέος κήρυκας τῆς πίστεως ἀποβιβάσθηκε στό τότε ρωμαϊκό λιμάνι, πού ἐξυπηρετοῦσε τήν ἐπικοινωνία μέ τ...

  Ὁ Ὅσιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης γεννήθηκε στή νῆσο Νάξο, τό 1749, ἀπό γονεῖς εὐσεβεῖς καί ἐνάρετους, τόν Ἀντώνιο καί τήν Ἀναστασία Καλλιβούρση, καί ὀνομαζόταν Νικόλαος. Τά πρῶτα γράμματα διδάχθηκε στήν γενέτειρά του ἀπό τόν ἱερέα τῆς ἐνορίας του, τόν ὁποῖο καί βοηθοῦσε στήν τέλεση τῶν ἱεροπραξιῶν. Ἀκολούθως φοίτησε στήν σχολή τῆς Νάξου, διδάχθηκε τά ἱερά γράμματα ἀπό τόν σοφό διδάσκαλο τοῦ γένους, ἀρχιμανδρίτη Χρύσανθο, ἀδελφό τοῦ ἱερομάρτυρος Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ († 4 Αὐγούστου). Σέ ἡλικία 16 ἐτῶν ἐστάλη γιά συμπλήρωση τῶν σπουδῶν του στήν Ἑλληνική Σχολή στή Σμύρνη (μετέπειτα Εὐαγγελική), ὅπου κάτω ἀπό τήν καθοδήγηση τοῦ ὀνομαστοῦ γιά τήν παιδεία καί τήν ἀρετή του διδασκάλου Ἱεροθέου Βουλισμᾶ τοῦ Ἰθακήσιου, παρέμεινε γιά πέντε χρόνια, καταπλήσσοντας τούς πάντες γιά τήν θαυμάσια ἐπίδοση καί τίς ἐξαίρετες ἐπιδόσεις. Ἔτσι, ἐκτός τῶν ἱερῶν γραμμάτων, ἔμαθε τήν ἀρχαία Ἑλληνική, τήν Λατινική, τήν Ἰταλική καί τήν Γαλλική. Τό 1770, γιά νά ἀποφύγει τούς διωγμούς τῶν Τούρκων, ἐπέστρεψε στή Νά...

  Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε. Ὡς θεῖος Ἀρχάγγελος, τῶν νοερῶν στρατιῶν, Τριάδος τὴν ἔλλαμψιν, καθυποδέχη λαμπρῶς, Γαβριὴλ Ἀρχιστράτηγε, ὅθεν ἐκ πάσης βλάβης, καὶ παντοίας ἀνάγκης, σῷζε ἀπαρατρώτους, τοὺς πιστῶς σὲ τιμώντας, καὶ πόθω ἀνευφημούντας, τὰ σὰ θαυμάσια. Έτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ'. Τῶν Οὐρανίων στρατιῶν Ἀρχιστράτηγε, δυσωποῦμέν σε ἀεὶ ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, ἳνα ταῖς σαῖς δεήσεσι τειχίσης ἡμᾶς, σκέπη τῶν πτερύγων τῆς ἀΰλου σου δόξης, φρουρῶν ἡμᾶς προσπίπτοντας, ἐκτενῶς καὶ βοῶντας, Ἐκ τῶν κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, ὡς Ταξιάρχης τῶν ἄνω Δυνάμεων. Κοντάκιον Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ. Τῶν ἀσωμάτων λειτουργῶν ὡς πρωτεύων.τὸ πρὸ αἰώνων ὁρισθὲν ὄντως μέγα, σὺ Γαβριὴλ πεπίστευσαι μυστήριον, τόκον τὸν ἀπόρρητον, τῆς Ἁγίας Παρθένου, χαῖρε προσφωνῶν αὐτῇ, ἡ Κεχαριτωμένη. Χρεωστικῶς σε ὅθεν οἱ πιστοί, ἐν εὐφροσύνῃ, ἀεὶ μακαρίζομεν. Μεγαλυνάριον Τὶς ἀπαριθμήσει τὰς πρὸς ἡμᾶς, σοῦ εὐεργεσίας, Ἀρχιστράτηγε Γαβριήλ; σὺ γὰρ καθ’ ἑκάστην, ἐπιφοιτῶν τῷ κόσμῳ, τὰ κρείττω πᾶσι νέμ...

