Παρακλητικός Κανών εις τον Όσιο Ιγνάτιο ο Αγαλλιανός Επίσκοπο Μηθύμνης ο Θαυματουργός
Ποίημα Ιακώβου Μητροπολίτου Μηθύμνης
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τὸ πρωὶ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοί ἤλπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου· ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρὸς σὲ κατέφυγον. Δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου· τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου· καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σου εἰμι.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τὸ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Εἶτα τὰ τροπάρια·
Ἦχος δ΄. Τῇ Θεοτόκῳ ἐκτενῶς.
Οἱ τῆς ἁγνείας ἐρασταὶ νῦν προσέλθετε, καὶ τῷ λειμῶνι Ἰγνατίου ἀθροίσθητε, ἐν κατανύξει ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες Θεῷ· ὅτι ἐθαυμάστωσεν, ἐν ἐσχάταις ἡμέραις, Κάραν τε καὶ Λείψανα εὐωδία ἀῤῥήτῳ· διὸ πρὸ τούτων πάντες ἀδελφοί, τὸν ἐπὶ πάντων Δεσπότην ὑμνήσωμεν.
Δόξα.
Δεῦτε προθύμως οἱ ἐν Λέσβῳ οἰκοῦντες Κάραν τε θείου Ἰγνατίου τιμῶντες μετὰ δακρύων ἅπαντες προσέλθωμεν πιστοί, πίστει λιτανεύοντες καὶ προσπίπτοντες ἄμα ἴασιν αἰτούμενοι τῶν ψυχῶν καὶ σωμάτων, νέμει γὰρ πᾶσι χάριν δαψιλὴ τοῖς μετὰ πόθου αὑτὸν ἱκετεύουσι.
Καὶ νῦν.
Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ, σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.
Ὁ Ψαλμὸς Ν´(50)
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἐλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου· ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ Πνεῦμά σου τὸ Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἂν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ· τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.
Καὶ ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
Ὦ Ἰγνάτιε μου, σκέποις με ἀγρύπνοις λιταῖς σου. Ι.Μ.
Ἦχος πλ. δ΄. ᾨδὴ α΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Ὧ πῶς σοι προσέλθω ὁ ἐναγὴς Τριὰς Παναγία, τὰ ῥυπώδη μέλη κομῶν, ἀλλὰ ταῖς λιταῖς τοῦ Ἰγνατίου, τὸν ὕμνον δέχου κἀμοῦ τοῦ οἰκέτου σου.
Ἰγνάτιε πάτερ ὡς συμπαθὴς δέησιν προσδέχου τοῦ θρηνοῦντός σοι γοερῶς, καὶ ἀσπαζομένου σὴν εἰκόνα, μετὰ δακρύων καὶ πόθου πανόσιε.
Γεννήτορας, τέκνα καταλιπὼν ἅπαντα, ἡδέως ἐπορεύθης τὴν ἀκλινῆ τρίβον τοῦ Κυρίου, ἣν προεῖδον προσκολληθεὶς τοῖς γηίνοις ὁ δείλαιος.
Ναόν με ἀπέργασαι, ὦ Τριὰς καὶ θεῖόν σου οἶκον, ἀποπλύνουσα τῶν παθὼν ὡς καὶ τὸν Ἰγνάτιον τὸν θεῖον, ἀποκαθάρασα ὄντως ἡγίασας.
Θεοτοκίον.
Ἁγία Παρθένε, χριστιανῶν πάντων ἡ προστάτις καὶ βοήθεια τῶν πιστῶς σοι ἐν κατανύξει προσπιπτόντων, ἀντιλαβοῦ ἐν ἡμέρα τῆς κρίσεως.
ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Τοὺς προσπίπτοντας, Πάτερ σοι εὐμενῶς πρόσδεξαι καὶ τὰ παραπτώματα πάντων πάριδε, Ὅσιε, ἀντιδοὺς δαψιλῶς τὴν τοῦ Κυρίου εἰρήνην ἣν καὶ ἐπεπόθησας καὶ καταπήλαυσας.
