Λόγοι καὶ Διδαχὲς Ἁγίων Πατέρων

Περὶ Συμπεριφορᾶς Ἀποφθέγματα καὶ Λόγοι Ἁγίων Πατέρων 

Νὰ μὴ μι­λᾶς γιὰ τὸν ἑαυ­τό σου. Νὰ κρύ­βεις ὅσο εἶ­ναι δυ­να­τὸν τὰ προ­τε­ρή­μα­τά σου. Νὰ ἀπο­φεύ­γεις τοὺς ἐπαί­νους. Μὴ θέ­λεις νὰ βλέ­πουν οἱ ἄν­θρω­ποι τὰ καλά σου ἔργα καὶ νὰ σὲ δο­ξά­ζουν· ἀλλὰ νὰ τὰ βλέ­πει μόνο ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖ­ος τότε θὰ σοῦ δώ­σει με­γά­λο μι­σθό.

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

Οι άν­θρω­ποι της επο­χής μας, μας αν­τι­με­τω­πί­ζουν εμάς τους πι­στούς, ως ''πτω­χούς τω πνεύ­μα­τι'', ως ανόη­τους. Δεν τους αρέ­σει η Ορ­θό­δο­ξη πί­στη μας. Γε­λούν κο­ροϊ­δευ­τι­κά, με ο,τι­δή­πο­τε εμείς θε­ω­ρού­με ιερό. Συ­χνά τυ­χαί­νει να ακού­με από πι­στούς, αναγ­κα­σμέ­νους να ζουν εν μέσω ενός εχθρι­κού κό­σμου, πόσο δύ­σκο­λο τους εί­ναι, να υφί­σταν­ται τις διαρ­κείς κο­ροϊ­δί­ες, τους χλευα­σμούς. Τέ­τοια συμ­πε­ρι­φο­ρά, θα πρέ­πει να την θε­ω­ρού­με τιμή για εμάς. ''Ει ονει­δί­ζε­σθε εν ονό­μα­τι Χρι­στού, μα­κά­ριοι, ότι το της δό­ξης και δυ­νά­με­ως και το του Θεού Πνεύ­μα εφ' υμάς ανα­παύ­ε­ται'' (Α' Πέ­τρου 4,14). Αν γε­λούν μαζί μας, αν δεν μας αγα­πούν, αυτό ση­μαί­νει, ότι εμείς δεν εί­μα­στε του κό­σμου τού­του. Δεν πρέ­πει να ορ­γι­ζό­μα­στε και να νοιώ­θου­με αμη­χα­νία, με τέ­τοια συμ­πε­ρι­φο­ρά.

Όσιος Νίκων της Όπτινα

Όταν εί­σαι σε δί­λημ­μα, όταν πρέ­πει να κά­νεις κάτι ή ν' απαν­τή­σεις σε έναν άν­θρω­πο κάτι, μέσα σου ρώτα τον Κύ­ριο: «Τί θέ­λεις Κύ­ριε, τώρα Εσύ να κάνω;». Αμέ­σως θα έρ­θει η απάν­τη­ση μέσα σου και θα την βγά­λεις και έξω. Εάν δεν κά­νεις αυτό που θα σου πει η συ­νεί­δη­σή σου, μετά δεν θα νιώ­θεις καλά...

Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης

Τους απί­στους και τους αι­ρε­τι­κούς, θα τους φρον­τί­ζου­με ως εξής: Πρώ­τα με τις πα­ρα­κλή­σεις μας προς τον Θεό, για να τους φω­τί­σει. Ύστε­ρα με την τα­πεί­νω­ση και τα έργα της πνευ­μα­τι­κής αγά­πης, με ζωή ανε­πί­λη­πτη και ενά­ρε­τη που να μαρ­τυ­ρεί από μόνη της την πί­στη μας, όπως την δί­δα­ξαν οι Από­στο­λοι.

Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης

Ποτέ να μην κά­νου­με κά­ποιον να νιώ­σει κα­τω­τε­ρό­τη­τα το­νί­ζον­τας τις αδυ­να­μί­ες του, για­τί έτσι του τραυ­μα­τί­ζου­με την ψυχή και βά­ζου­με εμ­πό­δια στην πρό­ο­δό του.

Π. Βαρνάβας Γιάγκου

Ο Χρι­στός, δεν εί­ναι ανε­ξαι­ρέ­τως για όλα τα θέ­μα­τα, πρό­τυ­πο συμ­πε­ρι­φο­ρά για εμάς. Για πολ­λά εί­ναι, όχι όμως για όλα. Για πα­ρά­δειγ­μα: Ο Κύ­ριος είπε στον Πέ­τρο: ''Ύ­πα­γε οπί­σω μου σα­τα­νά''. Μπο­ρού­σε Εκεί­νος να το πει, για­τί ήταν ο Υιός του Θεού. Εμείς δεν έχου­με δι­καί­ω­μα να πού­με στον συ­νάν­θρω­πό μας: ''Εί­σαι διά­βο­λος, εί­σαι σα­τα­νάς!''. Με­ρι­κά πράγ­μα­τα τα έκα­νε ο Κύ­ριος ''ως εξου­σί­αν έχων''. Δεν ση­μαί­νει, ότι αυτά εί­ναι και υπο­δείγ­μα­τα μι­μή­σε­ως δι­κής μας. Χρειά­ζε­ται πολ­λή προ­σο­χή και θερ­μή προ­σευ­χή σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, για να μας φω­τί­ζει ο Θεός, πως θα ενερ­γή­σου­με.

Π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Εκεί­νος που συγ­χρό­νως επαι­νεί και κα­τη­γο­ρεί τον άλ­λον, αυ­τός κα­τέ­χε­ται από κε­νο­δο­ξία και φθό­νο. Και με τους επαί­νους προ­σπα­θεί να κρύ­ψει το φθό­νο, ενώ με τις κα­τη­γο­ρί­ες συ­νι­στά τον εαυ­τό του ως κα­λύ­τε­ρο από εκεί­νον.

Άγιος Μάρκος ο Ασκητής

Ανάγ­κα­σε τον εαυ­τό σου, όταν συ­ναν­τή­σεις τον πλη­σί­ον σου, να τον τι­μή­σεις πε­ρισ­σό­τε­ρο απ’ όσο αξί­ζει. Φί­λη­σε τα χέ­ρια και τα πό­δια του με πολ­λή τιμή και σε­βα­σμό, κρά­τη­σέ τα πολ­λές φο­ρές και βάλε τα πάνω στα μά­τια σου. Επαί­νε­σέ τον για αρε­τές που δεν έχει. Όταν απο­χω­ρι­στείς από αυ­τόν, μί­λη­σε μόνο καλά γι’ αυ­τόν και πες ό,τι αγα­θό και τί­μιο μπο­ρείς. Με αυ­τόν τον τρό­πο, τον προ­σελ­κύ­εις στο καλό και τον κά­νεις να νιώ­θει ντρο­πή από την τιμή που του έδω­σες, σπέρ­νον­τας μέσα του σπέρ­μα­τα αρε­τής.

Ακο­λου­θών­τας αυ­τήν την τα­κτι­κή, συ­νη­θί­ζεις τον εαυ­τό σου να δεί­χνει κα­λο­σύ­νη, και αυτό απο­τυ­πώ­νε­ται βα­θιά μέσα σου. Έτσι, απο­κτάς τα­πει­νό­τη­τα και, χω­ρίς πολ­λή προ­σπά­θεια, θα κα­τορ­θώ­σεις τα με­γά­λα. Επι­πλέ­ον, αν αυ­τός ο άν­θρω­πος έχει κά­ποια ελατ­τώ­μα­τα, η τιμή που του έκα­νες τον κά­νει πιο πρό­θυ­μο να δε­χτεί τη θε­ρα­πεία αυ­τών των ελατ­τω­μά­των, νιώ­θον­τας ντρο­πή για την καλή συμ­πε­ρι­φο­ρά που έλα­βε από εσέ­να.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Ό,τι απο­στρέ­φε­σαι, μην το κά­νεις στον άλλο. Απο­στρέ­φε­σαι το να πει κά­ποιος λό­για εναν­τί­ον σου; Μην κα­κο­λο­γή­σεις και εσύ κά­ποιον. Απο­στρέ­φε­σαι το να σε εξευ­τε­λί­σει κά­ποιος ή να σε βρί­σει ή να αρ­πά­ξει κάτι από τα υπάρ­χον­τά σου ή ό,τι άλλο πα­ρό­μοιο μπο­ρεί να συμ­βεί; Και εσύ ούτε ένα απ΄ αυτά μην κά­νεις σε άλ­λον. Όποιος μπο­ρεί να κρα­τή­σει αυ­τόν τον λόγο, του αρ­κεί για να σω­θεί.

Είπε Γέρων

Αν κά­πο­τε συμ­βεί και δει κα­νείς τον αδελ­φό του ν' αμαρ­τά­νει, ούτε να τον απο­στρα­φεί και να σιω­πή­σει και να τον αφή­σει να κα­τα­στρα­φεί, ούτε πάλι να τον βρί­σει και να τον κα­τα­λη­λή­σει, αλλά με συμ­πά­θεια και φόβο Θεού ν' ανα­φέ­ρει το γε­γο­νός σε κά­ποιον που εί­ναι σε θέση να τον διορ­θώ­σει, ή να του μι­λή­σει ο ίδιος με αγά­πη και τα­πεί­νω­ση λέ­γον­τας: ''Συγχώρε­σε με, αδελ­φέ μου, για­τί σαν άν­θρω­πος που δεν έχω μά­θει να βλέ­πω τα χά­λια μου, πα­ρα­τη­ρώ, ότι ίσως δεν κά­νου­με καλά αυτό εδώ το πράγ­μα''. Και αν δεν τον ακού­σει, ας το πει σε άλ­λον, σ' όποιον η συ­νεί­δη­σή του τον πλη­ρο­φο­ρεί ότι εί­ναι ευ­λα­βής, με σκο­πό να διορ­θώ­σει τον αδελ­φό του και όχι για φλυα­ρία ή για κα­τα­λα­λιά ή για εξου­δε­νω­σή του, χω­ρίς να θέ­λει να τον δια­πομ­πεύ­σει, χω­ρίς να τον κα­τα­κρί­νει, χω­ρίς να προ­φα­σί­ζε­ται, ότι δή­θεν θέ­λει να τον διορ­θώ­σει, έχον­τας μέσα του κά­ποια κακή πρό­θε­ση από όσες ανέ­φε­ρα.

Αββάς Δωρόθεος

H αγα­θή συμ­πε­ρι­φο­ρά πολύ εκτι­μά­ται από τη Χάρη του Θεού, που εί­ναι μαζί μας. Γι αυτό σας συ­νι­στώ να εί­στε αγα­θοί, γλυ­κείς, πρά­οι, τα­πει­νοί σε όλες τις κι­νή­σεις σας.

Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός

Ως προς τον Θεό, ο άν­θρω­πος πρέ­πει να πι­στεύ­ει σω­στά, ως προς τους αν­θρώ­πους, να διά­κει­ται με συμ­πά­θεια και αγά­πη και ως προς τον εαυ­τόν του, να φρο­νεί πάν­το­τε τα­πει­νά.

Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός

Πα­ρα­πο­νιέ­σαι, ότι δεν σου συμ­πε­ρι­φέ­ρον­ται καλά αυ­τοί, με τους οποί­ους συ­να­να­στρέ­φε­σαι. Άκου τη συμ­βου­λή μου: Εάν κά­ποιος δεν σου συμ­πε­ρι­φέ­ρε­ται καλά, εσύ να του συμ­πε­ρι­φέ­ρε­σαι με κα­λο­σύ­νη. Όλη η υπό­θε­ση θέ­λει τα­πεί­νω­ση. Ας πού­με ένα πα­ρά­δειγ­μα: Σου λέει κά­ποιος, πως η δου­λειά σου δεν εί­ναι καλή. Να του πεις: «Ευ­χα­ρι­στώ, που με συμ­βου­λεύ­εις. Βο­ή­θη­σέ με να γίνω κα­λύ­τε­ρος. Λέγε μου τα λάθη μου, για να τα διορ­θώ­σω». Να δέ­χε­σαι απ' όλους συμ­βου­λές, από τα­πεί­νω­ση όμως και όχι από δει­λία. Έτσι θα δια­τη­ρείς στην ψυχή σου την ου­ρά­νια χαρά και την ει­ρή­νη.

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης

Άμα αγα­πάς πολύ τον Θεό και Τον έχεις στην καρ­διά σου, έρ­χε­ται μια λε­πτό­τη­τα, μια ευ­γέ­νεια μέσα στην ψυχή, δη­λα­δή δι­δά­σκε­σαι πως θα φερ­θείς, πως θα μι­λή­σεις και όλη την πνευ­μα­τι­κή συμ­πε­ρι­φο­ρά. Γί­νε­ται ο Χρι­στός δι­δά­σκα­λος, κα­θη­γη­τής, πρύ­τα­νης μέσα στην ψυχή και σου δι­δά­σκει, τόσα ωραία πράγ­μα­τα, σαν να έχεις πάει στο Πα­νε­πι­στή­μιο.

Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου

Η καλή συμ­πε­ρι­φο­ρά βγά­ζει το φίδι από την τρύ­πα.

Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου

Όπως πη­γαί­νουν οι μύ­γες στο αυ­το­κόλ­λη­το (πα­γί­δα για τις μύ­γες) που βά­ζου­με και μετά κολ­λά­νε η μία με την άλλη, έτσι κά­νου­με και εμείς. Επει­δή ο ένας κά­νει αυτό, θα το κάνω και εγώ, επει­δή το κά­νει εκεί­νος, θα το κάνω και εγώ. Δεν κοι­τά­ζου­με τον Νόμο του Θεού, τι πρέ­πει εμείς να κά­νου­με, αλλά τι μας λέει ο ένας και ο άλ­λος και κά­νου­με ό,τι κά­νουν εκεί­νοι. Μπο­ρεί εκεί­νοι να χα­θού­νε ψυ­χι­κώς, να χαθώ και εγώ; Για ποιό λόγο; Εγώ θα κοι­τά­ξω το Ευαγ­γέ­λιο του Θεού, για να έχω πρό­ο­δο.

Γερόντισσα Μακρίνα Βασσοπούλου

Όταν δω άν­θρω­πον ερε­θι­σμέ­νο, προ­σεύ­χο­μαι να τον ει­ρη­νεύ­σει ο Κύ­ριος και δεν ακούω, το τι λέει. Γι' αυτό και δεν στε­νο­χω­ριέ­μαι. Όταν θα ηρε­μή­σει το πρό­σω­πο και εί­ναι κα­τάλ­λη­λη ευ­και­ρία, τότε του ομι­λώ, διό­τι τότε εί­ναι σε θέση, να κα­τα­λά­βει την αφρο­σύ­νη του.

Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής

Να μην θυ­μώ­νε­τε. Να γλυ­καί­νε­τε με την ζά­χα­ρη σας, δηλ. με τον κα­λόν σας λόγο τον άλλο. Κάθε άν­θρω­πος έχει κά­ποιο χά­ρι­σμα. Βρες το χά­ρι­σμά του και επαί­νε­σέ τον. Χρειά­ζε­ται και ο έπαι­νος (προς τό­νω­ση) και η κα­λο­σύ­νη και η αγά­πη. Τότε ο άλ­λος και πολύ κα­λός να μην εί­ναι, για την τιμή, τον έπαι­νο, την αγά­πη που του εκ­δη­λώ­νουν, ελέγ­χε­ται και γί­νε­ται κα­λύ­τε­ρος.

Άγιος Ιερώνυμος της Αίγινας

Όποιος μιλά για τον άλλο χω­ρίς να πονά, χω­ρίς να αγα­πά, χω­ρίς η καρ­διά του να νιώ­θει γλυ­κα­σμό γι' αυ­τόν, όταν απο­κα­λύ­πτει με φθό­νο πόσο κα­κός εί­ναι ο άλ­λος και πόσο ψεύ­δε­ται, ο άν­θρω­πος αυ­τός ζει μέσα στα τεί­χη του εγωι­σμού του. Εί­ναι δυ­στυ­χέ­στα­τος, απο­τυ­χη­μέ­νος. Δεν έχει την ελά­χι­στη πλη­ρο­φο­ρία μέσα του ότι υπάρ­χει Θεός. Αν είχε, θα ήξε­ρε πως ο Θεός εί­ναι ο πλη­σί­ον και δεν θα ήταν δυ­να­τόν να ατι­μά­σει το Θεό, στο πρό­σω­πο του αδερ­φού του.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Όταν μας βρί­ζει και μας προ­κα­λεί κά­ποιος συ­νε­χώς, θα τον πα­ρα­κα­λέ­σου­με με ωραίο τρό­πο χω­ρίς να τον θί­ξου­με, να στα­μα­τή­σει, για­τί βλα­σφη­μεί­ται ο Θεός (αφού εί­μα­στε πε­ριου­σία Του). Και αν δεν συμ­μορ­φω­θεί, σιω­πη­λά απο­χω­ρού­με και φεύ­γου­με. Μόνο έτσι θα βγού­με νι­κη­τές. Αν όμως έρ­θου­με σε αν­τι­πα­ρά­θε­ση μαζί του, το μόνο που θα κα­τα­φέ­ρου­με, εί­ναι να ανά­ψου­με πε­ρισ­σό­τε­ρο τη φω­τιά. Λένε οι Πα­τέ­ρες: Ό,τι και αν κά­νε­τε, την ει­ρή­νη της καρ­διά σας μόνο να μην χά­σε­τε. Και αν την χά­σε­τε, γρή­γο­ρα να την ξα­να­βρεί­τε. Για­τί η ει­ρή­νη στην καρ­διά σας, εί­ναι το θε­μέ­λιο του πνευ­μα­τι­κού αγώ­να.

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

Οι εξω­τε­ρι­κές εκ­φρά­σεις του αν­θρώ­που, φα­νε­ρώ­νουν τον εσω­τε­ρι­κό του κό­σμο. Αν εί­μα­στε προ­σε­κτι­κοί με τον εσω­τε­ρι­κό μας κό­σμο, την ψυχή μας, τότε εί­μα­στε προ­σε­κτι­κοί και με τα εξω­τε­ρι­κά. Για πα­ρά­δειγ­μα, ποιός μπο­ρεί να μας πει, ότι αυ­τός που κα­τα­κρί­νει εξω­τε­ρι­κά δεν κα­τα­κρί­νει εσω­τε­ρι­κά. Ενώ αυ­τός που δεν κα­τα­κρί­νει εσω­τε­ρι­κά, δεν κα­τα­κρί­νει εξω­τε­ρι­κά.

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

Πό­σες φο­ρές, όταν συ­ναν­τή­σου­με τον άν­θρω­πο, με τον οποίο εί­με­θα στε­νο­χω­ρη­μέ­νοι ή έχου­με λο­γι­σμούς, για­τί μας κα­τη­γό­ρη­σε, μας κου­τσομ­πό­λε­ψε, μας πρό­δω­σε και τόσα άλλα, κά­νου­με πως δεν κα­τα­λα­βαί­νου­με, πως δεν τον βλέ­που­με, για να μη τον χαι­ρε­τί­σου­με! Λένε οι Άγιοι Πα­τέ­ρες και οι Ασκη­τές της ερή­μου, οι οποί­οι εφήρ­μο­σαν με ακρί­βεια το Ευαγ­γέ­λιο, ότι όταν σε επι­σκε­φτεί ο άν­θρω­πος, που εσύ γνω­ρί­ζεις, ότι αυ­τός πολ­λά είπε για σένα, μην δεί­ξεις πρό­σω­πο σκυ­θρω­πό ή ότι κάτι γνω­ρί­ζεις. Να τον δε­χτείς τόσο όμορ­φα, τόσο καλά, σαν να σε επαί­νε­σε, σαν να σε εγ­κω­μί­α­σε, σαν να σε τί­μη­σε ενώ­πιον των αν­θρώ­πων! Αυτή η στά­ση εκ­φρά­ζει πολ­λή πνευ­μα­τι­κό­τη­τα και από­λυ­τη εφαρ­μο­γή του Ευαγ­γε­λι­κού πνεύ­μα­τος.

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας

Μην αγα­να­κτείς με τους αδελ­φούς. Βά­στα­ζε τα λάθη τους, να βα­στά­ζουν τα δικά σου. Αγά­πα να σε αγα­πούν και υπό­με­νε, να σε υπο­μέ­νουν. Γί­νου κα­λός και όλοι θα γί­νουν κα­λοί μαζί σου. Υπό­τα­ξε τα πάθη σου και θα δεις πολ­λούς να ευ­λα­βούν­ται όχι μόνο τους λό­γους σου, αλλά και αυτό τον νεύ­μα των οφθαλ­μών σου.

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Σε κάθε έργο μας, πρέ­πει να προ­σέ­χου­με πως το λέμε και τι λέμε. Η σκέ­ψη μας να εί­ναι πάν­το­τε προ­ση­λω­μέ­νη στο πως θα ευα­ρε­στή­σου­με τον Θεό και να μην επι­θυ­μού­με κα­νέ­να πράγ­μα πε­ρισ­σό­τε­ρο από τον Θεό. Να μην κρί­νου­με βια­στι­κά τα έργα και τα λό­για των άλ­λων και σε δου­λειές που δεν μας τις εμ­πι­στεύ­ον­ται να μην ανα­κα­τευό­μα­στε...

Γέροντας Κλεόπας Ηλιέ (Cleopa Ilie)

Πριν από κάθε συ­νο­μι­λία σας με τους αν­θρώ­πους, να προ­σεύ­χε­στε νο­ε­ρά στον Θεό ζη­τών­τας σύ­νε­ση, για το τι θα πεί­τε και το πως να φερ­θεί­τε.

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

Αν βλέ­που­με κάτι άσχη­μο στον αδελ­φό μας, στον συ­νάν­θρω­πό μας, να μην μι­λά­με κα­θό­λου... να προ­σευ­χό­μα­στε.

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης

Η δια­φο­ρε­τι­κή συμ­πε­ρι­φο­ρά μας προς τους γύρω μας εί­ναι αναγ­καία, για­τί ο κα­θέ­νας δεν εί­ναι με­γα­λω­μέ­νος με τον ίδιο τρό­πο, ούτε έχει τις ίδιες αν­το­χές.

Π. Βαρνάβας Γιάγκου

Η συμ­πε­ρι­φο­ρά μας απέ­ναν­τι στον συ­νάν­θρω­πό μας, απο­δει­κνύ­ει πόσο αγα­πά­με τον Θεό.

Π. Βαρνάβας Γιάγκου

Να μι­λά­με όμορ­φα και θε­τι­κά στους άλ­λους. Αυτό δεν εί­ναι κο­λα­κεία, αλλά εί­ναι δο­ξο­λο­γία προς τον ίδιο τον Θεό. Ό,τι δί­νου­με στους άλ­λους, αυτό μας δί­νουν και αυ­τοί.

Π. Βαρνάβας Γιάγκου

Με­ρι­κές φο­ρές χρειά­ζε­ται να σκλη­ρύ­νου­με την συμ­πε­ρι­φο­ρά μας απέ­ναν­τι σε κά­ποιον, ώστε να μπο­ρέ­σει να δει την δική του σκλη­ρό­τη­τα και να έχει δυ­να­τό­τη­τα θε­ρα­πεί­ας.

Π. Βαρνάβας Γιάγκου

Να συγ­κα­τα­βαί­νου­με στις αδυ­να­μί­ες και στα σφάλ­μα­τα των άλ­λων και να τους συμ­πε­ρι­φε­ρό­μα­στε με πολύ απα­λό και ευ­γε­νι­κό τρό­πο. Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι όμως από εμάς, μοιά­ζου­με με την νο­σο­κό­μα εκεί­νη, που έρ­χε­ται να μας κά­νει μια ''αλ­λα­γή'' και χω­ρίς συμ­πό­νια τρα­βά­ει τα τσι­ρό­τα και τις γά­ζες από­το­μα και βά­ζου­με τότε κάτι φω­νές από τον πόνο, που ακου­γό­μα­στε σε όλο το νο­σο­κο­μείο. Ενώ η σω­στή νο­σο­κό­μα με πολύ διά­κρι­ση, με πολύ προ­σο­χή και σιγά-σιγά μας τα­κτο­ποιεί, ώστε να αι­σθαν­θού­με το ένα δέ­κα­το του πό­νου ή και κα­θό­λου.

Δημήτριος Παναγόπουλος

Ο άν­θρω­πος όσο πε­ρισ­σό­τε­ρο προ­χω­ρεί στο Χρι­στια­νι­σμό, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρο πλη­ρο­φο­ρεί­ται εσω­τε­ρι­κώς πως πρέ­πει να πο­λι­τεύ­ε­ται στις διά­φο­ρες πε­ρι­στά­σεις της ζωής του.

Δημήτριος Παναγόπουλος

Άν­θρω­πος που θέ­λει και συμ­πε­ρι­φέ­ρε­ται κα­κώς σε έναν πραγ­μα­τι­κό Χρι­στια­νό, εί­ναι σαν συμ­πε­ρι­φέ­ρε­ται κα­κώς στον ίδιο το Χρι­στό και θα έχει να κά­νει Μαζί Του. Και αν δεν το πλη­ρώ­σει εκεί­νη τη στιγ­μή, θα το πλη­ρώ­σει σί­γου­ρα αρ­γό­τε­ρα και μά­λι­στα πολύ ακρι­βά. Γε­νι­κά δεν πρέ­πει να συμ­πε­ρι­φε­ρό­μα­στε άσχη­μα στους αν­θρώ­πους, κα­τε­ξο­χήν δε στα παι­διά του Θεού...

Δημήτριος Παναγόπουλος

Το να εί­σαι κα­λός με τους κα­λούς, αυτό εί­ναι φυ­σι­κό πράγ­μα. Το να εί­σαι κα­κός με τους κα­λούς, αυτό εί­ναι αφύ­σι­κο πράγ­μα. Και το να εί­σαι κα­λός με τους κα­κούς, αυτό εί­ναι υπερ­φυ­σι­κό πράγ­μα.

Δημήτριος Παναγόπουλος

Εμέ­να με κυ­κλώ­σαν αδι­κί­ες και έκα­να προ­σευ­χή. Όταν έβλε­πα αδι­κία και δεν μπο­ρού­σα να την στα­μα­τή­σω, γο­να­τού­σα και φώ­να­ζα "συγ­χώ­ω­ω­ω­ρε­σέ με Κύ­ριε...". Έτσι με περ­νού­σε η στε­να­χώ­ρια, για­τί οι προ­σευ­χές φτά­νουν πάνω. Οι προ­σευ­χές, τα πάν­τα τα λειώ­νει και αμέ­σως προ­λα­βαί­νει η κα­λο­σύ­νη του Θεού. Αν με φερ­θούν άσχη­μα, να πέσω στο ήμαρ­τον. Αν το αφή­σω, θα με κά­νει ζη­μιά. Αν ένας με φταί­ξει τον πα­ρου­σιά­ζω σ' ενα κλοιό προ­σευ­χής. Με την προ­σευ­χή τα δια­λύ­εις όλα. Εάν μα­λώ­σω με κά­ποιον χάνω την κα­λο­σύ­νη του Θεού.

Αναστάσιος Μαλαμάς

Ο άν­θρω­πος που συμ­πε­ρι­φέ­ρε­ται ανάρ­μο­στα στον Θεό, κά­νει το ίδιο και στις σχέ­σεις του με τους αν­θρώ­πους.

Π. Δημήτριος Στανιλοάε

Να αγα­πή­σεις και να συμ­πο­νέ­σεις τους φτω­χούς, για να ελε­ή­σει και σένα ο Θεός. Να μην πη­γαί­νεις κον­τά σε φι­λό­νι­κους αν­θρώ­πους, για να μην αναγ­κα­στείς να βγεις από τη γα­λή­νη του Θεού. Να μην αη­διά­ζεις με τη δυ­σο­σμία των αρ­ρώ­στων και μά­λι­στα των φτω­χών, επει­δή και συ το ίδιο σώμα φο­ράς. Να μην επι­πλή­ξεις αυ­τούς που έχουν θλί­ψη στην καρ­διά, για να μη μα­στι­γω­θείς με το ίδιο τι­μω­ρη­τι­κό ρα­βδί και θα ψά­χνεις τότε ποιος να σε πα­ρη­γο­ρή­σει, και δεν θα βρί­σκεις κα­νέ­ναν! Να μη χλευά­σεις και πε­ρι­γε­λά­σει τον ακρω­τη­ρια­σμέ­νο, διό­τι όλοι θα πάμε στον τάφο, όπου δεν υπάρ­χει διά­κρι­ση. Να συμ­πα­θείς τους αμαρ­τω­λούς, να μι­σή­σεις όμως τα αμαρ­τω­λά έργα τους και να μην τους κα­τα­φρο­νή­σεις για τα ελατ­τώ­μα­τά τους, μή­πως και συ αρ­γό­τε­ρα, πέ­σεις στην ίδια πα­γί­δα της αμαρ­τί­ας. Θυ­μή­σου ότι έχεις την κοι­νή, χω­μα­τέ­νια, αν­θρώ­πι­νη φύση και να κά­νεις το καλό σε όλους αδια­κρί­τως. Αυ­τούς που ζη­τούν την ευχή σου να μην τους μα­λώ­νεις, και να μην τους απο­στε­ρείς, από τα συμ­πο­νε­τι­κά και πα­ρη­γο­ρη­τι­κά σου λό­για, για να μη χα­θούν και ζη­τή­σει ο Θεός από σένα λόγο για τις ψυ­χές τους.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Όταν βλέ­πεις κά­ποιον να αγα­πά τα γέ­λια και να θέ­λει να γε­λοιο­ποιεί τους άλ­λους, μην τον κά­νεις φίλο σου. Για­τί θα σε συ­νη­θί­σει στην ψυ­χι­κή ατο­νία. Σε κά­ποιον που η ζωή του εί­ναι διε­φθαρ­μέ­νη, μην δεί­χνεις ιλα­ρό (χα­μο­γε­λα­στό) πρό­σω­πο, αλλά πρό­σε­ξε να μην τον μι­σή­σεις. Αν θε­λή­σει να με­τα­νο­ή­σει, βο­ή­θη­σέ τον και φρόν­τι­σέ τον, ακό­μη και αν χρεια­στεί να θυ­σιά­σεις τη ζωή σου για να σω­θεί. Αν όμως εί­σαι πνευ­μα­τι­κά αδύ­να­μος, μην τολ­μή­σεις να γί­νεις ο για­τρός του.

