Κρητική Αγιολογία

 2026 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2 - ΚΥΡΙΑΚΗ Θ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΚΥΜΑΤΑ (Ματθ. 14, 22-34) †ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ (Κήρυγμα στη Φιλιππιάδα, το 1996) 1. Σκηνικό γεμάτο αντιθέσεις Ακούσαμε στο Ευαγγέλιο για ένα θαύμα του Κυρίου. Μια πραγματικότητα, που διαδραματίστηκε σε ένα σκηνικό με πολλές αντιθέσεις. Ο Χριστός βρίσκεται στο βουνό. Οι απόστολοι στη θάλασσα. Ο Χριστός στο βουνό για προσευχή. Μόνος στην ερημιά. Και οι απόστολοι μέσα στη θάλασσα. Όλοι μαζί, να παλεύουν με τα κύματα. Τι φοβερή, αλλά τι παραστατική και αληθινή εικόνα για τη ζωή μας. Ο Χριστός, και όσοι έχουν καταλάβει τι είναι ο Χριστός, ανεβαίνουν στο βουνό, στον τόπο της προσευχής, «εις το όρος το Άγιον», όπως λέγει η Αγία Γραφή. Δηλαδή συναθροίζονται στην Εκκλησία για να προσευχηθούν. Οι άλλοι άνθρωποι παραμένουν μέσα στη θάλασσα, στη θάλασσα των περιπετειών της ζωής. Των παγίδων του διαβόλου, των θλίψεων, των δοκιμασιών. Και παλεύουν με τα κύματα. Μόνοι τους. Χωρίς βοήθεια. Χωρίς ελπίδα. 2. Παντοδύναμος...

  Τὸ γεγονὸς αὐτὸ συνέβη στὰ χρόνια ποὺ οἱ μεγάλοι διωγμοὶ τῶν πρώτων χριστιανῶν εἶχαν κοπάσει καὶ αὐτοκράτωρ ἦταν ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος. Τότε, ὁ Ἅγιος Στέφανος φανερώθηκε τρεῖς φορὲς σὲ κάποιον εὐσεβῆ γέροντα ἱερέα, τὸ Λουκιανό, καὶ τοῦ ἀποκάλυψε τὸν τόπο, ὅπου ἦταν κρυμμένο τὸ λείψανό του. Αὐτὸς ἀμέσως τὸ ἀνέφερε στὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Ἰωάννη, ποὺ μὲ τὴ σειρὰ του πῆγε στὸν ὑποδεικνυόμενο τόπο καὶ πράγματι βρῆκε τὸ Ἱερὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου Στεφάνου. Κατὰ τὴν εὕρεση ἔγινε μεγάλος σεισμός, καὶ τὸ λείψανο τοῦ Ἁγίου πλημμύρισε εὐωδία τοὺς παρευρισκόμενους στὸν τόπο ἐκεῖνο. Λέγεται ὅτι ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἀκούστηκαν ἀγγελικὲς φωνές, ποὺ ἔλεγαν «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Δηλαδή, δόξα ἂς εἶναι στὸ Θεό, στὰ ὕψιστα μέρη τοῦ οὐρανοῦ καὶ στὴν ταραγμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία γῆ ἂς βασιλεύσει ἡ θεία εἰρήνη, διότι ὁ Θεὸς φανέρωσε τὴν εὐαρέσκειά Του στοὺς ἀνθρώπους, μὲ τὴν ἐνανθρώπιση τοῦ Υἱοῦ Του. Φανέρωναν, ἔτσι, οἱ ἄγγελοι περίτρανα ὅτι ὁ πρωτομάρτυρας Στέφανος μαρ...