Ἰγνατίου δεήσεις, θαυματουργὲ Κύριε, τοῦ θερμοῦ ἡμῶν νῦν προστάτου καὶ ἀντιλήπτορος νῦν ἐπακούων, ἡμῖν ἀντικατάπεμψον πᾶσι ἱλασμὸν πταισμάτων τε καὶ ἀπολύτρωσιν.
Εὐωδία σὴς Κάρας, ἁγίων ὦ συμπαθέστατε, τῷ τῶν ψυχικῶν ἡμῶν νόσων καὶ τὰς τοῦ σώματος ἀποκαθάρας τρανῶς νῦν χαλεπὰς ἀσθενείας καὶ τῷ μύρῳ μύρισον καὶ εὐωδίασον.
Μυροβλήτης ἐδείχθης, ὦ Καλλονῆς καύχημα, ὅτι τῇ Τριάδι προσῆλθες ἐν ταπεινότητι μετὰ Πατρὸς τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Πανάγιον Πνεῦμα προσκυνῶν διδάσκων τε πάντας ἐν χάριτι.
Θεοτοκίον.
Ὁ Ἰγνάτιος, Κόρη, χριστιανῶν καύχημα, καὶ τὸν σὸν ναὸν οὗ προεῖδε, ἀλλ’ εἰσῳκίσατο χορὸν παρθένων ὑμνεῖν τὸν σὸν Υἱὸν ἐν ἀγάπη καὶ Μονὴν ἀνέδειξεν, ὦ Ἀειπάρθενε.
Διάσωσον ἀπὸ κινδύνους σοὺς δούλους ὦ Θεοφόρε, ὅτι πάντες ἐν πειρασμοῖς ναῷ σου προστρέχομεν αἰτούμενοι λύσιν ἀμπλακημάτων.
Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Ποιμένα θερμὸν κεκτήμεθα, Ἰγνάτιε, λαὸς Καλλονῆς Μηθύμνης τε μακάριε, ἐκτενῶς προσπίπτοντες τῇ σῇ Κάρᾳ πάντοτε δεόμεθα, μὴ ἐλλίπῃς πρεσβεύειν τῷ Θεῷ, ὡς ἔχων παῤῥησίαν πρὸς Κύριον.
ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ὑμνῳδίαν προσάγομεν οἱ ταῖς τρικυμίαις νῦν χειμαζόμενοι καὶ ταῖς βίου περιστάσεσι, ἐξελοῦ κινδύνων, ἀξιάγαστε.
Σὺ γενοῦ ἡμῖν πρόμαχος τῶν περικυκλούντων δεινῶν, Ἰγνάτιε, οἱ τῇ Κάρᾳ σου προστρέχοντες καὶ ἐν κατανύξει ἱκετεύοντες.
Καὶ τὸν κόσμον, Ἰγνάτιε, καὶ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ τερπνὰ παρείδομεν ταῖς μοναῖς σου δὲ προσήλθομεν προστασίαν ἄμαχον αἰτούμενοι.
Ἐπλανήθην ὡς πρόβατον ταῖς τῆς ἁμαρτίας τρίβοις, πανόσιε, τῆς Τριάδος λάτρην ποίησον ἵν’ ἐν ὕμνοις ταύτην μεγαλύνωμεν.
Θεοτοκίον.
Παναγία θεόνυμφε ταῖς τοῦ Ἰγνατίου θερμαῖς δεήσεσι τοῦ Υἱοῦ σου, Μητροπάρθενε, κληρονόμον ἄξιον ἀνάδειξον.
ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ὅλος ἐν φωτὶ σὺ ὑπάρχων, ὦ Ἰγνάτιε, τοὺς δεομένους φώτισον, ἀγαθέ, ἵνα τοῦ σκότους ἐκφύγωμεν πᾶσαν κάκωσιν.