Μπρο­στά σε άν­θρω­πο που έχει με­γά­λη ιδέα για τον εαυ­τό του και πά­σχει από εγωι­σμό, πρό­σε­χε πολύ πώς θα μι­λή­σεις. Κα­θώς μι­λάς, αυ­τός μπο­ρεί να ερ­μη­νεύ­ει τα λό­για σου όπως του αρέ­σει και από τα καλά σου λό­για να παίρ­νει αφορ­μή να σκαν­δα­λί­σει τους άλ­λους. Αλ­λά­ζει το νόη­μα των λό­γων σου στο μυα­λό του, σύμ­φω­να με τη δική του πνευ­μα­τι­κή ασθέ­νεια.

Αν δεις κά­ποιον να έρ­χε­ται και να κα­τη­γο­ρεί τον αδελ­φό του μπρο­στά σου, κάνε το πρό­σω­πό σου σκυ­θρω­πό. Έτσι θα κερ­δί­σεις το έλε­ος του Θεού και θα φυ­λα­χτείς από τέ­τοιες κα­τα­στά­σεις.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Στον υπε­ρή­φα­νο και φθο­νε­ρό άν­θρω­πο μην μι­λάς κα­θό­λου, ή μίλα με πολύ προ­σο­χή! Από οξύ­θυ­μο άν­θρω­πο, ούτε να παίρ­νεις, αλλά και ούτε να δί­νεις κάτι, για να μην τα­ρα­χθεί η καρ­διά σου από σκό­τος και τα­ρα­χή.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Εάν βλέ­πεις τον αδελ­φό σου στο δρό­μο της αμαρ­τί­ας, ρίξε στους ώμους του, τον μαν­δύα της αγά­πης σου.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Όπου και αν βρε­θείς, να θε­ω­ρείς τον εαυ­τό σου μι­κρό­τε­ρο και υπη­ρέ­τη των αδελ­φών σου.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Πάν­τα να γλυ­κο­μι­λάς και να τι­μάς τους αν­θρώ­πους και να μην ερε­θί­ζεις κα­νέ­ναν, είτε να τον πει­σμώ­νεις, μήτε για την πί­στη του, μήτε για τα κακά του έργα. Φύ­λα­γε τον ευα­τό σου, να μην προ­σβάλ­λεις κα­νέ­ναν.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Μην προ­κα­λέ­σεις πόνο ή θλί­ψη ή πι­κρία, για να μην επι­στρα­φούν αυτά πάνω σου.

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Να ευ­φραί­νε­σαι μαζί με αυ­τούς που ευ­φραί­νον­ται και να κλαις μαζί με αυ­τούς που κλαί­νε. Αυτό φα­νε­ρώ­νει την κα­θα­ρή σου καρ­διά. Με τους αρ­ρώ­στους αρ­ρώ­στη­σε και εσύ. Με τους αμαρ­τω­λούς να κλά­ψεις. Με αυ­τούς που με­τα­νο­ούν για τις αμαρ­τί­ες τους να χα­ρείς. Να εί­σαι φί­λος με όλους τους αν­θρώ­πους, αλλά και να συγ­κεν­τρώ­νε­σαι στον εαυ­τό σου. Να ζεις κατά κά­ποιον τρό­πο τα πα­θή­μα­τα όλων των αν­θρώ­πων. Να μην ελέγ­ξεις κα­νέ­ναν σαν να εί­σαι εσύ κάτι πα­ρα­πά­νω απ' αυ­τόν, ούτε να ονει­δί­σεις και να προ­σβά­λεις άν­θρω­πο, ακό­μη και αυ­τούς που έχουν πολύ κακό βίο και πο­λι­τεία. Άπλω­σε το φό­ρε­μα της στορ­γής σου και σκέ­πα­σε αυ­τόν που αμαρ­τά­νει. Και αν δεν μπο­ρέ­σεις να πά­ρεις πάνω σου τα αμαρ­τή­μα­τά του και την τι­μω­ρία και την ντρο­πή του, του­λά­χι­στον κάνε υπο­μο­νή και μη τον ντρο­πιά­ζεις μπρο­στά σου, ή μπρο­στά στον κό­σμο...

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Να εί­σαι κα­λός προς τον φίλο, μα­λα­κός στον υπη­ρέ­τη, ανε­ξί­κα­κος προς τους θρα­σείς, φι­λάν­θρω­πος προς τους πτω­χούς. Να πα­ρη­γο­ρείς τους πά­σχον­τες, να επι­σκέ­πτε­σαι αυ­τούς που βρί­σκον­ται σε θλί­ψη. Να μην πε­ρι­φρο­νείς κα­νέ­ναν ποτέ. Να εί­σαι γλυ­κός στις συ­νο­μι­λί­ες, φαι­δρός στις απαν­τή­σεις, πρό­θυ­μος, ευ­κο­λο­πλη­σί­α­στος σε όλους. Να μην κά­νεις εγ­κώ­μια του εαυ­τού σου, ούτε να πα­ρα­κι­νείς άλ­λους να λένε. Να μην δέ­χε­σαι απρε­πή λό­για και να σκε­πά­ζεις όσα εί­ναι δυ­να­τόν από τα προ­τε­ρή­μα­τά σου. Να κα­τη­γο­ρείς τον εαυ­τό σου για τα αμαρ­τή­μα­τά σου.

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

Σε όλες τις πε­ρι­πτώ­σεις ο σκλη­ρός τρό­πος προ­κα­λεί την αν­τί­δρα­ση. Το ίδιο και ο έλεγ­χος. Αν όμως προ­ε­τοι­μά­σεις τον εαυ­τόν σου και ενερ­γή­σει τα­πει­νά, τότε ο έλεγ­χος γί­νε­ται δε­κτός από εκεί­νον που έχει ανάγ­κη θε­ρα­πεί­ας.

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

Θέ­λεις να ευερ­γε­τεί­σαι; Ευερ­γέ­τη­σε άλ­λον.

Θέ­λεις να ελε­εί­σαι; Ελέ­ει­σε τον πλη­σί­ον.

Θέ­λεις να επαι­νεί­σαι; Επαί­νε­σε άλ­λον.

Θέ­λεις να αγα­πά­σαι; Αγά­πη­σε.

Θέ­λεις να απο­κτή­σεις πρω­τεία; Πα­ρα­χώ­ρη­σε σε άλ­λον τα πρω­τεία.

Μι­σείς να υβρί­ζε­σαι; Μη υβρί­σεις άλ­λον.

Μι­σείς να φθο­νεί­σαι; Ούτε συ να φθο­νή­σεις άλ­λον.

Μι­σείς να σε απα­τούν; Ούτε συ να απα­τή­σεις άλ­λον...

Αν τα θυ­μό­μα­στε αυτά, δεν θα έχου­με ανάγ­κη άλ­λης δι­δα­σκα­λί­ας.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Ας μην μι­μού­μα­στε τις μύ­γες, αλλά ας ζη­λέ­ψου­με τις μέ­λισ­σες! Οι μύ­γες κά­θον­ται στα τραύ­μα­τα και δαγ­κώ­νουν, ενώ οι μέ­λισ­σες πε­τούν πάνω στα λου­λού­δια. Γι' αυτό οι μέ­λισ­σες κά­νουν κη­ρή­θρες, ενώ οι μύ­γες με­τα­φέ­ρουν αρ­ρώ­στιες, σ' όποια σώ­μα­τα θα κα­θί­σουν. Και αυ­τές εί­ναι σι­χα­με­ρές, ενώ εκεί­νες πο­θη­τές και διά­ση­μες. Και εμείς λοι­πόν, ας ετοι­μά­σου­με την ψυχή μας να πε­τά­ξει στο λι­βά­δι της αρε­τής των Αγί­ων και ας συλ­λέ­γου­με τη μυ­ρω­διά των κα­τορ­θω­μά­των τους και να μην ερε­θί­ζου­με τα τραύ­μα­τα του πλη­σί­ον μας.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Μην μι­σείς όποιον σε κά­νει κακό, αφού σε προ­ξε­νεί τόσα αγα­θά και σε φέ­ρει σε τόσο με­γά­λη τιμή. Μην κα­τα­ριέ­σαι αυ­τόν που σε βλά­πτει, επει­δή και τη βλά­βη υπο­φέ­ρεις και μι­σθό δεν έχεις. Και τη ζη­μιά δέ­χε­σαι, αλλά και την αμοι­βή χά­νεις.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Παν­τού πρέ­πει να υπάρ­χει το μέ­τρο. Να μην εί­σαι (πάν­τα), ούτε κα­τη­φής και σκυ­θρω­πός, για­τί δεν εί­ναι ωραίο. Αλλά ούτε να εί­σαι δια­χυ­τι­κός, για­τί εύ­κο­λα πε­ρι­φρο­νεί­σαι και απορ­ρί­πτε­σαι. Αφού και από τα δύο πά­ρεις την αρε­τή, να απο­φύ­γεις την κα­κία, όπως η μέ­λισ­σα. Δη­λα­δή να εί­σαι και χα­ρού­με­νος και σε­μνός.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Tον Xρι­στό ο μα­θη­τής Του Τον πρό­δω­σε, οι άλ­λοι Τον εγ­κα­τέ­λει­ψαν και έφυ­γαν, εκεί­νοι που ευερ­γε­τή­θη­καν Τον έφτυ­σαν, ο δού­λος του αρ­χιε­ρέ­ως Τον ρά­πι­σε, οι στρα­τιώ­τες Τον κο­λά­φι­ζαν, οι διερ­χό­με­νοι Τον κο­ρόϊ­δευαν και Τον βλα­σφη­μού­σαν, οι λη­στές Τον κα­τη­γό­ρη­σαν και σε κα­νέ­να δεν απηύ­θυ­νε λόγο, αλλά τους αν­τι­με­τώ­πι­ζε όλους με σιω­πή, δι­δά­σκον­τας εσέ­να έμ­πρα­κτα, ότι όσο ήρε­μα υπο­φέ­ρεις, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρο θα νι­κή­σεις όσους σε κα­κο­ποιούν και θα εκτι­μη­θείς απ' όλους.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Δεν έλα­βες εν­το­λή να κα­τη­γο­ρείς τον τεμ­πέ­λη, ούτε να ελέγ­χεις την κα­κία, ούτε να ονει­δί­ζεις την οκνη­ρία, αλλά να ανα­κου­φί­ζεις την πτω­χεία, να ια­τρεύ­εις την συμ­φο­ρά, να απλώ­νεις το χέρι σου και να ση­κώ­νεις εκεί­νους που έχουν πέ­σει.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Εάν αμαρ­τά­νει κά­ποιος συ­νάν­θρω­πός σου, θα τον διορ­θώ­σεις βέ­βαια, όχι όμως σαν αν­τί­πα­λος και σαν εχθρός που θέ­λει εκ­δί­κη­ση, αλλά σαν ια­τρός που πα­ρα­σκευά­ζει φάρ­μα­κα. Για­τί ο Κύ­ριος δεν είπε, να μην συγ­κρα­τή­σεις αυ­τόν που αμαρ­τά­νει, αλλά να μην τον κρί­νεις, να μην γί­νεις δηλ. αυ­στη­ρός δι­κα­στής του.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Όταν σε αδι­κή­σει κά­ποιος, σκέ­ψου την κό­λα­ση την οποία θα υπο­στεί και τότε όχι μόνο δεν θα ορ­γι­στείς μαζί του, αλλά και θα δα­κρύ­σεις. Διό­τι δεν ορ­γί­ζε­ται κα­νείς εναν­τί­ον εκεί­νου, ο οποί­ος κα­τέ­χε­ται από πυ­ρε­τό ή έχει κά­ποια φλεγ­μο­νή, αλλά όλους αυ­τούς τους λυ­πά­ται και δα­κρύ­ζει από ευ­σπλα­χνία και συμ­πό­νοια. Εάν θέ­λεις να υπε­ρα­σπί­σεις τον εαυ­τόν σου, σιώ­πα και πλή­γω­σες τον εχθρό σου θα­νά­σι­μα. Αν όμως, επει­δή θί­χτη­κες, αν­τα­πο­δώ­σεις τις βρι­σιές (και αδι­κί­ες), τότε αναγ­κά­ζεις όσους σε ακούν, να θε­ω­ρούν ως αλη­θι­νά τα λε­γό­με­να εις βά­ρος σου. Για­τί δηλ. ο πλού­σιος, όταν ακού­ει από κά­ποιον, ότι εί­ναι φτω­χός, γελά; Διό­τι γνω­ρί­ζει πολ­λά καλά, ότι δεν εί­ναι φτω­χός. Αν λοι­πόν φρον­τί­ζου­με κσι εμείς να γε­λού­με, όταν μας βρί­ζουν, θα πα­ρά­σχου­με την με­γα­λύ­τε­ρη από­δει­ξη, ότι έχου­με συ­νεί­δη­ση, ότι τα λε­γό­με­να σε βά­ρος μας δεν εί­ναι αλη­θι­νά.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Όποιος εί­ναι κα­λό­καρ­δος και επιει­κής και ξέ­ρει να σιω­πά, αυ­τός εί­ναι ασφα­λής και προ­χω­ρεί με στα­θε­ρό­τη­τα και εί­ναι σε όλους ευ­χά­ρι­στος.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Για­τί, πες μου, ποιός εί­ναι από όλους αγα­πη­τός; Εκεί­νος που συγ­χύ­ζε­ται, που εξορ­γί­ζε­ται, που κά­νει σαν θη­ρίο και συμ­πε­ρι­φέ­ρε­ται έτσι προς τους άλ­λους που έχουν την ίδια μ' αυ­τόν αν­θρώ­πι­νη φύση, ή εκεί­νος που εί­ναι πρά­ος, γα­λή­νιος και ατά­ρα­χος σαν φι­λό­σο­φος; Δεν μοιά­ζει ο δεύ­τε­ρος με άγ­γε­λο και ο πρώ­τος ούτε καν με άν­θρω­πο; Για­τί ο μεν θυ­μώ­δης δεν μπο­ρεί να συγ­κρα­τή­σει ούτε τα δικά του πάθη, ενώ ο πρά­ος ανέ­χε­ται και τα πάθη των άλ­λων. Ο θυ­μώ­δης δεν μπο­ρεί να υπο­φέ­ρει ούτε τον εαυ­τό του, ενώ ο πρά­ος υπο­μέ­νει και τα ελατ­τώ­μα­τα του άλ­λου. Ο ένας εί­ναι ναυα­γός, ενώ ο άλ­λος πλέ­ει με ασφά­λεια, για­τί το πλοίο της ζωής του το οδη­γεί πάν­το­τε ού­ριος άνε­μος, για­τί δεν αφή­νει τον άνε­μο του θυ­μού να πέ­σει πάνω στα πα­νιά και να ανα­τρέ­ψει το σκά­φος της ψυ­χής του, αλλά αφού φυ­σή­ξει κά­ποια λε­πτή και δρο­σε­ρή αύρα, η πνοή δη­λα­δή της ανε­ξι­κα­κί­ας, τον οδη­γεί με πολ­λή ησυ­χία στο λι­μά­νι της ατά­ρα­χης και φι­λο­σο­φη­μέ­νης ζωής.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Και θαύ­μα­τα εάν κά­νεις και νε­κρούς εάν ανα­στή­σεις και ο,τι­δή­πο­τε άλλο αν κα­τορ­θώ­σεις, δεν θα σε θαυ­μά­σουν τόσο οι άπι­στοι άν­θρω­ποι, όπως θα σε θαυ­μά­σουν, αν σε δουν πράο, ήρε­μο και γλυ­κύ στους τρό­πους. Διό­τι για τα θαύ­μα­τα θα σε φθο­νή­σουν, ενώ για την αγά­πη που θα τους δεί­ξεις, θα τους ελ­κύ­σεις κον­τά σου και θα τους κά­νεις να σε αγα­πή­σουν. Διό­τι τί­πο­τε άλλο δεν μπο­ρεί να ελ­κύ­σει κά­ποιον κον­τά μας, όπως η αγά­πη που του δεί­χνου­με...