  ΑΒΡΑΑΜ  Ε. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ Σήμερα, 1η Αυγούστου, η Εκκλησία μας εορτάζει την Πρόοδο του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, δηλαδή την έξοδο του Τιμίου Σταυρού από το βασιλικό θησαυροφυλάκιο. Η μεταφορά αυτή γινόταν κατά την χθεσινή ημέρα και το Τίμιο Ξύλο το εναπέθεταν με τιμές στην Ιερά Τράπεζα της Μεγάλης Εκκλησίας, δηλαδή της Αγίας Σοφίας. Από εκεί κατά την σημερινή ημέρα το Τίμιο Ξύλο περιφερόταν στους δρόμους, στις συνοικίες, τις πλατείες της Πόλης, σε διάφορους ναούς προς αγιασμό του τόπου, προς ευλογία των πιστών και απαλλαγή των νόσων. Οι λαμπρές αυτές λιτανείες γινόταν μέχρι στις 14 του Αυγούστου και κάλυπταν όλη την Πόλη και τα περίχωρά της. Ο Σταυρός αναδεικνύεται σύμβολο ευλογίας και μέτρο της αγάπης και της συγχώρεσης. Ο Ζωοποιός Σταυρός δείχνει την πορεία προς την Ανάσταση του Κυρίου και την εξαγορά της ανθρωπότητας από την αμαρτία. Ο Σταυρός του Κυρίου δείχνει το μέγεθος και της αγάπης και της θυσίας του Ίδιου του φανερωθέντος Θεού, τόσο για τον άνθρωπο όσο και για τη δη...

  Οι πολυάριθμοι ευλαβείς επισκέπτες της Μονής αξιώνονται να προσκυνήσουν την εικόνα της Παναγίας , την τοποθετημένη στο περίτεχνο τέμπλο του παρεκκλησίου της Προυσιώτισσας , στο βάθος της σπηλιάς , κτίσμα του 10ου αιώνος . Τα τρία <<ακοίμητα >>καντήλια που καίνε μπροστά της , διαχέουν ιλαρό τους φως και γαληνεύουν τις ψυχές των προσκυνητών , καθώς ατενίζουν αυτήν την περίφημη εικόνα . Πως όμως βρέθηκε σ΄αυτό  το τότε κυριολεκτικά απομονωμένο και δυσπρόσιτο σημείο της ευρυτανικής γης; Σύμφωνα με τα γραφόμενα στην «Ιεράν Διήγησιν»  από τον ηγούμενο της Κύριλλο τον Καστανοφύλλη (1775 – 1835) , η εικόνα συνδέεται άμεσα με τα συμβάντα κατά την περίοδο της εικονομαχίας στο βυζαντινό κράτος και και δη με τον εικονομάχο αυτοκράτορα Θεόφιλο (829 – 842) . Όταν το 829 ο Θεόφιλος διέταξε την καταστροφή των αγίων εικόνων , ένας εικονόφιλος νέος από την Προύσα , γόνος πλούσιας  κοι αρχοντικής οικογένειας , πήρε την εικόνα της Παναγίας από την εκκλησία της πόλης και έφ...

  Από την πρώτη Αυγούστου χιλιάδες προσκυνητές κατακλύζουν το νησί (Τήνος) και με κατάνυξη παρακολουθούν τις Παρακλήσεις μέχρι τις 13 Αυγούστου που γίνεται η τελευταία μεγάλη Παράκληση στο προαύλιο του Ιερού Ναού. Την παραμονή της γιορτής το θέαμα της αυλής του Ναού, των αποβαθρών του λιμανιού και των δύο μεγάλων δρόμων που οδηγούν στην εκκλησία της Μεγαλόχαρης είναι απερίγραπτο. Κατάφορτα τα πλοία φτάνουν στην Τήνο. Όλο το νησί στολισμένο υποδέχεται τους επισκέπτες του και μεταβάλλεται σε έναν απέραντο ξενώνα. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι έρχονται να φέρουν ένα τάμα, να κάνουν μια παράκληση, να ζητήσουν τη Χάρη Της ή να πουν ένα «ευχαριστώ» στη Μεγαλόχαρη για κάποια ευεργεσία Της. Έρχονται συνοδεύοντας τους αρρώστους συγγενείς τους και πονεμένοι ανεβαίνουν γονατιστοί ή σέρνοντας τον ανηφορικό δρόμο κουβαλώντας πολλές φορές στην πλάτη τους το παιδί τους που έγινε ή προσμένουν να γίνει καλά. Και όλοι μαζί περιμένουν το θαύμα. Πολλές φορές η Χάρη Της ξαναδίνει το φώς, την ακοή, την ομιλία ...