2026 ΙΟΥΛΙΟΥ 19 - ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Δ’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ
ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ (Ματθ. 5, 14-19)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Κήρυγμα στη Μυρσίνη στις 17/7/2005)
Η αληθινή μεγαλωσύνη
Συνήθως δεν θέλουμε να ακούμε και δεν μας αρέσει να μας προβάλουν ήρωες, αγίους και σοφούς. Όταν ακούμε να γίνεται λόγος για ήρωες, για αγίους και για σοφούς νευριάζουμε λίγο.
Νευριάζουμε γιατί είμαστε μικροί. Και εμείς μικροί, και τα έργα μας μικρά και τιποτένια. Και σκεπτόμαστε: Τι σχέση μπορούμε να έχουμε εμείς με αυτούς τους μεγάλους ανθρώπους;
Μπορούμε όμως και εμείς να αποκτήσουμε μία μεγαλωσύνη, η οποία δεν είναι δική μας. Είναι η μεγαλωσύνη του Χριστού. Μας την δίνει ο Χριστός. Γι’ αυτή τη μεγαλωσύνη μάς μιλάει ο Χριστός με το ίδιο Του το στόμα και μας λέει: «Υμείς εστέ το φως του κόσμου». Σεις είσαστε το φως του κόσμου.
Εκείνα που λέει ο Χριστός είναι αλήθεια πάντοτε. Και ισχύουν για πάντα. Ο Πλάτωνας δεν ήταν «το φως του κόσμου». Ο μέγας Αλέξανδρος δεν ήταν «το φως του κόσμου». Και πολλοί άλλοι μεγάλοι δεν ήταν «το φως του κόσμου». Εκείνος όμως, για τον οποίο λέει ο Χριστός ότι είναι φως, πρέπει να είναι φως. Και πρέπει να μένει και να γίνεται συνεχώς περισσότερο, «φως του κόσμου».
Πρώτα ονόμασε ο Κύριος «φως του κόσμου» τους αποστόλους Του. Και μάλιστα τότε που ήταν μικροί. Σαν και εμάς μικροί. Ίσως και πιο μικροί ακόμη και πιο ανάξιοι. Και με έργα τιποτένια.
Αλλά οι απόστολοι κατάλαβαν ότι, αφού το λέει ο Χριστός, πρέπει να γίνουν «κάτι» και να κάνουν «κάτι» σύμφωνα με το θέλημά Του. Και έγιναν όχι απλώς «φώτα» αλλά οι μεγάλοι φωστήρες της οικουμένης. Και πιο μεγάλοι, από ό,τι είναι στο φυσικό στερέωμα ο ήλιος, έγιναν οι άγιοι απόστολοι και εκείνοι που πίστεψαν στον Χριστό.
Ο χωριάτης και ο βασιλιάς
Εγώ, τι είμαι; Ένα τιποτένιο πλασματάκι. Και τι μεγάλο έχω μέσα μου; Μόνο το φως του Χριστού. Έχω την πίστη ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού και ο Σωτήρας του κόσμου. Αυτή είναι η μοναδική μου μεγαλωσύνη. Αλλά είναι μια μεγαλωσύνη που έχει απέραντη αξία και για πάντα, αφού την αναγνωρίζει ο Κύριος και κριτής του κόσμου, ο Ιησούς Χριστός και ο άναρχος Πατέρας του.
Μία φορά, ένας βασιλιάς συνάντησε ένα χωρικό που έσκαβε την γη. Ήταν καταϊδρωμένος. Τον πλησίασε και του λέει:
-Τι κάνεις εκεί;
-Σκάβω, του λέει εκείνος.
-Και τι κερδίζεις με μια τόσο σκληρή δουλειά;
-Ό,τι και η μεγαλειότητά σου.
-Τι; Ξέρεις ποιός είμαι εγώ;
-Το ξέρω βασιλιά μου.
-Ξέρεις τι έχω εγώ;
-Αχ, βασιλιά μου. Δεν αξίζουν αυτά. Με ρώτησες τι κερδίζω. Και σου απάντησα, ό,τι και συ.
