Κρητική Αγιολογία

 2026 ΙΟΥΛΙΟΥ 12 – ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΥ ΤΗΣ ΚΑΠΕΡΝΑΟΥΜ (Ματθ. 9 , 1-8) †ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ (Κήρυγμα στον Αγ. Βησσαρίωνα Φιλιππιάδος, στις 31/7/2005) Το χειρότερο κακό Το σημερινό Ευαγγέλιο μάς είπε ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός πήγε στην Καπερναούμ. Μπήκε σε κάποιο σπίτι και δίδασκε. Όλοι άκουγαν με προσοχή. Να ακούμε τον λόγο του Θεού, όχι μόνο με τα εξωτερικά αυτιά, αλλά κυρίως με τα εσωτερικά αυτιά. Γιατί τότε μπαίνει στην καρδιά μας και την αναπλάθει. Ενώ ήταν εκεί, του πήγαν έναν άρρωστο με ολοκληρωτική παράλυση. Τον βάσταζαν τέσσερεις, καθώς ήταν ριγμένος πάνω σ’ ένα φορείο και τον έφεραν μπροστά στα πόδια του Χριστού. Βλέποντας ο Κύριος την πίστη τους, του είπε: «Τέκνον, αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου». Θα σκέφθηκαν οι άνθρωποι: «Χριστέ μου, γι’ αυτό σού τον φέραμε; Γι’ αυτό κάναμε τόσο κόπο; Για να του συγχωρήσεις τις αμαρτίες; Κάνε καλά τον άνθρωπο. Αυτό θέλουμε από σένα». Αλλά ο Χριστός μένει ανυποχώρητος. Ξέρει τι λέει. Με τα λόγια...

  Ὁ Ὅσιος Παΐσιος γεννήθηκε στίς 25 Ἰουλίου 1924 στά Φάρασα τῆς Καππαδοκίας καί ἦταν υἱός τοῦ Προδρόμου καί τῆς Εὐλαμπίας Ἐζνεπίδη. Εἶχε ἄλλα ὀκτώ ἀδέλφια, ἐνῶ ὁ πατέρας του ἦταν πρόεδρος τοῦ χωριοῦ. Στίς 7 Αὐγούστου 1924, μιά ἑβδομάδα πρίν οἱ Φαρασιῶτες φύγουν γιά τήν Ἑλλάδα, βαπτίσθηκε ἀπό τόν ἱερέα τῆς ἐνορίας Ἅγιο Ἀρσένιο, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔδωσε τό δικό του ὄνομα «γιά νά ἀφήσει καλόγερο στό πόδι του», ὅπως χαρακτηριστικά εἶχε πεῖ. Πέντε ἑβδομάδες μετά τήν βάπτιση τοῦ μικροῦ τότε Ἀρσενίου, στις 14 Σεπτεμβρίου 1924, ἡ οἰκογένεια Ἐζνεπίδη, λόγῳ τῆς ἀνταλλαγής πληθυσμῶν, μαζί μέ τά καραβάνια τῶν προσφύγων, ἔφθασε στόν Ἅγιο Γεώργιο στόν Πειραιᾶ. Στήν συνέχεια μετέβη στήν Κέρκυρα, ὅπου καί τακτοποιήθηκε προσωρινά στό Κάστρο, γιά ἑνάμιση χρόνο. Στήν συνέχεια μεταφέρθηκε στήν Ἡγουμενίτσα καί κατέληξε στήν Κόνιτσα, ὅπου ὁλοκλήρωσε τό δημοτικό σχολεῖο καί πῆρε τό ἀπολυτήριό του μέ βαθμό ὀκτώ καί διαγωγή ἐξαίρετη. Ἀπό μικρός συνεχῶς εἶχε μαζί του ἕνα χαρτί, στό ὁποῖο σημείωνε τά θαύματα τοῦ Ἁ...