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Οι άν­θρω­ποι που σε πα­ρε­ξή­γη­σαν και σε πλή­γω­σαν δεν γνω­ρί­ζουν ούτε εκεί­νο τον πα­λιό μύθο, για τον άνε­μο και τον ήλιο, που μά­λω­ναν, ποιός εί­ναι ο δυ­να­τό­τε­ρος και έβα­λαν στοί­χη­μα, ότι όποιος βγά­λει την κάπα του βο­σκού, που εκεί­νη την ώρα ανη­φό­ρι­ζε το βου­νό, θα εί­ναι ο πιο δυ­να­τός. Φύ­ση­ξε, ξα­να­φύ­ση­ξε ο άνε­μος, αλλά ο βο­σκός κρύ­ω­σε και τυ­λί­χθη­κε πιο σφι­χτά στην κάπα του. Βγή­κε τότε ο ήλιος απ' τα σύν­νε­φα, σκόρ­πι­σε γύρω κα­λο­σύ­νη και θερ­μό­τη­τα, ζε­στά­θη­κε ο βο­σκός και έβγα­λε την κάπα του. Τότε ο ήλιος φώ­να­ξε στον άνε­μο: «Εί­δες, ποιός απ' τους δυο μας εί­ναι ο δυ­να­τό­τε­ρος;» Δεν κερ­δί­ζεις τον άν­θρω­πο με το άγριο, αλλά μόνο με την κα­λο­σύ­νη!!!

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Ποτέ μην βγεις από το σπί­τι σου, χω­ρίς να πεις αυτά τα λό­για: ''Α­παρ­νιέ­μαι, σα­τα­νά, εσέ­να και την πομ­πή σου και τη λα­τρεία σου και συν­τάσ­σο­μαι, Xρι­στέ, μαζί σου''. Mαζί με τα λό­για αυτά κάνε και τον Σταυ­ρό στο μέ­τω­πό σου. Για­τί έτσι μόνο, όχι μόνο κα­νέ­νας άν­θρω­πος που θα συ­ναν­τή­σεις, αλλά ούτε και ο ίδιος ο διά­βο­λος δεν θα μπο­ρέ­σει να σε βλά­ψει σε κάτι, βλέ­πον­τάς σε, να πα­ρου­σιά­ζε­σαι με αυτά τα όπλα.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Τον εχθρό μου και όταν ακό­μη με επαι­νεί, δεν τον δέ­χο­μαι. Τον φίλο μου και όταν με επι­τι­μά, τον απο­ζη­τώ και τρέ­χω να τον συ­ναν­τή­σω. Ο εχθρός και όταν ακό­μη δεί­χνει πως με αγα­πά, μου εί­ναι απο­κρου­στι­κός. Ο φί­λος και όταν με τραυ­μα­τί­ζει, μου εί­ναι αγα­πη­τός και πε­ρι­πό­θη­τος. Του εχθρού το φί­λη­μα μου δη­μιουρ­γεί υπο­ψί­ες, ενώ του φί­λου μου εί­ναι γε­μά­το στορ­γή και πόνο για την προ­κο­πή μου.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Κα­τα­νόη­σε ότι, είτε θέ­λεις, είτε δεν θέ­λεις, θα υπο­φέ­ρεις το κακό και τον πει­ρα­σμό στη ζωή σου. Αλλά αν το υπο­φέ­ρεις με ευ­χα­ρί­στη­ση, θα κερ­δί­σεις πάρα πολ­λά, αν όμως το υπο­φέ­ρεις με απελ­πι­σία, ανη­συ­χία και βλα­σφη­μία, ούτε τη συμ­φο­ρά θα κά­νεις έτσι μι­κρό­τε­ρη, αλλά θα κά­νεις και με­γα­λύ­τε­ρο τον κα­τα­πον­τι­σμό.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Τα του Θεού να τα υπε­ρα­σπί­ζε­σαι, ενώ τα δικά σου, να τα πα­ρα­βλέ­πεις.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Δεν υπάρ­χει κα­λύ­τε­ρος τρό­πος για να αν­τι­στα­θείς (και να αν­τι­με­τω­πί­σεις), αυ­τούς που συ­νε­χώς σε πο­λε­μούν, από το να τους κα­τα­φρο­νείς και να μην θέ­λεις κα­θό­λου να τους θυ­μη­θείς.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Να τι­μάς τους πάν­τες ως ει­κό­νες Θεού, να εύ­χε­σαι το καλό και να ευερ­γε­τείς κατά δύ­να­μη τους πάν­τες, να εί­σαι τα­πει­νός ενώ­πιον όλων και να τους ικα­νο­ποιείς στα όρια του αγα­θού.

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

Όταν βλέ­που­με κά­ποιον να συμ­πε­ρι­φέ­ρε­ται άσχη­μα, ανά­λο­γα με το τι άν­θρω­πος εί­ναι, θα του πού­με κάτι ή όχι. Χρειά­ζε­ται πολ­λή διά­κρι­ση και θείο φω­τι­σμό στην επο­χή μας. Δεν εί­ναι εύ­κο­λο και σε μια πε­ρί­πτω­ση, όπως έχω δει, υπάρ­χουν πεν­τα­κό­σιες υπο­πε­ρι­πτώ­σεις. Εί­ναι με­ρι­κοί που μπο­ρούν να διορ­θω­θούν και άλ­λοι που δεν διορ­θώ­νον­ται και με μια δική μας πα­ρα­τή­ρη­ση μπο­ρεί να αν­τι­δρά­σουν. Ιδί­ως αν κά­ποιος έχει εγωι­σμό και τον θί­ξεις, αν­τι­δρά άσχη­μα. Ενώ κα­τα­λα­βαί­νει πολ­λές φο­ρές ότι σφάλ­λει, από εγωι­σμό δεν υπο­χω­ρεί. Και όταν τα ελα­τή­ριά μας δεν εί­ναι αγνά, δη­λα­δή μαζί με το εν­δια­φέ­ρον υπάρ­χει και υπε­ρη­φά­νεια και η αγά­πη δεν εί­ναι κα­θα­ρή, δη­μιουρ­γεί­ται στον άλλο με­γά­λη αν­τί­δρα­ση. Όταν ελέγ­χου­με κά­ποιον από αγά­πη, με πόνο, είτε την κα­τα­λα­βαί­νει ο άλ­λος την αγά­πη μας είτε όχι, η αλ­λοί­ω­ση γί­νε­ται στην καρ­διά του, επει­δή κι­νού­μα­στε από κα­θα­ρή αγά­πη. Ενώ ο έλεγ­χος που γί­νε­ται χω­ρίς αγά­πη, με εμ­πά­θεια, τον κά­νει τον άλλο θη­ρίο, για­τί η κα­κία μας προ­σκρού­ει στον εγωι­σμό του και τότε βγά­ζει σπί­θες, και ανά­βει η φω­τιά, όπως όταν χτυ­πή­σει ο πυ­ριό­βο­λος - το ατσά­λι - στην στουρ­να­ρό­πε­τρα.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Όταν ανε­χό­μα­στε τον αδελ­φό μας από αγά­πη, εκεί­νος το κα­τα­λα­βαί­νει. Και όταν δεν εκ­δη­λώ­νε­ται η κα­κία μας, αλλά εί­ναι εσω­τε­ρι­κή, πάλι την κα­τα­λα­βαί­νει, για­τί του προ­κα­λεί τα­ρα­χή. Όπως και ο διά­βο­λος, ακό­μη και όταν πα­ρου­σιά­ζε­ται σαν άγ­γε­λος φω­τός, φέρ­νει τα­ρα­χή (στον άν­θρω­πο), ενώ ο πραγ­μα­τι­κός άγ­γε­λος φέρ­νει μια απα­λή ανέκ­φρα­στη αγαλ­λί­α­ση.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Να μην υπάρ­χει ο εαυ­τός μας στις ενέρ­γειές μας. Να μη ζη­τού­με την δική μας ανά­παυ­ση. Αυτό εμ­πο­δί­ζει να έρ­θει ο Χρι­στός. Να κοι­τά­ζει κα­νείς τι ανα­παύ­ει τον άλ­λον. Η πραγ­μα­τι­κή ανά­παυ­ση γεν­νιέ­ται από την ανά­παυ­ση του άλ­λου. Τότε ανα­παύ­ε­ται και ο Θεός στον άν­θρω­πο και ο άν­θρω­πος παύ­ει να εί­ναι άν­θρω­πος, θε­ώ­νε­ται. Αλ­λιώς δου­λεύ­ει μό­νον το μυα­λό και τότε όλα εί­ναι σαρ­κι­κά, αν­θρώ­πι­να.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Όταν κά­ποιος εί­ναι νευ­ρια­σμέ­νος, κα­λύ­τε­ρα να μην του μι­λή­σεις κα­θό­λου, έστω και με καλό τρό­πο. Διό­τι μοιά­ζει με τον πλη­γω­μέ­νο, που δεν δέ­χε­ται ούτε και το χάδι, για­τί ερε­θί­ζει τις πλη­γές του.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Εί­ναι με­ρι­κοί, που συμ­πε­ρι­φέ­ρον­ται με τον ίδιο τρό­πο σε όλους. Δεν μπο­ρού­με όμως σε μια δα­κτυ­λή­θρα, να βά­λου­με όσο σε ένα βα­ρέ­λι· ή να φορ­τώ­σου­με ένα βόδι όσο ένα άλο­γο. Το βόδι εί­ναι για να τρα­βά­ει αλέ­τρι. Δεν γί­νε­ται να του βά­λου­με σα­μά­ρι και να το φορ­τώ­σου­με. Το άλο­γο πάλι κα­κώς το βά­ζου­με στο αλέ­τρι, για­τί εί­ναι για να ση­κώ­νει βά­ρος. Να μην θέ­λου­με να βά­λου­με όλο τον κό­σμο στο δικό μας κα­λού­πι. Ο κα­θέ­νας έχει το δικό του. Να πα­ρα­βλέ­που­με και με­ρι­κά, όταν δεν βλά­πτουν. Εάν μπο­ρού­σαν να μπούν σε τάξη όλοι οι άν­θρω­ποι σ' αυ­τήν την ζωή, δεν θα γί­νον­ταν ατα­ξί­ες και θα ήταν και εδώ Πα­ρά­δει­σος. Να μην έχου­με λοι­πόν απαι­τή­σεις πα­ρά­λο­γες από τους άλ­λους.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Τον υπε­ρή­φα­νο που πλή­γω­σες τον εγωι­σμό του, μην τον επι­σκέ­πτε­σαι αμέ­σως, εάν δεν θε­ρα­πευ­τούν λίγο οι πλη­γές του, διό­τι και με το χαϊ­δε­μα (τα καλά σου λό­για), θα του ερε­θί­σεις τις πλη­γές. Προ­τι­μό­τε­ρο εί­ναι να μην τον πλη­σιά­σεις, μέ­χρι να κλεί­σουν με την πά­ρο­δο του και­ρού, να ξε­χα­στεί.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ο άν­θρω­πος που έχει αγιό­τη­τα και αγά­πη, όπου και αν βρε­θεί, δη­μιουρ­γεί κατά κά­ποιον τρό­πο γύρω του ένα ηλε­κτρο­μα­γνη­τι­κό πνευ­μα­τι­κό πε­δίο και επη­ρε­ά­ζει όσους βρί­σκον­ται μέσα σ' αυτό. Βέ­βαια, πρέ­πει να προ­σέ­χου­με, να μην σπα­τα­λά­με την αγά­πη μας και να μην δί­νου­με την καρ­διά μας εύ­κο­λα, για­τί πολ­λές φο­ρές με­ρι­κοί εκμε­ταλ­λεύ­ον­ται την δική μας καρ­διά και μας την κά­νουν κιμά ή άλ­λο­τε δεν μπο­ρούν να μας κα­τα­λά­βουν και μας πα­ρε­ξη­γούν.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Όταν βλέ­πω, ότι ο άλ­λος δεν βο­η­θιέ­ται από το εν­δια­φέ­ρον μου, την κα­λο­σύ­νη, την αγά­πη και δεν τα εκτι­μά­ει αυτά, αλλά εκμε­ταλ­λεύ­ε­ται την αγά­πη μου και μου φέ­ρε­ται με αναί­δεια, τρα­βιέ­μαι σιγά - σιγά, για να μην γί­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο αναι­δής και λέω ότι δεν έχω συγ­γέ­νεια μαζί του. Και αναγ­κά­ζο­μαι να μην του φέ­ρο­μαι με κα­λο­σύ­νη. Κα­νο­νι­κά, όσο κα­λο­σύ­νη σου δεί­χνουν, τόσο πρέ­πει να αλ­λοιώ­νε­σαι, να δια­λύ­ε­σαι, να λειώ­νεις. Πα­λιά τι είχε συμ­βεί με κά­ποιον. Στην αρχή, για να τον βο­η­θή­σω, αναγ­κά­στη­κα να του πω με­ρι­κά Θεία γε­γο­νό­τα που είχα ζή­σει. Αντί όμως να πει: «Θεέ μου, πώς να Σε ευ­χα­ρι­στή­σω γι' αυ­τήν την πα­ρη­γο­ριά κ.λπ.» και να δια­λυ­θεί, πήρε θάρ­ρος και φε­ρό­ταν με αναί­δεια. Τότε κρά­τη­σα μια αυ­στη­ρή στά­ση. «Θα τον βο­η­θώ, είπα, από μα­κριά με την προ­σευ­χή». Αυτό το έκα­να, όχι για­τί δεν τον αγα­πού­σα, αλλά για­τί αυ­τός ο τρό­πος θα τον βο­η­θού­σε.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Η ανο­χή και η αγά­πη κά­νουν τον αναι­δή πιο αναι­δή και τον φι­λό­τι­μο πιο φι­λό­τι­μο.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Η κα­λο­σύ­νη βλά­πτει τον κα­κο­προ­αί­ρε­το άν­θρω­πο.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Η αδιά­κρι­τη συμ­πε­ρι­φο­ρά τις πε­ρισ­σό­τε­ρες φο­ρές κά­νει με­γα­λύ­τε­ρο κακό, από την συμ­πε­ρι­φο­ρά των τρελ­λών που έχουν το ακα­τα­λό­γι­στο και σπά­ζουν κε­φά­λια. Διό­τι οι αδιά­κρι­τοι με τα κο­φτε­ρά τους λό­για, πλη­γώ­νουν ευαί­σθη­τες ψυ­χές και πολ­λές φο­ρές τις τραυ­μα­τί­ζουν θα­νά­σι­μα, για­τί τις φέρ­νουν σε από­γνω­ση.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Εγώ έχω τυ­πι­κό, όταν βλέ­πω ότι κά­ποιος έχει ένα χά­ρι­σμα ή ότι πάει καλά στον αγώ­να του, να του το λέω και όταν βλέ­πω κάτι στρα­βό, να παίρ­νω βρεγ­μέ­νη σα­νί­δα... Δεν σκέ­φτο­μαι μή­πως βλα­φτεί η ψυχή με τον πρώ­το ή τον δεύ­τε­ρο τρό­πο, επει­δή και οι δύο τρό­ποι έχουν αγά­πη. Αν βλα­φτεί από την συμ­πε­ρι­φο­ρά μου, αυτό ση­μαί­νει, ότι θα έχει βλά­βη.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Όποιος φέ­ρε­ται με βάρ­βα­ρο τρό­πο, δή­θεν για να ωφε­λή­σει τις ψυ­χές πνευ­μα­τι­κά, εί­ναι χει­ρό­τε­ρος από τον Διο­κλη­τια­νό, για­τί εκεί­νος ήταν ει­δω­λο­λά­τρης και όχι Χρι­στια­νός.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Στα θέ­μα­τα της πί­στε­ως και της πα­τρί­δος, να εί­στε αμε­τα­κί­νη­τοι και αυ­στη­ροί.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Όταν υπάρ­χει στην καρ­διά η κα­θα­ρή, η ολο­κλη­ρω­μέ­νη αγά­πη προς τον Θεό, τότε κάθε αυ­θόρ­μη­τη εκ­δή­λω­ση της καρ­διάς εί­ναι κα­θα­ρή. Όταν όμως δεν υπάρ­χει στην καρ­διά η κα­θα­ρή αγά­πη, τότε χρειά­ζε­ται φρέ­νο στον αυ­θορ­μη­τι­σμό, για­τί αυτή η αυ­θόρ­μη­τη εκ­δή­λω­ση εί­ναι γε­μά­τη από κο­σμι­κές το­ξί­νες.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Οι ιδιο­τρο­πί­ες ξε­κι­νά­νε από τον (κακό) λο­γι­σμό. Άχ! Θυ­μά­μαι, μια φορά στο Σινά πη­γαί­να­με κά­που με έναν μο­να­χό και του έδω­σα δυό ρο­δά­κι­να. Τον βλέ­πω, δεν τα τρώ­ει. Ήθε­λε να πάει να τα πλύ­νει, για να τα φάει και τα κρα­τού­σε στα χέ­ρια, μην τα βά­λει στην τσέ­πη και κολ­λή­σουν μι­κρό­βια και από την τσέ­πη! Ο αδελ­φός του που είχε οκτώ παι­διά μου έλε­γε: «Πε­ρισ­σό­τε­ρο σα­πού­νι ξο­δεύ­ει αυ­τός, για να πλύ­νει τα χέ­ρια του, παρά η γυ­ναί­κα μου με τα οκτώ παι­διά που πλέ­νει!». Και να δεί­τε τι έπα­θε! Εκεί στο Σινά έδι­ναν σε κάθε κα­λό­γε­ρο και έναν Βε­δουί­νο, για να τον εξυ­πη­ρε­τεί, να του πη­γαί­νει το φα­γη­τό κ.λπ. Ο Βε­δουί­νος που έδω­σαν σ' αυ­τόν ήταν ο πιο βρώ­μι­κος απ' όλους. Κα­τά­μαυ­ρος! Μύ­ρι­ζαν τα ρού­χα του, μύ­ρι­ζε ολό­κλη­ρος. Μια εβδο­μά­δα έπρε­πε να τον βά­λεις στο μου­σκιό, για να κα­θα­ρί­σει! Τα χέ­ρια του ήταν..., μην τα ρω­τάς! Έπρε­πε να τα ξύ­σεις με την σπά­του­λα! Εν τω με­τα­ξύ, όταν έπια­νε το τσα­νά­κι, για να του πάει το φα­γη­τό, έβα­ζε τα δυο του δά­χτυ­λα μέσα. «Φύγε, φύγε... », του φώ­να­ζε εκεί­νος, μό­λις τον έβλε­πε. Τε­λι­κά αυ­τός ο μο­να­χός, ούτε δυό εβδο­μά­δες δεν κά­θη­σε στο Σινά. Έφυ­γε...