  Νά, σύν τοίς ἄλλοις, πώς ἡ Ἐκκλησία ὑμνεῖ τόν ἀρχάγγελο Γαβριήλ σ’ αὐτή τή γιορτή του: «Θρόνω παριστάμενος τῆς τρισηλίου Θεότητας καί πλουσίως λαμπόμενος, ταίς θείαις λαμπρότησι, ταίς ἐκπεμπομέναις, ἀπαύστως ἐκεῖθεν, τούς ἐπί γῆς χαρμονικῶς, χοροστατοῦντας καί εὐφημούντας σε, παθῶν ἀχλύος λύτρωσαι, καί φωτισμῷ καταλάμπρυνον, Γαβριήλ Ἀρχιστράτηγε, πρεσβευτά τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Τῶν ἀσωμάτων λειτουργῶν ὡς πρωτεύων, τό πρό αἰώνων ὁρισθέν ὄντως μέγα, σύ Γαβριήλ πεπίστευσαι μυστήριον, τόκον τόν ἀπόρρητον, τῆς ἁγίας Παρθένου, Χαῖρε, προσφωνῶν αὕτη, ἡ κεχαριτωμένη. Χρεωστικῶς σε ὅθεν οἱ πιστοί, ἐν εὐφροσύνῃ ἀεί μακαρίζαμεν». Δέν γνωρίζουμε λεπτομέρειες για το γεγονός καί ποῦ ἐλάμβανε χώρα η Σύναξις αὐτή. Πιθανόν νά ἐτελεῖτο σέ ναό τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, σε ἀνάμνηση κάποιου θαύματος. Πηγή  https://www.synaxarion.gr/gr/index.aspx Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ'. Ταχύ προκατάλαβε. Ὡς θεῖος Ἀρχάγγελος, τῶν νοερῶν στρατιῶν, Τριάδος τήν ἔλλαμψιν, καθυποδέχῃ λαμπρῶς, Γαβριήλ Ἀρχιστράτηγε· ὅθεν ἐκ πάσης β...

  Οι προφητείες και οι διδαχές του Αγίου Παϊσίου τον είχαν χαρακτηρίσει από πολύ νωρίς στις καρδιές των πιστών Άγιο. Κάποιες από τις ρήσεις του, κάποια από τα αποφθέγματα του Αγίου Παϊσίου βοηθούν τους πιστούς να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες και να αντέχουν τα προβλήματα της εποχής. Τα λόγια του παραμένουν επίκαιρα και στηρίζουν τις ψυχές των πιστών. «Εκείνος που αγωνίζεται πολύ καιρό και δεν βλέπει πνευματική πρόοδο έχει υπερηφάνεια και εγωισμό. Πνευματική πρόοδος υπάρχει εκεί που υπάρχει πολύ ταπείνωση.» » Να αγωνιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις για να κερδίσουμε τον παράδεισο. Είναι πολύ στενή η πύλη και μην ακούτε αυτούς που σας λένε ότι όλοι θα σωθούμε». «Συνετός και μυαλωμένος άνθρωπος είναι εκείνος που αντελήφθη καλώς ότι υπάρχει τέρμα της παρούσης ζωής και σπεύδει και αυτός να θέσει τέρμα εις τα σφάλματα και ελαττώματά του». «Η εμπιστοσύνη στον θεό είναι μια συνεχής μυστική προσευχή που φέρνει αθόρυβα τις δυνάμεις του θεού εκεί που χρειάζονται και την ώρα που χρειάζονται»....

 Παρακλητικός Κανών εις το Όσιο και Θεοφόρο Πατέρα ημών Παΐσιο τον Αγιορείτη Ποίημα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Εδέσσης Ιωήλ Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν. Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τὸ πρωὶ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοί ἤλπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅ...