  Ἡ ἱερά εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Τριχερούσης μεταφέρθηκε στήν Ἱερά Μονή Χιλανδαρίου ἀπό τόν Ἅγιο Σάββα, Ἀρχιεπίσκοπο Σερβίας († 28 Ἰουνίου). Ἡ εἰκόνα τῆς Τριχερούσης παρέμεινε στή Μονή Χιλανδαρίου μέχρι τό ἔτος 1347. Τότε ἔρχεται στό Ἅγιον Ὄρος, ὡς ἐπισκέπτης, ὁ Σέρβος Κράλης Δουσάν, ὁ ὁποῖος ἐπισκεφθείς τή Μονή Χιλανδαρίου, λαμβάνει ἀναχωρώντας γιά τήν Σερβία τήν Παναγία τήν Τριχεροῦσα, ὡς εὐλογία τῆς Μονῆς πρός αὐτόν. Καί ἔτσι ἔρχεται ἡ Παναγία στή Σερβία. Μέχρι τά τέλη του 14ου αἰῶνος μ.Χ. ἡ ἱερά εἰκόνα περνᾶ ἀπό τά χέρια τοῦ Κράλη Δουσάν, γιά ἄγνωστη αἰτία, στήν ἰδιοκτησία τῆς μονῆς Στουντενίτσης, ὅπου καί ἐναποτίθεται. Ὅταν ἡ μονή ἐδέχθηκε κατά τίς ἀρχές τοῦ ἑπομένου αἰῶνος ἐπίθεση ἀπό τούς Τούρκους, οἱ μοναχοί φρόντισαν ἐσπευσμένα νά διασώσουν τά πολύτιμα ἱερά κειμήλια τῆς μονῆς. Τοποθέτησαν καί στερέωσαν τήν Παναγία τήν Τριχεροῦσα στήν ράχη ἑνός ἡμιόνου, τόν ὁποῖο ἄφησαν ἐλεύθερο νά ὑπάγει, ὅπου θά τόν ὁδηγήσει τό θέλημα τῆς Θεοτόκου. Καί πράγματι, ὡς ὑπ’ αὐτῆς ὁδηγούμενος, ...

  Ὁ ὅσιος Γεράσιμος κατάγεται ἀπὸ τὸ Βυζάντιο. Λόγῳ τῆς γνώσης καὶ τῆς σοφίας του, ἔγινε δάσκαλος στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Σχολὴ Πάτμου. Ἕνεκα ἀσθενείας κατέφυγε στὴν Κρήτη γιὰ θεραπεία. Ἐγκαταστάθηκε στὴ Ι. Μονὴ Ἁγίας Τριάδος Χανίων « ὅπου καὶ καταλύσας τὸν βίον, μετέστη πρὸς οὐρανίους σκηνάς». Στὴν ἴδια Μονὴ ζεῖ ἀσκητικὴ ζωὴ καὶ ὁ ὅσιος Ἀκάκιος, ὁ ὁποῖος διακρίνει γιὰ τὶς πολλὲς ἀρετές του. Μετὰ τὸ θάνατό του, τὸ ἐνταφιασθὲν σκήνωμά του, παρέμεινε σῶο καὶ ἄφθαρτο καὶ ἐφυλάσσετο μαζὶ μὲ τὰ λείψανα τοῦ Ἁγίου Γερασίμου στὴν ἐν λόγῳ Μονὴ μέχρι τὴν ἐπανάσταση κατὰ τῶν Ἀγαρηνῶν τὸ 1821 ὁπότε καὶ ἔγιναν παρανάλωμα τοῦ πυρός.  Πηγὴ ἀπὸ τὸ βιβλίο Συναξάριον Πάντων τῶν Ἁγίων των ἐν Κρήτῃ Διαλαμψάντων σελίδα 79.  Ἀπολυτίκιον ἦχος  δ', Ταχύ προκατάλαβε Γεράσιμον ἅπαντες, τόν Βυζαντίου βλαστόν,καί θεῖον Ἀκάκιον, τῆς ἀκακίας φυτόν,συμφώνως τιμήσωμεν·οὗτοι γάρ ἐν τῇ Κρήτῃ,δι' ἀσκήσεως θείας, ἔλαμψαν ὡς ἀστέρες,τούς πιστούς φωταυγοῦντες.Καί νῦν καθικετεύουσιν, ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