Ἰλεὸν ἡμῖν τὸν Σωτῆρα νῦν ἀπέργασαι τοῖς καταφεύγουσι πόθῳ τῷ ἱερῷ, καὶ ταῖς σεπταῖς μοναῖς σου διημερεύουσι.
Σῴζεις ὡς πατήρ, τοὺς προστρέχοντας τῇ σκέπῃ σου καὶ νοσημάτων λύσιν πᾶσιν ἡμῖν ὡς ἰατρὸς τῶν σωμάτων βραβεύεις Ὅσιε.
Μέγα ἀληθῶς τὸ μυστήριον σου, Ἅγιε, τρεῖς ὑποστάσεις Πατέρα καὶ τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Πανάγιον Πνεῦμα ὑμνοῦμεν ἅπαντες.
Θεοτοκίον.
Ἔλεος, Ἁγνή, καὶ εἰρήνην πᾶσι δώρησαι ταῖς Ἰγνατίου μάκαρος ἱεραῖς καὶ εὐπροσδέκτοις δεήσεσι, Παμμακάριστε.
ᾨδὴ ς΄. Τὴν δέησιν.
Ἀρχάγγελε Μιχαὴλ πρωτάγγελε, ἐν Λειμῶνι Ἰγνατίου ἑδρεύων πάντων ἡμῶν ἱκεσίας προσδέχου ταῖς τοῦ Ὁσίου ἐνθέρμοις δεήσεσι· καὶ δίδου πᾶσιν ἀπελθεῖν ἐν χαρᾷ, ἀγαθέ, εἰς τὰ ἴδια.
Γεγόναμεν πεπτωκότων καύχημα ἐναρέτων ἀθυμία καὶ γέλως ὅτι ἀεὶ ταῖς μερίμναις τοῦ βίου ἐκδαπανῶμεν ἡμέρας ζωῆς ἡμῶν, Ἰγνάτιε θαυματουργέ, σὺ ἀνάστησον πάντας δεόμεθα.
Ῥυόμενος σαῖς πρεσβείαις, Ἅγιε, τῶν παγίδων τοῦ ἐχθροῦ καθ’ ἑκάστην, πάλιν ἰδοὺ ἁμαρτίας προσάγω τῷ Λυτρωτῷ μου, Ἰγνάτιε ἔνδοξε, διὸ προσπίπτω ταπεινῶς ἱκετεύων ῥυσθῆναί με πτώσεων.
Ὑμνοῦμέν σε, Παντοκράτορ Κύριε, Τρισυπόστατε, Τριὰς Παναγία, ὅτι ἡμᾶς οὐ παρεῖδες ἐν θλίψει ἀλλ’ Ἰγνατίου λιταῖς, ἠλευθέρωσας ἁπάντων τῶν ἀνιαρῶν διὸ πάντες ὑμνοῦμεν τὸ κράτος σου.
Θεοτοκίον.
Πανύμνητε, Παναγία Δέσποινα, Μυρσινιώτισσα, τοῦ θείου Ποιμένος καύχημα νῦν καὶ ἀεί, Θεομῆτορ, ὅθεν ἡμεῖς ἐν χαρᾷ σοι προσπίπτομεν δεόμενοι πανευλαβῶς Ἰγνατίου δεήσεις ἐκπλήρωσον.
Διάσωσον ἀπὸ κινδύνων σοὺς δούλους, ὦ Θεοφόρε, ὅτι πάντες ἐν πειρασμοῖς ναῷ σου προστρέχομεν αἰτούμενοι λύσιν ἀμπλακημάτων.
Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Αἴτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος δ΄. Προστασία τῶν Χριστιανῶν.
Προστασίαν σε οἱ ἐν Μηθύμνῃ κεκτήμεθα καὶ πάντες οἱ ἐν κατανύξει προσφεύγοντες· ἱκετεύοντες μετὰ δακρύων ἅπαντες θερμῶν, ὦ Ἰγνάτιε, ἀντιλαβοῦ καὶ ῥῦσαι ἅπαντα λαὸν ἐκτενῶς δεομένου σου· ῥῦσαι πάσης ἀνάγκης, λιμοῦ, σεισμοῦ καὶ πολέμου, τὸ γένος τῶν χριστιανῶν, μεσιτεύων πρὸς τὸν Κύριον.