  Ἀπολυτίκιον   Ἦχος α ́. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Τῶν Φαράσων τὸν γόνον, καὶ τοῦ Ἄθωνος κλέϊσμα, καὶ τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος ὁσίων, μιμητὴν καὶ ἰσότιμον, Παΐσιον τιμήσωμεν πιστοί, τὸ σκεῦος χαρισμάτων τὸ μεστόν, ὡς φυλάσσοντα ἐκ πάντων τῶν λυπηρῶν, τοὺς πίστει ἀνακράζοντας, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα. Κοντάκιον Ἦχος πλ. δ ́. Τῇ Ὑπερμάχῳ. Ἁγίου Ὄρους ἀσκητὴν τὸν περιάκουστον, καὶ Ἐκκλησίας τὸν φωστῆρα τὸν νεόφωτον, ἐπαινέσωμεν ἐν ὕμνοις ὁλοκαρδίως, ποδηγῶν γὰρ τοὺς πιστοὺς πρὸς βίον ἄριστον, ποταμῶν τῶν δωρημάτων τούτους ἔπλησας, διὸ κράζουσι· Χαίροις πάτερ Παΐσιε. Μεγαλυνάριον Χαίροις τῶν Φαράσων θεῖος βλαστός, Ἄθωνος τοῦ Ὄρους περιάκουστος ἀσκητής, χαίροις τῆς Ἑλλάδος ὁ φωτιστὴς ὁ νέος, Παΐσιε τῶν νέων μέγιστε σύμμαχε.

 2026 ΙΟΥΛΙΟΥ 12 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ (Ματθ. 9 , 1-8) †ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ (Κήρυγμα στον Αγ. Βησσαρίωνα Φιλιππιάδος, στις 31/7/2005) Το χειρότερο κακό Το σημερινό Ευαγγέλιο μάς είπε ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός πήγε στην Καπερναούμ. Μπήκε σε κάποιο σπίτι και δίδασκε. Όλοι άκουγαν με προσοχή. Να ακούμε τον λόγο του Θεού, όχι μόνο με τα εξωτερικά αυτιά, αλλά κυρίως με τα εσωτερικά αυτιά. Γιατί τότε μπαίνει στην καρδιά μας και την αναπλάθει. Ενώ ήταν εκεί, του πήγαν έναν άρρωστο με ολοκληρωτική παράλυση. Τον βάσταζαν τέσσερεις, καθώς ήταν ριγμένος πάνω σ’ ένα φορείο και τον έφεραν μπροστά στα πόδια του Χριστού. Βλέποντας ο Κύριος την πίστη τους, του είπε: «Τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου». Θα σκέφθηκαν οι άνθρωποι: «Χριστέ μου, γι’ αυτό σού τον φέραμε; Γι’ αυτό κάναμε τόσο κόπο; Για να του συγχωρήσεις τις αμαρτίες; Κάνε καλά τον άνθρωπο. Αυτό θέλουμε από σένα». Αλλά ο Χριστός μένει ανυποχώρητος. Ξέρει τι λέει. Με τα λόγια...

  Ὁ Ὅσιος Παΐσιος γεννήθηκε στίς 25 Ἰουλίου 1924 στά Φάρασα τῆς Καππαδοκίας καί ἦταν υἱός τοῦ Προδρόμου καί τῆς Εὐλαμπίας Ἐζνεπίδη. Εἶχε ἄλλα ὀκτώ ἀδέλφια, ἐνῶ ὁ πατέρας του ἦταν πρόεδρος τοῦ χωριοῦ. Στίς 7 Αὐγούστου 1924, μιά ἑβδομάδα πρίν οἱ Φαρασιῶτες φύγουν γιά τήν Ἑλλάδα, βαπτίσθηκε ἀπό τόν ἱερέα τῆς ἐνορίας Ἅγιο Ἀρσένιο, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔδωσε τό δικό του ὄνομα «γιά νά ἀφήσει καλόγερο στό πόδι του», ὅπως χαρακτηριστικά εἶχε πεῖ. Πέντε ἑβδομάδες μετά τήν βάπτιση τοῦ μικροῦ τότε Ἀρσενίου, στις 14 Σεπτεμβρίου 1924, ἡ οἰκογένεια Ἐζνεπίδη, λόγῳ τῆς ἀνταλλαγής πληθυσμῶν, μαζί μέ τά καραβάνια τῶν προσφύγων, ἔφθασε στόν Ἅγιο Γεώργιο στόν Πειραιᾶ. Στήν συνέχεια μετέβη στήν Κέρκυρα, ὅπου καί τακτοποιήθηκε προσωρινά στό Κάστρο, γιά ἑνάμιση χρόνο. Στήν συνέχεια μεταφέρθηκε στήν Ἡγουμενίτσα καί κατέληξε στήν Κόνιτσα, ὅπου ὁλοκλήρωσε τό δημοτικό σχολεῖο καί πῆρε τό ἀπολυτήριό του μέ βαθμό ὀκτώ καί διαγωγή ἐξαίρετη. Ἀπό μικρός συνεχῶς εἶχε μαζί του ἕνα χαρτί, στό ὁποῖο σημείωνε τά θαύματα τοῦ Ἁ...