  Στις 26 Φεβρουαρίου 1974 (π.η) ο Πατήρ Παΐσιος επέστρεψε στο Άγιον Όρος. Την επόμενη ημέρα, 27 Φεβρουαρίου, κατά τις δέκα η ώρα το πρωί, ενώ έκανε την Ακολουθία των Ωρών με κομποσχοίνι, άκουσε ξαφνικά χτύπημα στην πόρτα και μία απαλή γυναικεία φωνή να λέει: «Δι᾽εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν». Παραξενεύθηκε και ρώτησε: «Ποιος είναι;». Άκουσε την ίδια φωνή να λέει: «Η Ευφημία!». «Ποια Ευφημία; σκέφθηκε. Μήπως καμιά γυναίκα έκανε την τρέλα να έρθει στο Άγιον Όρος;». Το χτύπημα επαναλήφθηκε τρεις φορές. Με το τέταρτο χτύπημα, η πόρτα, αν και ήταν κλεισμένη με σύρτη, άνοιξε μόνη της, και μπήκε μέσα η Αγία Μεγαλομάρτυς Ευφημία! Την συνόδευε ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, ο οποίος δεν μπήκε μέσα μαζί της, αλλά αμέσως εξαφανίσθηκε. Η Αγία έλαμπε ολόκληρη. Τα ενδύματά της, όπως και τα πάνινα υποδήματα που φορούσε, είχαν ένα ουράνιο γαλάζιο χρώμα. Στην παρουσία της ο Όσιος ένιωσε «ειρήνη, η οποία έγινε θεία ευφροσύνη». Αλλά, για να βεβαιωθεί τελείως ότι ήταν πράγματι η Αγία και όχι δαιμονική φ...

 ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΙΑΝ ΚΑΙ ΠΑΝΕΥΦΗΜΟΝ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΑ ΕΥΦΗΜΙΑΝ Ποίημα Ἀθανασίου Ἱερομονάχου Σιμωνοπετρίτου Μετὰ τό, Εὐλογητός, λέγομεν τό, Κύριε εἰσάκουσον, Θεὸς Κύριος καὶ τὰ τροπάρια. Ἦχος δ´. Ὁ ὑψωθείς, Τὴν καλλιπάρθενον Χριστοῦ Εὐφημίαν, ὡς τῶν φρονίμων καὶ σωφρόνων παρθένων, ἐκμίμημα καὶ καύχημα τοῦ γένους γυναικῶν, πόθῳ ἱκετεύομεν, ὅπως σαῖς ἱκεσίαις, λυτρωθῶμεν ἅπαντες, τοῦ ἐχθροῦ τῶν παγίδων· ὡς παῤῥησίαν ἕχουσα σεμνή, ἀεὶ δυσώπει, ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε. Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον. Οὐ σιωπήσομεν ποτέ... Ὁ Ν´ Ψαλμὸς καὶ ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς· «Τῆ Πανευφήμῳ δέησις ἐκ πόθου Εὐφημία. Ἀ(θανάσιος)». ᾨδὴ α´. Ἦχος πλ. δ´. Ὑγρὰν διοδεύσας. Τὸν νοῦν μου καθάρισον λογισμῶν, παρθένε καὶ δέξον, ἐργαστήριον διαρκές, εὐχῆς καὶ ἀγάπης τοῦ Κυρίου, ὅπως εὐφήμως σεμνὴ μακαρίζω σε. Ἠνδρίσω δυνάμει τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ὡς μέγας γίγας, ἀπενεύρωσας τὸν ἐχθρόν, διὸ Χριστομάρτυς ἀθληφόρε, ἐν τῷ πολέμῳ νικᾶν με ἐνίσχυσον. Πορείαν ἐτέλεσας τὴν καλήν, Χριστὸν ἐφευροῦσα, τὴν ὁδὸν τὴν παρεκτικήν, ζω...

  Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’. Θείας πίστεως. Λίαν εὔφρανας, τοὺς Ὀρθοδόξους, καὶ κατήσχυνας, τοὺς κακοδόξους, Εὐφημία Χριστοῦ καλλιπάρθενε. Τῆς γὰρ Τετάρτης Συνόδου ἐκύρωσας, ἃ οἱ Πατέρες καλῶς ἐδογμάτισαν. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσαθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος. Κοντάκιον Ἦχος β’. Ἀγῶνας ἐν ἀθλήσει, ἀγῶνας ἐν τῇ πίστει κατεβάλου θερμῶς ὑπὲρ Χριστοῦ τοῦ νυμφίου σου, ἀλλὰ καὶ νῦν, ὡς τὰς αἰρέσεις, καὶ τῶν ἐχθρῶν τὸ φρύαγμα, ἐν τοῖς ποσὶ τῶν βασιλέων ἡμῶν ὑποταγῆναι πρέσβευε διὰ τῆς Θεοτόκου, ἡ ὑπὸ ἑξακοσίων τριάκοντα θεοφόρων Πατέρων τὸν Ὅρον λαβοῦσα, καὶ φυλάττουσα πανεύφημε.