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Όταν ο άν­θρω­πος νιώ­θη την πα­ρου­σία του Θεού, νιώ­θει και τον Φύ­λα­κα Άγ­γε­λο δί­πλα του και τότε οι κι­νή­σεις του εί­ναι λε­πτές, προ­σε­κτι­κές, αλλά και άνε­τες. Η προ­σο­χή αυτή δεν του κά­νει μαρ­τυ­ρι­κή την ζωή, αλλά τον ευ­χα­ρι­στεί. Κι­νεί­ται με πνευ­μα­τι­κή άνε­ση. Η ευ­λά­βεια, η προ­σο­χή που έχει, του γλυκαί­νουν την καρ­διά και συ­νέ­χεια προ­σέ­χει, για να μην του φύ­γει η γλυ­κύ­τη­τα, την οποία νιώ­θει. Ξα­πλώ­νει συ­νε­σταλ­μέ­να με σταυ­ρω­μέ­να τα χέ­ρια. Κοι­μά­ται με συ­στο­λή, με ευ­λά­βεια· ση­κώ­νε­ται ήσυ­χα. Όταν του χτυ­πούν την πόρ­τα, δεν κοι­τά­ζει να συμ­μα­ζευ­τεί· εί­ναι πάν­τα τα­κτο­ποι­η­μέ­νος. Συ­νέ­χεια φρον­τί­ζει να μην λυ­πήσει τον Φύ­λα­κα Άγ­γε­λό του...

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Μην τα­πει­νώ­σεις κα­νέ­ναν άν­θρω­πο με τα λό­για σου ή με τη συμ­πε­ρι­φο­ρά σου, για να φα­νείς εσύ νι­κη­τής και ο συ­νάν­θρω­πός σου εξευ­τε­λι­σμέ­νος στα μά­τια των άλ­λων. Αυτό ποτέ να μην το κά­νεις!

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Ο σκο­πός δεν εί­ναι να κα­τα­δι­κά­ζου­με το κακό, αλλά να το διορ­θώ­νου­με. Με την κα­τα­δί­κη, ο άν­θρω­πος μπο­ρεί να χα­θεί, ενώ με την κα­τα­νόη­ση και την βο­ή­θεια, θα σω­θεί. Τον αμαρ­τω­λό, πρέ­πει να τον αν­τι­κρί­ζου­με με αγά­πη και με σε­βα­σμό στην ελευ­θε­ρία του. Αν για πα­ρά­δειγ­μα στο σπί­τι, κά­ποιος ρί­ξει και σπά­σει ένα βάζο, εμείς συ­νή­θως ορ­γι­ζό­μα­στε. Αν όμως εκεί­νη την κρί­σι­μη στιγ­μή, δεί­ξου­με κα­τα­νόη­ση και δι­καιο­λο­γή­σου­με τη ζη­μιά, κερ­δί­σα­με και την ψυχή μας και την ψυχή του αδελ­φού μας.

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Εί­ναι κα­λύ­τε­ρα να μην πεις στον άλ­λον για τον Θεό, αλλά να του στεί­λεις εσω­τε­ρι­κά την αγά­πη σου. Τότε θα φύ­γει και θα πει μό­νος του: ''Τί ευ­γέ­νεια, τί γλυ­κύ­τη­τα! Να τί κά­νει η πί­στη!'' Μπο­ρεί να δεί­χνεις στον άλλο ευ­γέ­νεια, να τον εξυ­πη­ρε­τείς. Όμως εί­ναι η άλλη δύ­να­μη, η καλή ή η κακή που δου­λεύ­ει στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Δεν έχουν επί­δρα­ση στον άλλο τα λό­για ή οι πρά­ξεις μας, αλλά η εσω­τε­ρι­κή διά­θε­ση γι' αυ­τόν. Η ενέρ­γεια εί­ναι αό­ρα­τη. Υπάρ­χει μια ζωή αό­ρα­τη πολύ ισχυ­ρή.

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Για ό,τι κά­νεις και λες, να έχεις την σύμ­φω­νη μαρ­τυ­ρία από την Αγία Γρα­φή.

Άγιος Αντώνιος ο Μέγας

Να απο­φεύ­γεις αυ­τούς που αγα­πούν τα συμ­πό­σια και λένε: ''Ε­γώ θα σου κάνω σή­με­ρα το τρα­πέ­ζι και εσύ θα μου το κά­νεις αύ­ριο."

Διό­τι εάν συμ­φω­νή­σεις μ' αυτά, δεν θα σου μεί­νει και­ρός να ζή­σεις τον βίο ενά­ρε­το και η ψυχή σου θα γί­νει κα­τοι­κη­τή­ριο όλων των πα­θών.

Να μι­μεί­σαι αυ­τούς που εί­ναι θερ­μοί στα πνευ­μα­τι­κά και βα­δί­ζουν την στε­νή και στε­νό­χω­ρο οδό για να φτά­σεις την αιώ­νια ζωή.

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος

Αν δεν θέ­λεις να χτί­ζεις, του­λά­χι­στον μην κα­τα­στρέ­φεις τα χτι­σμέ­να.

Αν δεν θέ­λεις να φυ­τεύ­εις, του­λά­χι­στον μην ξε­ρι­ζώ­νεις τα φυ­τε­μέ­να.

Και εάν δεν θέ­λεις να ησυ­χά­ζεις, του­λά­χι­στον μην τα­ρά­ζεις την ησυ­χία εκεί­νων που θέ­λουν να ησυ­χά­ζουν.

Άγιος Εφραίμ ο Σύρος

Αυ­τός που εί­ναι με­τρη­μέ­νος στα λό­για εί­ναι με­τρη­μέ­νος και στα έργα. Αυ­τός που εξε­τά­ζει τα λό­για που πρό­κει­ται να πει εξε­τά­ζει και τις πρά­ξεις που πρό­κει­ται να εκτε­λέ­σει και ποτέ του δεν θα υπερ­βεί τα όρια της κα­λής και ενά­ρε­της συμ­πε­ρι­φο­ράς.

Άγιος Νεκτάριος

Κάθε άν­θρω­πος εί­ναι ο αιώ­νιος αδελ­φός σου, ο αιώ­νιος συ­νά­δελ­φός σου. Πρό­σε­χε λοι­πόν, πως του συμ­πε­ρι­φέ­ρε­σαι! Πρό­σε­χε τί σκέ­φτε­σαι περί αυ­τού! Πρό­σε­χε τί επι­θυ­μείς γι' αυ­τόν! Επει­δή στην αιω­νιό­τη­τα μέλ­λεις να ζή­σεις μαζί με εκεί­νον. Γι' αυτό, ας εί­ναι όλα μέσα μας αθά­να­τα και αιώ­νια: η αγά­πη μας προς τον άν­θρω­πο, το αγα­θό μας, η αλή­θεια μας, η δι­καιο­σύ­νη μας. Για να μην ντρε­πό­μα­στε στον άλλο κό­σμο, μήτε για την αγά­πη μας, μήτε για το καλό μας, μήτε για την αλή­θεια μας, μήτε και για την δι­καιο­σύ­νη μας ενώ­πιον του Κυ­ρί­ου.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Εάν έρ­θεις σε απο­ρία μπρο­στά σε κά­ποιο πράγ­μα ή εί­σαι σε αμη­χα­νία τι να κά­νεις, στρέ­ψε το βλέμ­μα σου προς τον Κύ­ριο Ιη­σού και ρώ­τη­σε τον εαυ­τό σου: αυτό το πράγ­μα θα το έκα­νε Εκεί­νος; Και αν θα το έκα­νε Εκεί­νος, κάνε το και εσύ, διό­τι θα εί­ναι αυτό άγιο και θα αγιά­ζει και φω­τί­ζει. Εάν όμως δεν θα το έκα­νε Εκεί­νος, μην το κά­νεις και εσύ, διό­τι θα εί­ναι ανό­σιο και θα οδη­γεί στο σκό­τος και τον θά­να­το.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Με τον τρό­πο που εμείς ενερ­γού­με προς τον αδερ­φό μας, θα ενερ­γή­σει και ο Θεός απέ­ναν­τί μας. Με το μέ­τρο που εμείς με­τρά­με, έτσι θα με­τρη­θού­με...

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Φρόν­τι­ζε να κά­νεις στους αν­θρώ­πους εκεί­νο, για το οποίο στην αρχή ακό­μη θα σε βλα­στη­μούν, όμως στο τέ­λος θα σε ευ­λο­γούν. Ποτέ όμως μην κά­νεις εκεί­νο, για το οποίο στην αρχή θα σε ευ­λο­γούν κσι στο τέ­λος θα σε ανα­θε­μα­τί­ζουν.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Την γεν­ναιο­δω­ρία σου, ποτέ μην την δεί­χνεις στον κε­νό­δο­ξο! Ο κε­νό­δο­ξος όσο σκυ­φτός εί­ναι προς τους ανω­τέ­ρους του τόσο θρα­σύς και απάν­θρω­πος εί­ναι προς τους κα­τω­τέ­ρους του.

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Τί θα λέ­γα­με για τον άν­θρω­πο, που θα έπαιρ­νε έναν κου­βά, θα τον γέ­μι­ζε βρω­μό­νε­ρα και μετά θα τον άδεια­ζε πάνω του; Δεν θα τον θε­ω­ρού­σα­με ανόη­το; Ε, λοι­πόν, το ίδιο κά­νει και εκεί­νος, που από πε­ριέρ­γεια πλη­σιά­ζει αι­σχρούς αν­θρώ­πους και ακού­ει τα βρώ­μι­κα λό­για τους, λε­ρώ­νον­τας τον νου του, με ένα σωρό ρυ­πα­ρούς λο­γι­σμούς. Οι λο­γι­σμοί αυ­τοί στη συ­νέ­χεια, γεν­νούν ανά­λο­γα συ­ναι­σθή­μα­τα και επι­θυ­μί­ες, που θο­λώ­νουν τον νου του και γε­μί­ζουν την καρ­διά του με τα­ρα­χή. Γι' αυτό δεν πρέ­πει να κοι­τά­ζου­με ή να ακού­με επι­πό­λαια το κα­θε­τί και γε­νι­κά να εν­δια­φε­ρό­μα­στε φι­λο­πε­ρί­ερ­γα, για όλα όσα γί­νον­ται γύρω μας. Ας βλέ­που­με χω­ρίς να βλέ­που­με και ας ακού­με χω­ρίς να ακού­με...

Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

Ο άν­θρω­πος που εί­ναι ορ­γι­σμέ­νος μαζί μας εί­ναι άρ­ρω­στος. Πρέ­πει να του συμ­πε­ρι­φερ­θού­με ευ­γε­νι­κά, να του μι­λή­σου­με ήρε­μα με αγά­πη. Και αν η κα­κία του για μας δεν έχει ρι­ζώ­σει βα­θιά μέσα του, θα δεις πως η καρ­διά του θα μα­λα­κώ­σει, η κα­κία του θα εξα­φα­νι­στεί από την κα­λο­σύ­νη και την αγά­πη σου.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Τον αλα­ζό­να, μο­χθη­ρό και υπε­ρή­φα­νο άν­θρω­πο, να τον βλέ­πεις σαν τον άνε­μο. Μην προ­σβάλ­λε­σαι από την κα­κία, την υπε­ρη­φά­νεια και την μο­χθη­ρία του. Φρόν­τι­σε να πα­ρα­μεί­νεις ει­ρη­νι­κός. Ο εχθρός προ­σπα­θεί, να σε εκνευ­ρί­σει, εξά­πτον­τας τα αν­θρώ­πι­να πάθη σου ή βά­ζον­τας στην καρ­διά σου κα­χυ­πο­ψία και φαν­τα­σί­ες.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Στους πλη­σί­ον μας πρέ­πει να φε­ρό­μα­στε με λε­πτό­τη­τα, χω­ρίς ούτε με το βλέμ­μα μας να τους προ­σβάλ­λου­με.

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Όταν σου προ­σφέ­ρουν κάτι, να το παίρ­νεις για­τί αν αρ­νεί­σαι και εκεί­νου τον μι­σθό στε­ρείς και εσύ δεν τα­πει­νώ­νε­σαι. Εγώ όταν μου δί­νουν κάτι, ποτέ δεν το αρ­νού­μαι. Εάν μεν το χρειά­ζο­μαι, το κρα­τώ για τον εαυ­τόν μου, εάν όχι, το δίνω στους άλ­λους. Όταν δίνω κάτι, έστω και μια δραχ­μή, το εγώ μου πάει μπρο­στά. Όταν όμως αναγ­κά­ζο­μαι να απλώ­σω το χέρι και να επαι­τώ, τότε τα­πει­νώ­νο­μαι.

Άγιος Ιερώνυμος της Αίγινας

Όπως δεν εί­ναι δυ­να­τόν να βό­σκουν μαζί πρό­βα­τα και λύ­κοι έτσι εί­ναι αδύ­να­το να βρει έλε­ος εκεί­νος που αν­τι­με­τω­πί­ζει με δόλο τον πλη­σί­ον.

Άγιος Μάρκος ο Ασκητής

Όποιος συμ­πε­ρι­φέ­ρε­ται στον συ­νάν­θρω­πό του με πα­νουρ­γία και απά­τη, δεν θα του λεί­ψει η λύπη.

Άγιος Ησαΐας ο Αναχωρητής

Να μην κα­τη­γο­ρείς κα­νέ­ναν απο­λύ­τως, να μην κο­ροϊ­δεύ­εις, να μην ορ­γί­ζε­σαι, να μην πε­ρι­φρο­νείς. Φυ­λά­ξου πολύ, να μη λες: «ο τάδε ζει ενά­ρε­τα ή ο δεί­να άσω­τα», διό­τι αυτό ακρι­βώς εί­ναι το «μη κρί­νε­τε». Όλους να τους βλέ­πεις με το ίδιο μάτι, με την ίδια διά­θε­ση, με την ίδια σκέ­ψη, με απλή καρ­διά, να τους δέ­χε­σαι σαν τον Χρι­στό. Μην ανοί­ξεις τ' αυτί σου σε άν­θρω­πο που κα­τα­κρί­νει. Ούτε, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, να ευ­χα­ρι­στεί­σαι και να συμ­φω­νείς με όσα λέει. Αλλά να κρα­τάς το στό­μα σου κλει­στό. Να εί­σαι δη­λα­δή αρ­γός στα λό­για και επι­με­λής στην προ­σευ­χή. Αλλά ούτε και αυ­τόν τον ίδιο που κα­τα­κρί­νει να τον κα­τα­δι­κά­σεις μέσα σου. Κά­νει βέ­βαια κάτι κακό. Αλλά εσύ να βλέ­πεις τα δικά σου ελατ­τώ­μα­τα και να κα­τη­γο­ρείς τον εαυ­τό σου μόνο...

Άγιος Νήφων o Κωνσταντιανής

Η πρα­ό­τη­τα μα­λα­κώ­νει και τις πιο πέ­τρι­νες καρ­διές.

Η οργή σκλη­ραί­νει και τις πιο μα­λα­κές.

Αν έχεις εξου­σία, μην επι­βάλ­λε­σαι ποτέ με την οργή, προ­κα­λών­τας στους υφι­στα­μέ­νους σου τον φόβο.

Εί­ναι κα­λύ­τε­ρο να σ' αγα­πούν, παρά να σε φο­βούν­ται.

Από τον φόβο προ­έρ­χον­ται το ψεύ­δος και η υπο­κρι­σία, από την αγά­πη η ει­λι­κρί­νεια και η εγ­καρ­διό­τη­τα.

Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ

Δεν πρέ­πει να κοι­τά­ζου­με με κα­τά­πλη­ξη και κα­κία, τις διά­φο­ρες αμαρ­τί­ες, αδυ­να­μί­ες και πάθη των αν­θρώ­πων. Όλα αυτά εί­ναι ξε­λο­γιά­σμα­τα των αν­θρώ­πων από πα­λιά, εί­ναι αδυ­να­μί­ες όλου του αν­θρω­πί­νου γέ­νους. Οι άν­θρω­ποι δεν μπο­ρούν από μό­νοι τους, να απαλ­λα­γούν απ' αυτά. Ήταν απα­ραί­τη­τος ένας Σω­τή­ρας. Όχι με­σί­της, ούτε άγ­γε­λος, αλλά ο ίδιος ο Κύ­ριος σαρ­κω­μέ­νος. Γι' αυτό πρέ­πει να πε­ρι­φρο­νού­με τα αν­θρώ­πι­να πάθη, ακό­μα και αν στρέ­φον­ται εναν­τί­ον μας π.χ. κα­κία φθό­νος κ.ά. Δεν πρέ­πει να ορ­γι­ζό­μα­στε εναν­τί­ον εκεί­νων που έχουν υπο­κύ­ψει στα πάθη αυτά, αλλά να τους φε­ρό­μα­στε με κα­λο­σύ­νη. Να τους βλέ­πεις όλους σαν ει­κό­νες Θεού και να τους φέ­ρε­σαι με απλό­τη­τα, με σε­βα­σμό. Πρέ­πει να προ­σπα­θού­με να τους πεί­σου­με με τα λό­για, με προ­σευ­χή, όπως έκα­νε ο Κύ­ριος και οι Άγιοι, για τους εχθρούς τους. Εδώ έγ­κει­ται η σο­φία του Χρι­στι­να­νού...

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Τις κα­κές κου­βέν­τες, εί­ναι κα­λύ­τε­ρα, να τις αν­τι­κρού­ει και να τις αν­τι­με­τω­πί­ζει κα­νείς με κα­λές πρά­ξεις.

Άγιος Φιλάρετος Μόσχας

Πάν­τα να ζεί­τε σε­μνά και τα­πει­νά, δί­χως εγωι­σμό... Πάν­τα να φρον­τί­ζε­τε ν' αγα­πά­τε τους γέ­ρους, τα ορ­φα­νά, τους αρ­ρώ­στους.

Να συ­να­να­στρέ­φε­στε με φτω­χούς και με αν­θρώ­πους που οι άλ­λοι τους τα­πει­νώ­νουν.

Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης

Σε όλους να εί­σαι κα­λο­συ­νά­τος και πε­ρισ­σό­τε­ρο στους δι­πλα­νούς σου. Για­τί ποιός θα πι­στέ­ψει ότι εί­σαι κα­λός στους ξέ­νους, όταν δεν εί­σαι κα­λός σε αυ­τούς που οφεί­λεις να εί­σαι;

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Κλεί­σε τα αυ­τιά σου με κερί, όταν μι­λούν οι φαύ­λοι.

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Όταν συ­νο­μι­λείς με κα­τώ­τε­ρό σου ή και όταν ερω­τά­σαι κάτι απ' αυ­τόν, να μην απαν­τάς με απρο­θυ­μία, πε­ρι­φρο­νών­τας τον αδελ­φό σου και προ­σβάλ­λον­τας έτσι τον Θεό.

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

Και ποιός μι­σεί τόσο πολύ την αμαρ­τία όσο οι Άγιοι; Και όμως δεν μι­σούν εκεί­νον που αμαρ­τά­νει, ούτε τον κα­τα­κρί­νουν, ούτε τον απο­στρέ­φον­ται, αλλά υπο­φέ­ρουν μαζί του, τον συμ­βου­λεύ­ουν, τον πα­ρη­γο­ρούν, τον για­τρεύ­ουν σαν άρ­ρω­στο μέ­λος του σώ­μα­τός τους. Κά­νουν τα πάν­τα για να τον σώ­σουν. Όπως ακρι­βώς κά­νουν οι ψα­ρά­δες. Όταν ρί­χνουν τ' αγ­κί­στρι στην θά­λασ­σα και πιά­νουν με­γά­λο ψάρι και κα­τα­λα­βαί­νουν, ότι χτυ­πιέ­ται δυ­να­τά και κου­νιέ­ται πέρα-δώθε, δεν το τρα­βά­νε αμέ­σως και από­το­μα, για­τί κό­βε­ται η πε­το­νιά και χά­νε­ται τε­λεί­ως το ψάρι, αλλά με εξυ­πνά­δα χα­λα­ρώ­νουν την πε­το­νιά και το αφή­νουν να πάει όπου θέ­λει. Και όταν κα­τα­λά­βουν, ότι εξαν­τλή­θη­καν οι δυ­νά­μεις του και ησύ­χα­σε η ορμή του, τότε αρ­χί­ζουν πάλι σιγά-σιγά να το τρα­βούν. Έτσι και οι Άγιοι. Με την μα­κρο­θυ­μία και την αγά­πη τρα­βούν τον αδελ­φό και δεν τον απω­θούν, ούτε τον σι­χαί­νον­ται. Και όπως η μη­τέ­ρα που έχει άσχη­μο παι­δί, δεν το σι­χαί­νε­ται, ούτε το απο­φεύ­γει, αλλά με ευ­χα­ρί­στη­ση το στο­λί­ζει και κά­νει ό,τι μπο­ρεί για να το ομορ­φύ­νει, έτσι πάν­τα σκε­πά­ζουν, στο­λί­ζουν, φρον­τί­ζουν, ώστε και αυ­τόν που αμαρ­τά­νει να διορ­θώ­σουν, την κα­τάλ­λη­λη στιγ­μή και να μην αφή­σουν να πά­θει και κα­νέ­νας άλ­λος κακό, εξαι­τί­ας του, αλλά και οι ίδιοι, να προ­κό­ψουν πε­ρισ­σό­τε­ρο στην αγά­πη του Χρι­στού.

Αββάς Δωρόθεος

Αυ­τός που ανέ­χε­ται τον άλ­λον να αμαρ­τά­νει, εί­ναι συ­νέ­νο­χος του. Αυτό το κρί­μα εί­ναι φα­νε­ρό, από τους λό­γους του Κυ­ρί­ου προς τον Πι­λά­το, κα­θώς του είπε: "Αυ­τός που Με πα­ρέ­δω­σε σε σένα, έχει με­γα­λύ­τε­ρη αμαρ­τία" (Ιωάν. 18,11). Διό­τι εί­ναι σα­φές απ' αυτό, ότι και ο Πι­λά­τος, που ανέ­χθη­κε αυ­τούς που πα­ρέ­δω­σαν το Χρι­στό, αμάρ­τη­σε, αν και σε μι­κρό­τε­ρο βαθ­μό απ' αυ­τούς.

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

Μπο­ρεί να εί­μα­στε κα­λοί σαν άγ­γε­λοι με εκεί­νους που μας φέ­ρον­ται με εμ­πι­στο­σύ­νη και αγά­πη. Αρ­κεί όμως να συ­ναν­τή­σου­με κα­κία, επί­κρι­ση και έχθρα για να με­τα­τρα­πεί η κα­λο­σύ­νη μας στο αν­τί­θε­το συ­ναί­σθη­μα. Αυτό δεί­χνει την πλή­ρη αδυ­να­μία μας μπρο­στά στο κακό και πρώ­τα απ' όλα μπρο­στά στο κακό μέσα μας.

Π. Αλέξανδρος Ελτσιανίνωφ

Πολ­λά στρα­βά γί­νον­ται σή­με­ρα, ακό­μη και σε πνευ­μα­τι­κούς χώ­ρους. Τί να κά­νεις;

Τα στρα­βά μά­τια!

Χριστόφορος Γεροντίδης

Στους αν­θρώ­πους που έχουν εγωι­σμό, πρέ­πει να προ­σέ­χου­με πως μι­λά­με, για­τί δεν ση­κώ­νουν, ούτε πεί­ραγ­μα, ούτε υπό­δει­ξη, ούτε επί­πλη­ξη. Απε­ναν­τί­ας, οι τα­πει­νοί τα ση­κώ­νουν όλα.

Στάρετς Σεβαστιανός

Ο Κύ­ριος δεν ευα­ρε­στεί­τε από την συμ­πε­ρι­φο­ρά μας αυτή, όταν δηλ. εμείς πε­ρι­φρο­νού­με την λύπη του αδερ­φού μας, λύπη εξαι­τί­ας της συμ­πε­ρι­φο­ράς μας. Τότε ο Κύ­ριος δεν θέ­λει καν να δε­χτεί τα δώρα μας. Δεν μας επι­τρέ­πει δηλ. να Του προ­σφέ­ρου­με τις προ­σευ­χές μας, όσο ακό­μα δεν προ­σπα­θού­με να συν­διαλ­λα­γού­με και να βγά­λου­με από την καρ­διά του αδερ­φού την θλί­ψη, είτε αυτή εί­ναι δι­καιο­λο­γη­μέ­νη, είτε όχι. Ο Κύ­ριος δεν λέει: "Αφή­στε εδώ την προ­σφο­ρά σας και πη­γαί­νε­τε να συμ­φι­λιω­θεί­τε με τον αδερ­φό σας, αν αυ­τός έχει δι­καιο­λο­γη­μέ­να πα­ρά­πο­να από εσάς", αλλά λέει: "Εάν θυ­μη­θείς, ότι ο αδερ­φός σου έχει κάτι εναν­τί­ον σου". Αυτό ση­μαί­νει, ότι ακό­μα και αυτό που προ­κά­λε­σε την ψυ­χι­κή ανα­στά­τω­ση του αδερ­φού σας εί­ναι ασή­μαν­το, εφό­σον ήρθε στο νου σας, να ξέ­ρε­τε, ότι δεν πρέ­πει να προ­σφέ­ρε­τε στον Κύ­ριο τα πνευ­μα­τι­κά δώρα των προ­σευ­χών σας, πριν να σφουγ­γί­σε­τε με γλυ­κύ­τη­τα από την καρ­διά του αδερ­φού σας την θλί­ψη, όποια και αν εί­ναι η αι­τία που την προ­κά­λε­σε.