  Ἡ ἱερά εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Τριχερούσης μεταφέρθηκε στήν Ἱερά Μονή Χιλανδαρίου ἀπό τόν Ἅγιο Σάββα, Ἀρχιεπίσκοπο Σερβίας († 28 Ἰουνίου). Ἡ εἰκόνα τῆς Τριχερούσης παρέμεινε στή Μονή Χιλανδαρίου μέχρι τό ἔτος 1347. Τότε ἔρχεται στό Ἅγιον Ὄρος, ὡς ἐπισκέπτης, ὁ Σέρβος Κράλης Δουσάν, ὁ ὁποῖος ἐπισκεφθείς τή Μονή Χιλανδαρίου, λαμβάνει ἀναχωρώντας γιά τήν Σερβία τήν Παναγία τήν Τριχεροῦσα, ὡς εὐλογία τῆς Μονῆς πρός αὐτόν. Καί ἔτσι ἔρχεται ἡ Παναγία στή Σερβία. Μέχρι τά τέλη του 14ου αἰῶνος μ.Χ. ἡ ἱερά εἰκόνα περνᾶ ἀπό τά χέρια τοῦ Κράλη Δουσάν, γιά ἄγνωστη αἰτία, στήν ἰδιοκτησία τῆς μονῆς Στουντενίτσης, ὅπου καί ἐναποτίθεται. Ὅταν ἡ μονή ἐδέχθηκε κατά τίς ἀρχές τοῦ ἑπομένου αἰῶνος ἐπίθεση ἀπό τούς Τούρκους, οἱ μοναχοί φρόντισαν ἐσπευσμένα νά διασώσουν τά πολύτιμα ἱερά κειμήλια τῆς μονῆς. Τοποθέτησαν καί στερέωσαν τήν Παναγία τήν Τριχεροῦσα στήν ράχη ἑνός ἡμιόνου, τόν ὁποῖο ἄφησαν ἐλεύθερο νά ὑπάγει, ὅπου θά τόν ὁδηγήσει τό θέλημα τῆς Θεοτόκου. Καί πράγματι, ὡς ὑπ’ αὐτῆς ὁδηγούμενος, ...

  Ὁ ὅσιος Γεράσιμος κατάγεται ἀπὸ τὸ Βυζάντιο. Λόγῳ τῆς γνώσης καὶ τῆς σοφίας του, ἔγινε δάσκαλος στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Σχολὴ Πάτμου. Ἕνεκα ἀσθενείας κατέφυγε στὴν Κρήτη γιὰ θεραπεία. Ἐγκαταστάθηκε στὴ Ι. Μονὴ Ἁγίας Τριάδος Χανίων « ὅπου καὶ καταλύσας τὸν βίον, μετέστη πρὸς οὐρανίους σκηνάς». Στὴν ἴδια Μονὴ ζεῖ ἀσκητικὴ ζωὴ καὶ ὁ ὅσιος Ἀκάκιος, ὁ ὁποῖος διακρίνει γιὰ τὶς πολλὲς ἀρετές του. Μετὰ τὸ θάνατό του, τὸ ἐνταφιασθὲν σκήνωμά του, παρέμεινε σῶο καὶ ἄφθαρτο καὶ ἐφυλάσσετο μαζὶ μὲ τὰ λείψανα τοῦ Ἁγίου Γερασίμου στὴν ἐν λόγῳ Μονὴ μέχρι τὴν ἐπανάσταση κατὰ τῶν Ἀγαρηνῶν τὸ 1821 ὁπότε καὶ ἔγιναν παρανάλωμα τοῦ πυρός.  Πηγὴ ἀπὸ τὸ βιβλίο Συναξάριον Πάντων τῶν Ἁγίων των ἐν Κρήτῃ Διαλαμψάντων σελίδα 79.  Ἀπολυτίκιον ἦχος  δ', Ταχύ προκατάλαβε Γεράσιμον ἅπαντες, τόν Βυζαντίου βλαστόν,καί θεῖον Ἀκάκιον, τῆς ἀκακίας φυτόν,συμφώνως τιμήσωμεν·οὗτοι γάρ ἐν τῇ Κρήτῃ,δι' ἀσκήσεως θείας, ἔλαμψαν ὡς ἀστέρες,τούς πιστούς φωταυγοῦντες.Καί νῦν καθικετεύουσιν, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