  Ἡ ἱερά μνήνη τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Εὐφημίας τελεῖται στίς 16 Σεπτεμβρίου , ἐνῶ σήμερα ἑορτάζουμε τό θαῦμα πού ἐπιτέλεσε ἡ Ἁγία κατά την Δ’ Οἰκουμενική Σύνοδο, τό ἔτος 451 μ.Χ., δύο περίπου αἰῶνες μετά τήν κοίμησή της δίδοντας καί πάλι ὁμολογία πίστεως. Ἡ Δ’ Οἰκουμενική Σύνοδος, ἡ ὁποία συγκλήθηκε στή Χαλκηδόνα, ἐπί βασιλέων Μαρκιανοῦ καί Πουλχερίας, καταδίκασε τήν αἵρεση τῶν Μονοφυσιτῶν καί τόν αἱρετικό Εὐτυχῆ, οἱ ὁποῖοι δίδασκαν ὅτι στόν Χριστό, μετά τήν ἕνωση τῶν δύο φύσεων, θείς καί ἀνθρώπινης, ἡ ἀνθρώπινη φύση ἀπορροφήθηκε ἀπό τήν θεία φύση. Οἱ 630 Ὅσιοι θεοφόροι Πατέρες, πού συγκρότησαν τήν Σύνοδο, ἐδογμάτισαν τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός ἔχει δύο τέλειες φύσεις, θελήσεις καί ἐνέργειες, τήν θεία καί τήν ἀνθρώπινη, σέ μία ὑπόσταση. Εἶναι δέ ἑνωμένες οἱ δύο φύσεις «ἀτρέπτως, ἀσυγχύτως, ἀναλλοιώτως καί ἀδιαιρέτως». Κατά τήν Σύνοδο οἱ Ἅγιοι Πατέρες συνέταξαν Τόμο, ὁ ὁποῖος ἀποτύπωνε τήν ὀρθόδοξη πίστη τῆς Ἐκκλησίας. Τό ἴδιο ἔκαναν καί οἱ αἱρετικοί ...

  Ἡ Ἁγία Ἰσαπόστολος Ὄλγα, φύση ἀγαθή καί φιλάνθρωπος, ἦταν Ρωσσίδα στήν καταγωγή. Γεννήθηκε τό ἔτος 895 μ.Χ., στό Πσκώβ καί ἦταν θυγατέρα Βαράγγων εὐγενῶν. Διετέλεσε σύζυγος τοῦ ἡγεμόνος τοῦ Κιέβου Ἰγκόρ. Εἶναι ἡ πρώτη Ἁγία προσερχόμενη ἀπό τούς Ρώς. Ὁ σύζυγός της δολοφονήθηκε τό ἔτος 945 μ.Χ. ἀτούς Δρεβλιανούς κατά τήν συλλογή φόρου ὑποτέλειας, μέ ἀποτέλεσμα ὁ θρόνος νά περάσει στόν μικρό υἱό τους Σβιατοσλάβο. Ἔτσι ἡ Ἁγία ἀνέλαβε χρέη ἐπιτρόπου μέχρι τήν ἐνηλικίωσή του, ἀσκώντας σχεδόν δύο δεκαετίες τήν πραγματική ε’ξουσία στό κράτος. Τό ἔτος 957 μ.Χ., μετέβη στήν Κωνσταντινούπολη, ἀσπάσθηκε τόν Χριστιανισμό καί ἔλαβε τό ὄνομα Ἑλένη. Βαπτίσθηκε ἀπό τόν Πατριάρχη Ἅγιο Πολύευκτο († 5 Φεβρουαρίου) μέ ἀνάδοχο τόν αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο Ζ’ τόν Πορφυρογέννητο. Κατά τήν διάρκεια τοῦ βαπτίσματός της ὁ Ἅγιος Πολύευκτος τῆς εἶπε: «Σύ εἶσαι εὐλογημένη μεταξύ τῶν γυναικῶν τῆς Ρωσσίας, διότι ἠγάπησας τό φῶς καί ἀπέρριψας τό σκότος. Οἱ υἱοί τῆς Ρωσσίας θα σέ αὐλογοῦν εἰς γενεάν καί γενεάν». Τ...