Αββάς Ιωσήφ

Όταν εί­σαι παι­δί, να εί­σαι κό­σμιος, όταν εί­σαι έφη­βος έγ­κρα­της, όταν εί­σαι με­σή­λι­κας δί­καιος, και όταν γε­ρά­σεις λο­γι­κός.

Ηράκλειτος

Οι από­το­μες κου­βέν­τες δεν κά­νουν φί­λους. Μια κου­τα­λιά μέλι θα πιά­σει πε­ρισ­σό­τε­ρες μύ­γες από ένα γα­λό­νι ξύδι.

Βενιαμίν Φραγκλίνος (Benjamin Franklin)

Εάν φέ­ρε­σαι καλά στους άλ­λους, στο 90% των πε­ρι­πτώ­σε­ων, θα σου φέ­ρον­ται και εκεί­νοι καλά.

Φραγκλίνος Ρούζβελτ (Franklin Roosevelt)

Ποτέ μην δεί­χνεις πιο σο­φός ή πιο μορ­φω­μέ­νος από αυ­τούς που εί­ναι μαζί σου. Να φο­ράς τη μόρ­φω­σή σου όπως το ρο­λόϊ σου, σε μια εσω­τε­ρι­κή τσέ­πη. Μην την βγά­ζεις έξω και μην την επι­δει­κνύ­εις, απλώς για να δεί­ξεις ότι έχεις.

Λόρδος Τσέστερφηλντ (Philip Stanhope, 4th Earl of Chesterfield)

Το κα­λύ­τε­ρο ση­μά­δι των κα­λών τρό­πων εί­ναι να μη θυ­μώ­νεις με τους κα­κούς τρό­πους.

Γουέντελ Γουίλκι (Wendell Willkie)

Υπάρ­χουν 2 ει­δών ηθι­κής: Αυτή που την δι­δά­σκου­με, αλλά δεν την εφαρ­μό­ζου­με και αυτή που εφαρ­μό­ζου­με, αλλά απο­φεύ­γου­με να την δι­δά­ξου­με.

Μπέρτραντ Ράσελ (Bertrand Russell)

Εί­ναι σπα­τά­λη ενέρ­γειας να θυ­μώ­νεις μ' έναν άν­θρω­πο που συμ­πε­ρι­φέ­ρε­ται άσχη­μα, όπως εί­ναι να θυ­μώ­νεις με ένα αμά­ξι, που δεν παίρ­νει μπρο­στά.

Μπέρτραντ Ράσελ (Bertrand Russell)

Όποιος άν­θρω­πος με­τα­βάλ­λε­ται σε σκου­λή­κι, δεν πρέ­πει κα­τό­πιν να πα­ρα­πο­νιέ­ται ότι πο­δο­πα­τεί­ται.

Ιμμάνουελ Καντ (Immanuel Kant)

Αν συμ­πε­ρι­φέ­ρε­στε στους δι­πλα­νούς σας έτσι όπως τους αξί­ζει, θα τους κά­νε­τε χει­ρό­τε­ρους. Αν όμως τους συμ­πε­ρι­φέ­ρε­στε, σαν να εί­ναι κα­λύ­τε­ροι απ' ό,τι εί­ναι στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, τότε τους κά­νε­τε κα­λύ­τε­ρους.

Γιόχαν Βόλφγκανγκ φον Γκαίτε (Johann Wolfgang von Goethe)

Υπάρ­χουν άν­θρω­ποι που αμέ­σως γί­νον­ται κτή­νη, όταν τους συμ­πε­ρι­φέ­ρε­σαι αν­θρώ­πι­να.

Βασίλι Κλιουτσέφσκι (Vasili Kliuchevski)

Ἐν ᾧ γὰρ κρί­μα­τι κρί­νε­τε κρι­θή­σε­σθε, καὶ ἐν ᾧ μέ­τρῳ με­τρεῖ­τε με­τρη­θή­σε­ται ὑμῖν.

(Διό­τι με την σκλη­ράν και αυ­στη­ράν κρί­σιν, που κα­τα­κρί­νε­τε, θα κα­τα­κρι­θή­τε και με το ίδιον μέ­τρον, που κρί­νε­τε τας πρά­ξης του πλη­σί­ον, θα με­τρη­θή από τον Θεόν και θα κρι­θή και η ιδι­κή σας ζωή και συμ­πε­ρι­φο­ρά.)

Κατά Ματ­θαί­ον 7,2

Ιησούς Χριστός

Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ἀν­τι­στῆ­ναι τῷ πο­νη­ρῷ· ἀλλ᾿ ὅστις σε ῥα­πί­σει ἐπὶ τὴν δε­ξιὰν σια­γό­να, στρέ­ψον αὐτῷ καὶ τὴν ἄλ­λην· καὶ τῷ θέ­λον­τί σοι κρι­θῆ­ναι καὶ τὸν χι­τῶ­νά σου λα­βεῖν, ἄφες αὐτῷ καὶ τὸ ἱμά­τιον· καὶ ὅστις σε ἀγ­γα­ρεύ­σει μί­λιον ἕν, ὕπα­γε μετ᾿ αὐ­τοῦ δύο· τῷ αἰ­τοῦν­τί σε δί­δου καὶ τὸν θέ­λον­τα ἀπὸ σοῦ δα­νεί­σα­σθαι μὴ ἀπο­στρα­φῇς. (Εγώ όμως σας λέγω να μη κα­τα­λη­φθεί­τε από ορ­γήν και εχθρό­τη­τα και να μη αν­τι­στα­θεί­τε στον πο­νη­ρόν άν­θρω­πον απο­δι­δόν­τες κα­κόν αντί κα­κού, αλλά αν κα­νείς σε ρα­πί­σει στο δε­ξιόν μέ­ρος του προ­σώ­που σας, γύ­ρι­σε με πρα­ό­τη­τα και υπο­χω­ρη­τι­κό­τη­τα και το άλλο μέ­ρος του προ­σώ­που (πρό­θυ­μος να δε­χθείς και δεύ­τε­ρον ρά­πι­σμα). Και εις εκεί­νον που θέ­λει να σε οδη­γή­σει εις τα δι­κα­στή­ρια, δια να σου πά­ρει το υπο­κά­μι­σον, άφη­σέ του και το επα­νω­φό­ρι σου. Και αν κα­νείς σε αγ­γα­ρεύ­ση ένα μίλι πή­γαι­νε μαζί του δύο (να φα­νείς δη­λα­δή υπο­χω­ρη­τι­κός και ν' απο­φύ­γεις έτσι φι­λο­νι­κί­ες και δια­πλη­κτι­σμούς). Εις εκεί­νον που έχει πράγ­μα­τι ανάγ­κην και σου ζη­τεί ελεη­μο­σύ­νην, δίδε με ει­λι­κρι­νή αγά­πην, και μη πε­ρι­φρο­νή­σης αυ­τόν, που θέ­λει να δα­νει­σθεί από σε χω­ρίς τό­κον.)

Κατά Ματ­θαί­ον 5,39-42

Ιησούς Χριστός

Τῷ τύ­πτον­τί σε ἐπὶ τὴν σια­γό­να πά­ρε­χε καὶ τὴν ἄλ­λην, καὶ ἀπὸ τοῦ αἴ­ρον­τός σου τὸ ἱμά­τιον καὶ τὸν χι­τῶ­να μὴ κω­λύ­σῃς. (Εις εκεί­νον που σε κτυ­πά εις την μίαν πα­ρειάν, πρό­σφε­ρε και την άλ­λην να κτυ­πή­ση· και εκεί­νον που θέ­λει να σου αρ­πά­ση το επα­νω­φό­ρι, μη τον εμ­πο­δί­σης να σου πάρη και τον χι­τώ­να.)

Κατά Λου­κάν 6,29

Ιησούς Χριστός

Ἀδελ­φοί, μὴ παι­δία γί­νε­σθε ταῖς φρε­σίν, ἀλλὰ τῇ κα­κίᾳ νη­πιά­ζε­τε, ταῖς δὲ φρε­σὶ τέ­λειοι γί­νε­σθε. (Αδελ­φοί, μη γί­νε­σθε σαν μι­κρά παι­διά κατά τον νουν και κατά την σκέ­ψιν, αλλά να γί­νε­σθαι απο­νή­ρευ­τοι και αθώ­οι σαν τα νή­πια κατά την κα­κί­αν. Κατά δε τον νουν και την σύ­νε­σιν και την ορ­θο­φρο­σύ­νην να γί­νε­σθαι τέ­λειοι.)

Α' Επι­στο­λή Προς Κο­ριν­θί­ους 14,20

Απόστολος Παύλος

Χαί­ρειν μετὰ χαι­ρόν­των καὶ κλαί­ειν μετὰ κλαιόν­των. (Πλημ­μυ­ρι­σμέ­νοι από ανε­πί­φθο­νον αγά­πην να χαί­ρε­τε μαζί με εκεί­νους που χαί­ρουν και να κλαί­ε­ται μαζί με εκεί­νους που θλί­βον­ται και κλαί­ουν.)

Επι­στο­λή Προς Ρω­μαί­ους 12,15

Απόστολος Παύλος

Πᾶσα πι­κρία καὶ θυ­μὸς καὶ ὀργὴ καὶ κραυ­γὴ καὶ βλα­σφη­μία ἀρ­θή­τω ἀφ᾿ ὑμῶν σὺν πάσῃ κα­κίᾳ. γί­νε­σθε δὲ εἰς ἀλ­λή­λους χρη­στοί, εὔ­σπλαγ­χνοι, χα­ρι­ζό­με­νοι ἑαυ­τοῖς κα­θὼς καὶ ὁ Θεὸς ἐν Χρι­στῷ ἐχα­ρί­σα­το ἡμῖν. (Κάθε εσω­τε­ρι­κή πι­κρία εναν­τί­ον του άλ­λου και θυ­μός και οργή και θυ­μώ­δης ξε­φω­νη­τά και ύβρις εναν­τί­ον του πλη­σί­ον ας φύ­γει και ας λεί­ψει εν­τε­λώς από σας, όπως και κάθε άλλη κα­κο­βου­λία και κα­κο­τρο­πία εις βά­ρος του άλ­λου. Να γί­νε­σθε δε αγα­θοί και ευερ­γε­τι­κοί με­τα­ξύ σας, εύ­σπλα­χνοι και συμ­πο­νε­τι­κοί, συγ­χω­ρούν­τες ο ένας τον άλ­λον, όπως και ο Θεός δια του Χρι­στού μας έχει συγ­χω­ρή­σει.)

Επι­στο­λή Προς Εφε­σί­ους 4,31-32

Απόστολος Παύλος

Εἴ τις ἔρ­χε­ται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύ­την τὴν δι­δα­χὴν οὐ φέ­ρει, μὴ λαμ­βά­νε­τε αὐ­τὸν εἰς οἰ­κί­αν, καὶ χαί­ρειν αὐτῷ μὴ λέ­γε­τε· ὁ γὰρ λέ­γων αὐτῷ χαί­ρειν κοι­νω­νεῖ τοῖς ἔρ­γοις αὐ­τοῦ τοῖς πο­νη­ροῖς. (Εάν κα­νείς έρ­χε­ται προς σας και δεν έχη μαζή του ως ακλό­νη­τον πί­στιν του αυ­τήν την δι­δα­σκα­λί­αν, μη τον παίρ­νε­τε στο σπί­τι σας και ούτε χαι­ρε­τι­σμόν να του απυ­θύ­νε­τε. Διό­τι εκεί­νος που τον χαι­ρε­τά και τον συ­να­να­στρέ­φε­ται με οι­κειό­τη­τα, εί­ναι σαν να τον αμνη­στεύη και να τον εθαρ­ρύ­νη εις τα πο­νη­ρά έργα και να γί­νε­ται συμ­μέ­το­χος εις αυτά.)

Β' Επι­στο­λή Ιω­άν­νου 1,10-11

Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος

Κύ­ριον δὲ τὸν Θεὸν ἁγιά­σα­τε ἐν ταῖς καρ­δί­αις ὑμῶν, ἕτοι­μοι δὲ ἀεὶ πρὸς ἀπο­λο­γί­αν παν­τὶ τῷ αἰ­τοῦν­τι ὑμᾶς λό­γον περὶ τῆς ἐν ὑμῖν ἐλ­πί­δος μετὰ πρα­ΰ­τη­τος καὶ φό­βου, συ­νεί­δη­σιν ἔχον­τες ἀγα­θήν, ἵνα ἐν ᾧ κα­τα­λα­λοῦ­σιν ὑμῶν ὡς κα­κο­ποιῶν, κα­ται­σχυν­θῶ­σιν οἱ ἐπη­ρε­ά­ζον­τες ὑμῶν τὴν ἀγα­θὴν ἐν Χρι­στῷ ἀνα­στρο­φήν. (Τον Κυ­ριον δε και Θεόν δο­ξά­σα­τε και λα­τρεύ­σα­τέ τον ως άγιον μέσα στις καρ­διές σας. Να εί­σθε δε πάν­το­τε έτοι­μοι, δια να απο­λο­γή­σθε υπέρ της αλη­θεί­ας εις κα­θέ­να, που σας ζη­τεί από­δει­ξιν δι' αυτά, που πι­στεύ­ε­τε και ελ­πί­ζε­τε να απο­λαύ­σε­τε εκ μέ­ρους του Θεού, χω­ρίς να φα­να­τί­ζε­σθε και να εξά­πτε­σθε. (Ο φα­να­τι­σμός και η οργή εκ­θέ­τει εις τα μά­τια των εχθρών της πί­στε­ως και σας τους ιδί­ους και την αλή­θειαν του Ευαγ­γε­λί­ου). Προ­σπα­θεί­τε και προ­σέ­χε­τε πάν­το­τε να έχε­τε κα­λήν μαρ­τυ­ρί­αν της συ­νει­δή­σε­ώς σας, ότι φέ­ρε­σθε όπως ο Θεός θέ­λει, ώστε ενώ σας κα­τη­γο­ρούν ως κα­κο­ποιούς, να εν­τρο­πια­σθούν αυ­τοί, που προ­σπα­θούν να δια­βάλ­λουν και να προ­σβάλ­λουν την αγα­θήν και ενά­ρε­τον εν Χρι­στώ συμ­πε­ρι­φο­ράν σας μέσα εις την κοι­νω­νί­αν.)