Προκείμενον.
Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις αὑτοῦ.
Στίχος. Τοῖς Ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῆ αὑτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος.
Εὐαγγέλιον.
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν.
(Κεφ. ιγ΄, 5-9).
Εἶπεν ὁ Κύριος, ἐὰν μὴ μετανοήσητε, πάντες ὁμοίως ἀπολεῖσθε. Ἔλεγε δὲ ταύτην τὴν παραβολήν· συκῆν εἶχέ τις ἐν τῷ ἀμπελῶνι αὐτοῦ πεφυτευμένην, καὶ ἦλθε ζητῶν καρπὸν ἐν αὐτῇ, καὶ οὐχ εὗρεν. Εἶπε δὲ πρὸς τὸν ἀμπελουργόν· ἰδοὺ τρία ἔτη ἔρχομαι ζητῶν καρπὸν ἐν τῇ συκῇ ταύτῃ, καὶ οὐχ εὑρίσκω· ἔκκοψον αὐτήν· ἱνατί καὶ τὴν γῆν καταργεῖ; Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτῷ· κύριε, ἄφες αὐτὴν καὶ τοῦτο τὸ ἔτος, ἕως ὅτου σκάψω περὶ αὐτὴν καὶ βάλω κόπρια. Κἂν μὲν ποιήσῃ καρπόν· εἰ δὲ μήγε, εἰς τὸ μέλλον ἐκκόψεις αὐτήν.
Δόξα.
Ταῖς τοῦ Ἱεράρχου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Στίχος. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Ὅλην ἀποθέμενοι, πρὸς σὲ τὴν πᾶσαν ἐλπίδα ἡμεῖς οἱ προσπίπτοντες, σὲ καθικετεύομεν, Ὁσιώτατε, ἐξελοῦ ἅπαντας, δυναστείας ὄφεως, τῶν παγίδων καὶ κακώσεων, βλάβης τε θλίψεως, καὶ παντοίας, Πάτερ, κακώσεως, ἵνα εὐγνωμόνως, Ἰγνάτιε, τιμῶμέν σου πιστῶς, τὴν χαριτόβρυτον Κάραν σου, ἣν ἡμῖν ἐδώρησας.
Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαόν σου.
ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ναὸς Θεοῦ ἐδείχθης, καθαρότητι βίου ἐν τῷ Λειμῶνι ποτέ, Τριάδα τὴν Ἁγίαν λατρεύων ὀρθοδόξως, σὺν Ἀγγέλων τε τάγμασιν, ὁ τῶν Πατέρων βοῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Ὀρθρίζοντες ἐν πίστει, ἁγιώτατε Πάτερ, ἐν κατανύξει ψυχῆς, βοῶμεν ἐκ καρδίας, ἱλάσθητι Παμμάκαρ, τῶν πταιόντων νῦν τέκνων σου, Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ᾀδόντων εἰς αἰῶνας.
Ἰσχὺν τὴν τοῦ Κυρίου, προσελάβου ἀξίως παρὰ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, ἰσχὺν κἀμοὶ μετάδος ἐν πίστει δυσωπῶ σε, ὦ Ἰγνάτιε ἔνδοξε, καὶ γόνυ κλίνων βοῶ, Θεὸς εὐλογητὸς εἰ.
Συνέτισον, Οἰκτῖρμον, τὰς καρδίας ἁπάντων τοῦ ἀνυμνεῖν ἐν χαρᾷ, Πατέρα σὺν Υἱῷ τε καὶ Πνεύματι Ἁγίῳ κατανύξει κραυγάζοντες· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Θεοτοκίον.