 Παρακλητικός Κανών εις τους Αυταδέλφους Οσίους Παρθένιο και Ευμένιο Ι. Μονής Κουδουμά Ευλογήσαντος του Ιερέως το Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· και μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· και ἠκηδίασεν ἐπ᾿ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τὸ πνεῦμά μου· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ᾿ ἐμοῦ, και ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. ἀκουστὸν ποίησόν μοι τὸ πρωΐ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοὶ ἤλπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν, ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρός σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου· ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σὲ κατέ...

  Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. α’. Τόν συνάναρχον Λόγον. Κουδουμᾶ τοῦ σεμνείου τούς νέους κτίτορας, τούς αὐταδέλφους ὁσίους ἐν τοῖς ἐσχάτοις καιροῖς ἐγκρατείας καί εὐχῆς βολαῖς ἐκλάμψαντας, θεῖον Εὐμένιον ᾠδαῖς καί Παρθένιον σοφόν, τιμῶντες ἀξιοχρέως ὑπέρ ὑμῶν τάς ἐντεύξεις πρός τόν Χριστόν αὐτῶν αἰτούμεθα. Έτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. α’. Τόν συνάναρχον Λόγον. Ἐν σπηλαίοις οἰκήσας ἀνεζωγράφησας ὁσίων ἄρτι τῶν πάλαι τάς ἀρετάς, ἀσκητά, Κουδουμᾶ μονῆς δομῆτορ ἱερώτατε ὅθεν εἰς ὕψος ἀνελθών θεωρίας μυστικῆς, Παρθένιε, χάριν εὗρες ὑπέρ ἡμῶν ἱκετεύειν τῶν προστρεχόντων τῇ σῇ χάριτι. Μεγαλυνάριον Πρέσβευε, Παρθένιε, τῷ Χριστῷ σύν τῷ Εὐμενίῳ αὐταδέλφῳ σου τῷ σεπτῷ ἄφεσιν πταισμάτων ἡμῖν ἀεί διδόναι τοῖς σπεύδουσι σῇ θείᾳ σκέπῃ ἑκάστοτε.

  Ἦταν ἀδελφοὶ καταγόμενοι ἀπὸ τὰ Πιτσίδια τῆς Μεσαράς. Λόγῳ τῆς χριστιανικῆς ἀνατροφῆς καὶ προκειμένου νὰ ζήσουν ἐντονότερη πνευματικὴ ζωή, ἀποφάσισαν νὰ ἀκολουθήσουν τὸ μοναχικὸ βίο ὡς δόκιμοι στὴν Ι. Μονὴ Ἀπεζανῶν. ἀργότερα ἐπειδὴ ἀναζητοῦσαν περισσότερη ἡσυχία ἀνεχώρησαν γιὰ τὴ Ι. Μονὴ Ὁδηγήτριας ὅπου ἐκάρησαν μοναχοὶ ἀπὸ τὸν ἡγούμενο Γεράσιμο. Τὸ 1865 ὁ Μητροπολίτης τῆς Κρήτης Μελέτιος χειροτόνησε τὸν Εὐμένιο σὲ διάκονο. Οἱ ὅσιοι ἔζησαν τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς τῶν μὲ ἄσκηση καὶ προσευχὴ στὴ Ι. Μονὴ Κουδουμά, στὸ ὄνομα τῶν ὁποίων κτίστηκε ναὸς καὶ τιμᾶται ἡ μνήμη των στὶς 10 Ἰουλίου.  Πηγὴ ἀπὸ τὸ βιβλίο Συναξάριον Πάντων τῶν Ἁγίων των ἐν Κρήτῃ Διαλαμψάντων σελίδα 77. 

 Παρακλητικός Κανών εις τους Οσίους Πατέρας ημών Διονύσιο τον Ρήτορα και Μητροφάνη τον Πνευματικό Ποίημα Οσίου Γερασίμου Μικραγιαννανίτου Μ. Υμνογράφου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν. Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τὸ πνεῦμά μου· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τὸ πρωὶ τὸ ἔλεός σου, ...