-Δηλαδή, τι εννοείς;
-Να, βασιλιά μου. Προσπαθώ να κάνω καλά την δουλειά μου, γιατί δουλεύω για το σπίτι μου. Παρακαλώ καθημερινά τον Κύριο να με έχει καλά, να ανταποκριθώ στο καθήκον μου. Να βοηθήσω τα παιδιά μου να γίνουν καλοί άνθρωποι. Και να είμαι έντιμος και ειρηνικός. Πιστεύω ότι έτσι ο Κύριος θα με ελεήσει και θα μου δώσει μισθό τη Βασιλεία του, τον Παράδεισο. Και συ βασιλιά μου, ό,τι και να κάνεις, όσο μεγάλα και αν είναι τα έργα σου στα μάτια των ανθρώπων, το πιο μεγάλο που μπορείς να κατορθώσεις, είναι να πας και συ στον Παράδεισο. Αν πας, όλα όσα έκανες, ήταν καλά και ωραία. Αν δεν πας, τι να τα κάνεις τα μεγάλα έργα, τα χρυσά που φοράς και την κορώνα;
Εκείνη την στιγμή ένας χωριάτης, γεμάτος από το φως του Χριστού, έγινε δάσκαλος του βασιλιά. Του έδειξε ότι την μεγαλωσύνη δεν την κάνουν ... τα στέμματα και οι θρόνοι. Και ο βασιλιάς, παίρνοντας το μάθημα και αρχίζοντας, έστω κάπως αργά, να «μεγαλώνει», έσκυψε το κεφάλι και του είπε:
-Έχεις δίκιο. Προσευχήσου για μένα, να κάνω και εγώ την δουλειά μου, με την ίδια καλή συνείδηση που την κάνεις εσύ. Να γεμίσω και εγώ από το φως του Χριστού. Και να αξιωθώ και εγώ της Βασιλείας του Θεού.
Η παράδοση του φωτός
Ο Χριστός άναψε ένα φως, όταν ήλθε στον κόσμο. Και από αυτό το φως παίρνουμε εμείς και φωτιζόμαστε.
Πώς το παίρνουμε; Με την πίστη.
Πού την βρίσκουμε; Κάποιος μας την διδάσκει. Κάποιος μας την παραδίδει. Κάποιος, που ο ίδιος πήρε φως από τον Χριστό και μας έδωσε και εμάς.
Παράδειγμα: Μία μητέρα είναι φτωχή. Μερικές φορές δυσκολεύεται να βρει ψωμάκι για τον εαυτό της και για τα παιδιά της. Αλλά κάθε πρωί παίρνει τα παιδιά της και λέει:
-Ελάτε παιδάκια μου, κάνετε τον Σταυρό σας. Γιατί ο Χριστός κυβερνάει τον κόσμο. Γι’ αυτό φροντίστε να γίνετε με το θέλημά Του καλοί άνθρωποι.
Και όταν έρχεται Παρασκευή, τους λέει:
-Σήμερα παιδιά μου, ημέρα Παρασκευή, σταυρώθηκε ο Χριστός. Και εμείς Τον τιμάμε και Τον δοξάζουμε νηστεύοντας. Και σεις μην τρώτε. Νηστεύετε. Δείξτε και με τα έργα την πίστη σας.
Τα παιδιά, βλέποντας την μητέρα τους φως και φωτεινή, από τα έργα της, από την σταθερότητά της, από την συνέπειά της, από το περιεχόμενο της καρδιάς της, ακολουθούν. Και γίνονται φωτισμένα παιδιά.
* * *
Κάποιοι νεαροί φοιτητές στην ηλικία της τρέλλας σκέπτονταν ότι η ζωή είναι διασκέδαση. Και το μεγαλύτερο επίτευγμά τους θα ήταν να έχουν την δυνατότητα να κάνουν όσα τέρπουν την σάρκα. Αλλά μία μέρα βλέπουν τον σοφότερο καθηγητή τους μέσα στην Εκκλησία γονατιστό να προσεύχεται. Και τότε διερωτήθηκαν: «Τι γίνεται εδώ; Αν αυτός έχει λύσει το θέμα τόσο καλά και προσεύχεται στο Θεό, μήπως εδώ είναι το φως και η αλήθεια; Εμείς σκεπτόμαστε σωστά; Δουλεύει καλά το μυαλό μας, έτσι όπως ζούμε;»
Έτσι άρχισε να φωτίζεται η καρδιά τους.
Έτσι φωτίζεται ο ένας από τον άλλο.
Ένας μεγάλος σοφός της Ευρώπης, λέει:
«Ξέρετε τι είμαι; Μη με περνάτε για σπουδαίο. Είμαι ένα φαναράκι. Το φαναράκι, όταν είναι σβηστό δεν αξίζει τίποτε. Δεν το χρειάζεται σε τίποτε κανένας. Αλλά όταν το ανάψουμε, έχει φως. Και γίνεται πολύτιμο και οδηγητικό. Εγώ είμαι ένα φαναράκι. Από τον εαυτό μου, δεν είμαι τίποτε. Το φως του Χριστού με οδηγεί. Και παρακαλώ να οδηγεί και όλους τους ανθρώπους, που έρχονται σε επικοινωνία με εμένα».