Λειμὼν ὄντως ἐδείχθης, ἀρετῶν, Παναγία, Μήτηρ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, διὸ καὶ τῷ λειμῶνι Ἰγνάτιος προσῆλθε καὶ συμψάλλων ἐκραύγαζεν· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
ᾨδὴ η΄. Τὸν βασιλέα τῶν οὐρανῶν.
Ἰγνάτιε μου παρακαλῶ, μὴ παρίδῃς τὴν οἰκτρὰν ἰκεσίαν· ἀλλὰ ἀξίωσον δοξάζειν Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.
Τοὺς δεομένους σοι ἐκτενῶς, καὶ ἐν πόθῳ σωτηρίαν αἰτοῦντας, ἐπάκουσον ἵνα σε τιμῶμεν Χριστὲ εἰς τοὺς αἰῶνας.
Ἀπὸ παντοίας νῦν συμφοράς, καὶ κακώσεως, λιμοῦ καὶ θανάτου, ἐξάρπασον ἵνα σε ἐν ὕμνοις ὑμνῶμεν εἰς αἰῶνας.
Ἰγνάτιος τε καὶ οἱ λοιποί, ἐν Ὁσίων καὶ Μαρτύρων χορείαις, Τριάδι ᾄδουσιν ἀπαύστως εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Θεοτοκίον.
Σὺν τῇ Παρθένῳ νῦν Μαριάμ, Ἰγνατίῳ τε καὶ πᾶσιν Ἁγίοις, Τριάδα ἅπαντες Ὀρθοδόξως, ὑμνεῖτε εἰς αἰῶνας.
ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Σοφίαν τὴν ἐξ ὕψους, ἔλαβες Θεόφρον, καὶ μετεβίβασας ταύτην παντὶ τῷ λαῷ, διακονῶν τοῖς Ἁγίοις ὡς ἐνθεώτατος.
Ὀρῶν τοῦ Ἰγνατίου ὁ πιστὸς λαός σου τὴν βιοτὴν καὶ τὸν ζῆλον, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐδοξολόγει ἀπαύστως σου θείαν δύναμιν.
Ἡμᾶς τοὺς δεομένους, πάντας τῷ ναῷ σου ἐν κατανύξει καρδίας ἐπάκουσον νῦν, ὡς συμπαθέστατος, Πάτερ, σοφὲ Ἰγνάτιε.
Ἰδεῖν κατηξιώθης τὰ ἐν Παραδείσῳ, ὡς ἐραστὴς τούτων Πάτερ σοφέ, διὸ νῦν τοῖς ἱκετεύουσι δίδου πᾶσι τὴν ἄφεσιν.
Θεοτοκίον.
Μαρία Θεοτόκε, ἅχραντε Παρθένε, σὺν Ἰγνατίῳ δυσώπει Χριστὸν τὸν Θεόν, τοῦ εὐλογήσαι τὴν νῆσον καὶ κόσμον ἅπαντα.
Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.
Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Τὸ ἤδη ἐν τῇ Μονὴ ψαλλόμενον.
Τὸν ἐν Ἱεράρχαις θαυματουργὸν καὶ τὸν ἐν ἀνάγκαις ἀπροσμάχητον βοηθόν, τὸν θεῖον ποιμένα καὶ λειτουργὸν Κυρίου, Ἰγνάτιον Μηθύμνης πάντες τιμήσωμεν.
Καὶ τὰ παρόντα,
Χαίροις Μηθυμναίων ὁ ὁδηγὸς Λεσβίων προστάτης καὶ Λειμῶνος ὁ θησαυρὸς ἡμῶν δὲ ἁπάντων προστασία Ἰγνάτιε παμμάκαρ θεομακάριστε.
Ἔχει μὲν τὸ πνεῦμα σου οὐρανὸς ἡμεῖς δὲ πλουτοῦμεν Κάραν θείαν σου ἐν χαρᾷ μετὰ σῶν λειψάνων, Θεοφόρε, καὶ τούτοις ἐν κινδύνοις ἀεὶ προστρέχομεν.