  Στις 26 Φεβρουαρίου 1974 (π.η) ο Πατήρ Παΐσιος επέστρεψε στο Άγιον Όρος. Την επόμενη ημέρα, 27 Φεβρουαρίου, κατά τις δέκα η ώρα το πρωί, ενώ έκανε την Ακολουθία των Ωρών με κομποσχοίνι, άκουσε ξαφνικά χτύπημα στην πόρτα και μία απαλή γυναικεία φωνή να λέει: «Δι᾽εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν». Παραξενεύθηκε και ρώτησε: «Ποιος είναι;». Άκουσε την ίδια φωνή να λέει: «Η Ευφημία!». «Ποια Ευφημία; σκέφθηκε. Μήπως καμιά γυναίκα έκανε την τρέλα να έρθει στο Άγιον Όρος;». Το χτύπημα επαναλήφθηκε τρεις φορές. Με το τέταρτο χτύπημα, η πόρτα, αν και ήταν κλεισμένη με σύρτη, άνοιξε μόνη της, και μπήκε μέσα η Αγία Μεγαλομάρτυς Ευφημία! Την συνόδευε ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, ο οποίος δεν μπήκε μέσα μαζί της, αλλά αμέσως εξαφανίσθηκε. Η Αγία έλαμπε ολόκληρη. Τα ενδύματά της, όπως και τα πάνινα υποδήματα που φορούσε, είχαν ένα ουράνιο γαλάζιο χρώμα. Στην παρουσία της ο Όσιος ένιωσε «ειρήνη, η οποία έγινε θεία ευφροσύνη». Αλλά, για να βεβαιωθεί τελείως ότι ήταν πράγματι η Αγία και όχι δαιμονική φ...

 ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΙ ΠΑΝΕΥΦΗΜΟΝ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΑ ΕΥΦΗΜΙΑΝ Ποίημα Ἀθανασίου Ἱερομονάχου Σιμωνοπετρίτου Μετὰ τό, Εὐλογητός, λέγομεν τό, Κύριε εἰσάκουσον, Θεὸς Κύριος καὶ τὰ τροπάρια. Ἦχος δ´. Ὁ ὑψωθείς, Τὴν καλλιπάρθενον Χριστοῦ Εὐφημίαν, ὡς τῶν φρονίμων καὶ σωφρόνων παρθένων, ἐκμίμημα καὶ καύχημα τοῦ γένους γυναικῶν, πόθῳ ἱκετεύομεν, ὅπως σαῖς ἱκεσίαις, λυτρωθῶμεν ἅπαντες, τοῦ ἐχθροῦ τῶν παγίδων· ὡς παῤῥησίαν ἕχουσα σεμνή, ἀεὶ δυσώπει, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Οὐ σιωπήσομεν ποτέ... Ὁ Ν´ Ψαλμὸς καὶ ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς· «Τῆ Πανευφήμῳ δέησις ἐκ πόθου Εὐφημία. Ἀ(θανάσιος)». ᾨδὴ α´. Ἦχος πλ. δ´. Ὑγρὰν διοδεύσας. Τὸν νοῦν μου καθάρισον λογισμῶν, παρθένε καὶ δέξον, ἐργαστήριον διαρκές, εὐχῆς καὶ ἀγάπης τοῦ Κυρίου, ὅπως εὐφήμως σεμνὴ μακαρίζω σε. Ἠνδρίσω δυνάμει τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ὡς μέγας γίγας, ἀπενεύρωσας τὸν ἐχθρόν, διὸ Χριστομάρτυς ἀθληφόρε, ἐν τῷ πολέμῳ νικᾶν με ἐνίσχυσον. Πορείαν ἐτέλεσας τὴν καλήν, Χριστὸν ἐφευροῦσα, τὴν ὁδὸν τὴν παρεκτικήν, ζω...