Δεν είμαστε ήρωες. Δεν έχουμε καμμιά μεγαλωσύνη. Ούτε πρέπει να ψάχνουμε για ψευτομεγαλωσύνες. Αλλά να αναζητάμε την μεγαλωσύνη τού φωτός τού Χριστού. Το φως τού Χριστού πρέπει να το κρατάμε. Και να το διαδίδουμε. Με τον λόγο μας και με το παράδειγμά μας.
Το φως που ζεσταίνει
Το φως, και μάλιστα το φως του Χριστού, όχι μόνο φωτίζει αλλά και ζεσταίνει.
Όταν βγαίνει ο ήλιος ζεσταίνει την γη. Όταν φεύγει ο ήλιος και νυχτώνει αρχίζει η παγωνιά. Όπου το φως του Χριστού, ζεσταίνονται οι ψυχές. Και όταν φύγει το φως του Χριστού, έρχεται η παγωνιά στις ψυχές. Η παγωνιά αυτή κάνει τον κάθε άνθρωπο, που πλησιάζει έναν άλλο και βλέπει την παγωνιά πάνω του, να τρέμει. Τον κάνει να παγώνει και ο ίδιος. Γιατί;
Γιατί η απομάκρυνση από τον Θεό είναι κάτι το τρομακτικό. Ο άνθρωπος που δεν πιστεύει στον Θεό, συνήθως ούτε καλή συνείδηση μπορεί να έχει, ούτε συνέπεια σε τίποτε. Και προπαντός είναι επιρρεπής σε όλα τα πάθη. Να αρπάξει, να ψευδορκήσει, να κάνει οποιαδήποτε ασχήμια και αισχρότητα. Όταν βρίσκουμε άνθρωπο που δεν πιστεύει στον Θεό, νιώθουμε ένα κομμάτι πάγο πάνω μας. Και όσο τον συναναστρεφόμαστε τόσο περισσότερο ... τουρτουρίζουμε.
Να πούμε και κάτι ακόμη: Σαφώς και υπάρχουν άθεοι, άνθρωποι ηθικότατοι! Αλλά και αυτή η χωρίς Θεό ... «αγιότητα» αποπνέει μια παγωνιά. Την παγωνιά της απουσίας του Θεού! Την παγωνιά μιας ηθικότητας, η οποία πιστεύει πως όλα τελειώνουν στο ... νεκροταφείο!
Ενώ η γνήσια και συνειδητή πίστη στον Χριστό είναι αληθινή ζεστασιά. Ζεστασιά που κρατάει αιώνια!
Ο Χριστός παίζει θέατρο
Η Αγία Γραφή μιλάει για μία χωριάτισσα γυναίκα, την Χαναναία. Είχε ένα κορίτσι άρρωστο. Πήγε στον Χριστό και φώναζε:
-Λυπήσου με Χριστέ μου! Σώσε το κορίτσι μου!
Πλησίασε, γονάτισε μπροστά Του.
Ο Χριστός τότε θέλησε να την δοκιμάσει. Και παριστάνοντας τον ... πιο «παγωμένο» άνθρωπο του κόσμου, τον πιο ... αναίσθητο, της απάντησε:
-Δεν είναι καλό πράγμα να πάρει κανείς το ψωμί των παιδιών του και να το πετάξει στα σκυλιά.
Τι έκανε ο Χριστός; Της έρριξε ένα κουβά παγωμένο νερό. Της έκανε φοβερή ψυχρολουσία. Εκείνη όμως Του απάντησε:
-Ναι, Κύριε. Όμως και τα σκυλιά τρώνε από τα ψίχουλα, που πέφτουν από το τραπέζι.
Τότε ο Χριστός της είπε:
-Ω γύναι, μεγάλη σου η πίστις! Γενηθήτω σοι, ως θέλεις.
Αυτά τα λόγια του Χριστού σημαίνουν: «Εσύ έχεις τόσο ζεστή πίστη, ώστε η δοκιμασία που σου έκανα ρίχνοντας παγωμένο νερό επάνω σου δεν σε πάγωσε αλλά έμεινες ζεστή. Μπράβο σου! Πραγματικά φλογερή η πίστη σου!
Εμείς συνήθως, όταν περνάμε δοκιμασίες, αφήνουμε την πίστη μας να κρυώσει. Και κάποτε καταντάμε να μας πλακώσει και η παγωνιά της απελπισίας. Ενώ, όταν μένουμε σταθεροί και ζεστοί στην πίστη, μας λέει ο Χριστός: «Μεγάλη σου η πίστις! Γενηθήτω σοι ως θέλεις».