Πάντες οἱ ἐν νόσοις καὶ συμφοραῖς προσέλθετε πόθῳ Ἰγνατίου ταῖς ἱεραῖς μοναῖς, καὶ ἀσπάσασθε προθύμως τὴν χαριτόβρυτον Κάραν γηθόμενοι.
Πρόσδεξαι τὴν δέησιν ὁ Θεὸς ἡμῶν τῶν σῶν δούλων, ἱκεσίαις τοῦ ἱεροῦ πατρὸς ἡμῶν θείου Ἰγνατίου καὶ ἄνες, ἄφες ἡμῶν τὰ ἐγκλήματα.
Κάραν σου πλουτοῦμεν, θαυματουργέ, Ἰγνάτιε πάτερ, καταφύγιον ἐν δεινοῖς, καὶ ταύτῃ προστρέχομεν ἐν πίστει ἀπεκδεχόμενοι χάριν καὶ ἔλεος.
Ῥῦσαι τῶν παγίδων τοῦ πονηροῦ εἰρήνευσον, Πάτερ, τὰ σὰ τέκνα καὶ χαρμονὴν ἀντὶ λύπης δὸς καὶ τὴν ὑγιείαν τῶν προσπιπτόντων, ναῷ σου πανθαύμαστε.
Ἐν τῇ γῇ ἠγάπησας τὸν Χριστὸν καὶ εὗρες ἀξίως θύραν ὄντως τῶν οὐρανῶν ταύτην καὶ ἡμῖν ἄνοιξον, Πάτερ, πρὸς ἀνοδίας κακῶν παρεκκλίνοντας.
Δέξαι ἱκεσίας τῶν ταπεινῶς νῦν καὶ εἰς ὀδύνη προσελθόντων σοι, ἀσκητά, καὶ τάχος μετάδος τὴν ὑγιείαν ψυχῶν, σωμάτων θεόφρον Ἰγνάτιε.
Πάσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαὶ Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκὰς οἱ Ἅγιοι Πάντες μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.
Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.
Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Καὶ τὰ Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοὶ προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.
Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μὴ ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδὲ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός σου, πάντες ἔργα χειρῶν σου καὶ τὸ ὄνομά σου ἐπικεκλήμεθα.
Καὶ νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς σὲ μὴ ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διὰ σοῦ τῶν περιστάσεων, σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.
Καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τὸν ποιμενάρχην Μηθύμνης Ἰγνάτιον ἄσμασι τὸν μετὰ πάντων Ἁγίων δοξασθέντα ἐν θαύμασιν, ὑμνήσωμεν ἀπαύστως οἱ πιστοὶ συμφώνως ἐν τῇ τούτου ἑορτῇ καὶ ὡς πλεῖστα κατιδόντες ὑπ’ αὐτοῦ θεραπευθέντα πάθη ἐκβοήσωμεν· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.
Ἕτερον. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὡς στῦλος ἀκλόνητος τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ καὶ λύχνος ἀείφωτος τῶν Μηθυμναίων φωστήρ, φανεὶς ὦ Ἰγνάτιε· λύτρωσαι τοὺς σοὺς δούλους ἐκ παντοίων κινδύνων τὴν χάριν τῶν ἰαμάτων ἐπαντλῶν ἀεννάως τοῖς μετὰ πόθου Ἅγιε τὸ σὸν ἐπικαλουμένοις θαυμάσιον ὄνομα.
Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὰ ἑξῆς·
Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Δεῦτε νῦν προσπέσωμεν πιστοί, Κάρα τοῦ σεπτοῦ Ἰγνατίου καθικετεύοντες, ἅπαντες ἐν δάκρυσι καὶ ἐκ βαθέων ψυχῆς, ἐξελοῦ ἡμᾶς Ἅγιε, παντοίων κινδύνων, πάσης περιστάσεως καὶ πειρασμῶν τοῦ ἐχθροῦ· ἵνα εὐχαρίστῳ καρδίᾳ λύσιν αἰτημάτων λαβόντες, δόξαν τῷ Κυρίῳ ἀναπέμπωμεν.
Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.
Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.