Α ' Επι­στο­λή Πέ­τρου 3,15-16

Απόστολος Πέτρος

Μὴ γί­νε­σθε ἑτε­ρο­ζυ­γοῦν­τες ἀπί­στοις· τίς γὰρ με­το­χὴ δι­καιο­σύ­νῃ καὶ ἀνο­μίᾳ; τίς δὲ κοι­νω­νία φωτὶ πρὸς σκό­τος; τίς δὲ συμ­φώ­νη­σις Χρι­στῷ πρὸς Βε­λί­αλ; ἢ τίς με­ρὶς πι­στῷ μετὰ ἀπί­στου; (Μη συν­δέ­ε­σθε στε­νά και μη συ­νο­δοι­πο­ρεί­τε με τους απί­στους (Με τους οποί­ους, ως εκ της απι­στί­ας των, εί­ναι αδύ­να­τος η καλή συ­νεν­νόη­σις και συ­νερ­γα­σία σας). Διό­τι ποία συ­νά­φεια και ανά­μι­ξης ημ­πο­ρεί να υπάρ­χει με­τα­ξύ της δι­καιο­σύ­νης και της πα­ρα­νο­μί­ας; Ποία επι­κοι­νω­νία με­τα­ξύ φω­τός και σκό­τους; Ποία συ­νεν­νόη­σις και συμ­φω­νία με­τα­ξύ Χρι­στού και δια­βό­λου; Τι κοι­νόν ημ­πο­ρεί να έχει ένας πι­στός με έναν άπι­στον;)

Β' Επι­στο­λή Προς Κο­ριν­θί­ους 6,14-15

Απόστολος Παύλος

Μὴ ἀπο­δι­δόν­τες κα­κὸν ἀντὶ κα­κοῦ ἢ λοι­δο­ρί­αν ἀντὶ λοι­δο­ρί­ας, τοὐ­ναν­τί­ον δὲ εὐ­λο­γοῦν­τες, εἰ­δό­τες ὅτι εἰς τοῦ­το ἐκλή­θη­τε, ἵνα εὐ­λο­γί­αν κλη­ρο­νο­μή­ση­τε. (Να μη αν­τα­πο­δί­δε­τε κα­κόν αντί κα­κού η ύβριν και χλευα­σμόν αντί ύβρε­ως και χλευα­σμού. Του­ναν­τί­ον δε να προ­σεύ­χε­σθε δι' αυ­τούς που σας αδι­κούν και να τους ευ­λο­γή­τε, γνω­ρί­ζον­τες καλά, ότι δι' αυτό έχε­τε κλη­θή από τον Θεόν, δια να κλη­ρο­νο­μή­σε­τε δη­λα­δή ευ­λο­γί­αν και όχι κα­τά­ραν. Δι' αυτό και πρέ­πει να εί­σθε άν­θρω­ποι της ευ­λο­γί­ας.)

Α' Επι­στο­λή Πέ­τρου 3,9

Απόστολος Πέτρος

Ὀφεί­λο­μεν δὲ ἡμεῖς οἱ δυ­να­τοὶ τὰ ἀσθε­νή­μα­τα τῶν ἀδυ­νά­των βα­στά­ζειν, καὶ μὴ ἑαυ­τοῖς ἀρέ­σκειν. ἕκα­στος ἡμῶν τῷ πλη­σί­ον ἀρε­σκέ­τω εἰς τὸ ἀγα­θὸν πρὸς οἰ­κο­δο­μήν· καὶ γὰρ ὁ Χρι­στὸς οὐχ ἑαυ­τῷ ἤρε­σεν, ἀλλὰ κα­θὼς γέ­γρα­πται, οἱ ὀνει­δι­σμοὶ τῶν ὀνει­δι­ζόν­των σε ἐπέ­πε­σον ἐπ᾿ ἐμέ. (Ημείς δε, οι προ­ω­δευ­μέ­νοι και φω­τι­σμέ­νοι εις την πί­στιν και την αρε­τήν, έχο­μεν υπο­χρέ­ω­σιν να ανε­χώ­με­θα και να υπο­μέ­νω­μεν τας πνευ­μα­τι­κάς ασθε­νεί­ας των αδυ­νά­των αδελ­φών, να μη φε­ρώ­με­θα δε με αυ­τα­ρέ­σκειαν και να μη επι­ζη­τού­μεν ο,τι ευ­χα­ρι­στεί τον ευα­τόν μας. Ο κα­θέ­νας σας ας προ­σπα­θή να αρέ­ση στον πλη­σί­ον του, όχι δια λό­γους κο­λα­κεί­ας και ιδιο­τε­λεί­ας, αλλά δια να τον υπο­βο­η­θή στο κα­λόν και να τον οι­κο­δο­μή εις την πνευ­μα­τι­κήν ζωήν. Διό­τι και ο Χρι­στός δεν επι­ζη­τού­σε ο,τι ήτο αρε­στόν και ευ­χά­ρι­στον στον εαυ­τόν του, αλλ' εμό­χθη­σε και εθυ­σιά­σθη και υπέ­μει­νε τα­λαι­πω­ρί­ας και εξευ­τε­λι­σμούς δια τους άλ­λους, όπως άλ­λω­στε εί­ναι γραμ­μέ­νον και εις την Πα­λαιάν Δια­θή­κην· “Οι εμ­παιγ­μοί και αι ύβρεις εκεί­νων, που σε βλα­σφη­μούν, ω Πα­τερ, έπε­σαν επά­νω εις εμέ”.)

Επι­στο­λή Προς Ρω­μαί­ους 15,1-3

Απόστολος Παύλος

Εγε­νό­μην τοῖς ἀσθε­νέ­σιν ὡς ἀσθε­νής, ἵνα τοὺς ἀσθε­νεῖς κερ­δή­σω· τοῖς πᾶσι γέ­γο­να τὰ πάν­τα, ἵνα πάν­τως τι­νὰς σώσω. (Εις τους ασθε­νείς κατά την πί­στιν και την αρε­τήν Χρι­στια­νούς έγι­να κι' εγώ σαν ασθε­νής, δια να κερ­δή­σω εις Χρι­στόν τους ασθε­νείς. Εις όλους έγι­να τα πάν­τα, χω­ρίς βέ­βαια να πα­ρα­βώ ποτέ το θέ­λη­μα του Θεού, δια να σώσω με κάθε τί­μη­μα και θυ­σί­αν έστω και με­ρι­κούς.)

Α' Επι­στο­λή Προς Κο­ριν­θί­ους 9,22

Απόστολος Παύλος

Μὴ γί­νου δί­καιος πολύ, μηδὲ σο­φί­ζου πε­ρισ­σά, μή­πο­τε ἐκ­πλα­γῇς. (Μη γί­νε­σαι πάρα πολύ δί­καιος και μη κά­μνης πολύ τον σο­φόν, δια να μη ευ­ρε­θείς προ δυ­σα­ρέ­στων εκ­πλή­ξε­ων.)

Εκ­κλη­σια­στής 7,16

Προφήτης Σολομών

Εἰς ὦτα ἄφρο­νος μη­δὲν λέγε, μή­πο­τε μυ­κτη­ρί­σῃ τοὺς συ­νε­τοὺς λό­γους σου. (Εις τα αυ­τιά του ανόη­του και ασυ­νέ­του μη λέ­γης τί­πο­τε, μή­πως τυ­χόν και πε­ρι­φρο­νή­ση τα σοφά και συ­νε­τά λό­για σου.)

Πα­ροι­μί­ες 23,9

Προφήτης Σολομών

Καὶ κα­θὼς θέ­λε­τε ἵνα ποιῶ­σιν ὑμῖν οἱ ἄν­θρω­ποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖ­τε αὐ­τοῖς ὁμοί­ως. (Και όπως θέ­λε­τε να κά­νουν και να συμ­πε­ρι­φέ­ρον­ται απέ­ναν­τι σας οι άν­θρω­ποι, έτσι και σεις να πράτ­τε­ται και να συμ­πε­ρι­φέ­ρε­στε προς αυ­τούς.)

Κατά Λου­κάν 6,31

Πάν­τα οὖν ὅσα ἂν θέ­λη­τε ἵνα ποιῶ­σιν ὑμῖν οἱ ἄν­θρω­ποι, οὕτω καὶ ὑμεῖς ποι­ῆ­τε αὐ­τοῖς· οὗ­τος γάρ ἐστιν ὁ νό­μος καὶ οἱ προ­φῆ­ται. (Λοι­πόν, όσα θέ­λε­τε να κά­νουν εις σας οι άν­θρω­ποι, πα­ρό­μοια και σεις να κά­νε­τε εις αυ­τούς. Διό­τι αυ­τός εί­ναι ο νό­μος και οι προ­φή­ται, (δη­λα­δή να αγα­πά­τε τους άλ­λους και να φέ­ρε­σθε με αγά­πην, όπως θέ­λε­τε να σας αγα­πούν και να φέ­ρων­ται προς σας οι άλ­λοι).)

Κατά Ματ­θαί­ον 7,12

Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, ἀγα­πᾶ­τε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, εὐ­λο­γεῖ­τε τοὺς κα­τα­ρω­μέ­νους ὑμᾶς, κα­λῶς ποιεῖ­τε τοῖς μι­σοῦ­σιν ὑμᾶς καὶ προ­σεύ­χε­σθε ὑπὲρ τῶν ἐπη­ρε­α­ζόν­των ὑμᾶς καὶ διω­κόν­των ὑμᾶς. ὅπως γέ­νη­σθε υἱοὶ τοῦ πα­τρὸς ὑμῶν τοῦ ἐν οὐ­ρα­νοῖς, ὅτι τὸν ἥλιον αὐ­τοῦ ἀνα­τέλ­λει ἐπὶ πο­νη­ροὺς καὶ ἀγα­θοὺς καὶ βρέ­χει ἐπὶ δι­καί­ους καὶ ἀδί­κους. ἐὰν γὰρ ἀγα­πή­ση­τε τοὺς ἀγα­πῶν­τας ὑμᾶς, τίνα μι­σθὸν ἔχε­τε; οὐχὶ καὶ οἱ τε­λῶ­ναι τὸ αὐτὸ ποιοῦ­σι; (Εγώ όμως σας λέγω, αγα­πά­τε τους εχθρούς σας, ευ­λο­γεί­τε αυ­τούς, οι οποί­οι σας κα­τα­ρών­ται, ευερ­γε­τεί­τε αυ­τούς, οι οποί­οι σας μι­σούν, και προ­σεύ­χε­σθε δι' εκεί­νους, οι οποί­οι σας υβρί­ζουν και σας συ­κο­φαν­τούν και σας κα­τα­διώ­κουν αδί­κως, δια να ανα­δει­χθεί­τε έτσι τέ­κνα του ου­ρα­νί­ου Πα­τρός σας. Διό­τι και αυ­τός τον ζω­ο­γό­νον ήλιόν του ανα­τέλ­λει εις πο­νη­ρούς και αγα­θούς και στέλ­νει την βρο­χήν στους δι­καί­ους και στους αδί­κους. Διό­τι, εάν αγα­πή­σε­τε εκεί­νους μό­νον που σας αγα­πούν, ποί­αν αν­τα­μοι­βήν έχε­τε να πε­ρι­μέ­νε­τε από τον Θεόν; Μή­πως και οι τε­λώ­ναι δεν κά­μνουν το ίδιο;)

Κατά Ματ­θαί­ον 5,44-46

Αλλὰ ἀπο­κρί­νου ἄφρο­νι κατὰ τὴν ἀφρο­σύ­νην αὐ­τοῦ, ἵνα μὴ φαί­νη­ται σο­φός παρ᾿ ἑαυ­τῷ. (Αλλά να απαν­τάς στον άμυα­λον με τρό­πον συ­νε­τόν και ανά­λο­γον προς την αμυα­λω­σύ­νην του, δια να συ­ναι­σθαν­θεί ότι εί­ναι ανόη­τος, ώστε να μη αυ­το­θαυ­μά­ζε­ται και θε­ω­ρεί τον εαυ­τόν του σο­φόν.)

Πα­ροι­μί­ες 26,5

Αν έχεις κάτι κατά του πλη­σί­ον σου, πες το ευ­θέ­ως ελεύ­θε­ρα και άκου­σε την απο­λο­γία του. Για­τί αυτό εί­ναι κα­λύ­τε­ρο, παρά να κρα­τάς πά­θος εναν­τί­ον του στην καρ­διά σου.

Πα­τέ­ρες της Εκ­κλη­σί­ας

Να αγα­πή­σεις την σιω­πή. Να ζεις στην αφά­νεια, απο­κρύ­πτον­τας από τους αν­θρώ­πους τα καλά έργα και τους πνευ­μα­τι­κούς κό­πους σου. Να ση­κώ­νεις αγόγ­γυ­στα τους ελέγ­χους, τις ατι­μί­ες, τις λοι­δο­ρί­ες και την πε­ρι­φρό­νη­ση των αν­θρώ­πων, κα­θώς και τα παι­δα­γω­γι­κά ρα­πί­σμα­τα του Θεού. Να θυ­μά­σαι τα πολ­λά σου αμαρ­τή­μα­τα και να συν­τρί­βε­σαι γι' αυτά. Να με­λε­τάς και να θαυ­μά­ζεις τα υπερ­φυ­σι­κά κα­τορ­θώ­μα­τα των Αγί­ων του Θεού. Να καλ­λιερ­γείς την εσω­τε­ρι­κή αυ­το­μεμ­ψία. Να απο­φεύ­γεις τους επαί­νους σαν φω­τιά. Τέ­λος, να κρα­τάς πάν­το­τε στον νου σου τη μνή­μη του φο­βε­ρού δι­κα­στη­ρί­ου του Κυ­ρί­ου, εκεί που όλοι οι υπε­ρή­φα­νοι θα τα­πει­νω­θούν ορι­στι­κά.

Ο δρό­μος του Χρι­στού εί­ναι να αγα­πά­με όλους τους αν­θρώ­πους και αυ­τούς, που μας αγα­πούν και αυ­τούς που μας μι­σούν. Να έχε­τε πρα­ό­τη­τα και αν σας προ­σβάλ­λει ο άλ­λος, να μην θέ­λε­τε να τον εκ­δι­κη­θεί­τε, αλλά να τον συγ­χω­ρεί­τε και να του δεί­χνε­τε κα­λο­σύ­νη. Και με την αγά­πη, που θα του δεί­ξε­τε, θα τον υπο­χρε­ώ­σε­τε να σας ζη­τή­σει συγ­γνώ­μη, εάν βέ­βαια εί­ναι άν­θρω­πος με συ­νεί­δη­ση. Για­τί, παι­διά μου, από το καλό έρ­χε­ται καλό, από το κακό ποτέ δεν έρ­χε­ται κα­λο­σύ­νη. Γι' αυτό και εσείς μην μα­λώ­νε­τε με έναν άν­θρω­πο, που θα σας πει­ρά­ξει, για­τί θα πλη­θύ­νει το κακό, αλλά δεί­ξε­τε του κα­λο­σύ­νη για να ηρε­μή­σει και να έχε­τε μι­σθό από τον Θεό. ''Αλ­λή­λων τα βάρη βα­στά­ζε­τε'' (Προς Γα­λά­τας 6,2) μας λέ­γει ο Χρι­στός.

Πηγή Ρήματα Ζωής