Όταν κάνουμε προσευχή, παρακαλούμε τον Χριστό και του λέμε: «Πάτερ ημών ... γενηθήτω το θέλημά σου». «Όχι το δικό μου Χριστέ μου. Το δικό Σου θέλημα να γίνει».
Όταν εμείς κρατάμε την ζεστασιά της πίστης, αλλάζει λίγο ο Χριστός τα λόγια. Και λέει: «Και το δικό σου θέλημα, παιδί μου, θα γίνει. Αυτή την στιγμή».
Άμα δεν ποθούμε να ακούμε αυτά τα λόγια του Χριστού, μάλλον δεν έχουμε κουκούτσι μυαλό. Όταν δεν θέλουμε να δούμε την μεγαλωσύνη του θελήματος του Θεού και την μεγαλωσύνη της ζεστασιάς και του φωτός Του, σίγουρα δεν έχουμε καθόλου μυαλό!
Γιατί, τι μεγαλύτερο από την Βασιλεία του Θεού μπορείς να κερδίσεις σε όλη σου τη ζωή, όσο και να αγωνιστείς;
Η πιο φοβερή ευθύνη
Μέσα σε ένα κόσμο γεμάτο σκοτάδι και παγωνιά, η μεγαλωσύνη του φωτός του Χριστού, δημιουργεί, σ’ αυτόν που την έχει, την αίσθηση τεράστιας ευθύνης. Της ευθύνης και του χρέους να διαλύει τα σκοτάδια και να λιώνει τους πάγους στις καρδιές των ανθρώπων.
* * *
Στα ακρωτήρια και σε βραχώδεις ακτές υπάρχουν φάροι, για να μη τσακίζονται τα καράβια.
Μία φορά ρώτησε κάποιος ένα φαροφύλακα:
-Ο φάρος είναι αναμμένος πάντοτε;
-Την νύχτα συνεχώς, λέει ο φύλακας.
-Δεν σβήνει ποτέ;
-Όχι. Δεν τον αφήνουμε να σβήσει.
-Και αν σβήσει;
Απάντησε ο φαροφύλακας:
-Ξέρεις τι λες, αδελφέ μου; Άμα ο φάρος σβήσει, το καράβι που έρχεται, θα πέσει επάνω στα βράχια και θα γίνει κομμάτια. Πολλοί άνθρωποι θα πνιγούν. Και εκείνοι που θα σωθούν, θα καταριούνται εκείνον που φρόντιζε τον φάρο. Εγώ, δεν θέλω να με καταριέται κανένας. Γιατί η κατάρα είναι φοβερό πράγμα. Γι’ αυτό δεν αφήνω να σβήσει το φως του φάρου ποτέ.
Μεγάλο κακό να ναυαγήσει ένα καράβι! Φοβερό κακό να σε καταριούνται μερικοί άνθρωποι! Αλλά υπάρχει και κάτι χειρότερο:
Ένας πατέρας, μία μητέρα, δεν φρόντισε να διδάξει τα παιδιά του να γίνουν άνθρωποι του Θεού, με φως του Χριστού μέσα τους. Και κάποια ημέρα, όταν θα γίνει η δευτέρα Παρουσία και πολλοί άνθρωποι θα ακούσουν «πορεύεσθε απ’ εμού οι κατηραμένοι εις το σκότος το εξώτερον», οι άνθρωποι αυτοί θα καταριούνται τον πατέρα τους και την μητέρα τους. Στην πιο φοβερή στιγμή για όλη την ανθρωπότητα θα υπάρξουν άνθρωποι που - δικαιολογημένα - θα καταριούνται τον πατέρα τους και την μητέρα τους, - να προσθέσουμε - και τους κληρικούς, που αμέλησαν και δεν τους βοήθησαν να αποκτήσουν το φως του Χριστού, για να πάνε στη Βασιλεία του Θεού.
Το φως του καντηλιού
Πρέπει να το κρατάμε το φως του Χριστού στο σπίτι μας! Το φως του καντηλιού συμβολίζει το φως του Χριστού. Και κρατώντας αναμμένο το καντήλι, επιμένουμε ότι φως αληθινό είναι μόνο ο Χριστός. Έτσι αποκτάμε τη μεγαλωσύνη των μικρών που πιστεύουν στον Χριστό. Μεγαλωσύνη ανώτερη από την μεγαλωσύνη των μεγάλων, των ισχυρών, των σοφών και των ηρώων.
Να μας αξιώσει ο Θεός αυτή την μεγαλωσύνη, να την ζητάμε και να την κρατάμε σταθερά, μέσα στην ταπεινότητα της ζωής και των έργων μας. Αμήν.