ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΕΥΣΕΒΙΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΣΑΜΟΣΑΤΩΝ
.jpg)
Ὁ Ἱερεὺς ἄρχεται τῆς Παρακλήσεως μὲ τὴν δοξολογικήν ἐκφώνησιν: Εὐλογητὸς ὁ Θεός ἡμῶν, πάντοτε, νῦν καὶ ἀεί καὶ εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Ὁ χορός: Ἀμήν.
Ἤ μὴ ὑπάρχοντος Ἱερέως, ἡμεῖς τό:
Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς, Ἀμήν.
Ψαλμός ρμβ΄ (142).
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χεῖρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς
γῆ ἄνυδρός Σοι. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μὴ ἀποστρέψῃς τό πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοί ἤλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ᾖ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου καὶ ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.
Καί εὐθύς ψάλλεται τετράκις ἐξ’ ὑπαμοιβῆς, μετά τῶν οἰκείων στίχων:
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. α΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος Αὐτοῦ.
Στίχ. β΄. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Στίχ. γ΄. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Εἶτα τὸ τροπάριον. Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τῶν Σαμοσάτων τόν κλεινόν ἱεράρχην καί ὀρθοδόξων στηριγμόν καί προστάτην, τῆς Ἐκκλησίας ἄγρυπνον καί πάνοπλον φρουρόν, πάντες εὐφημήσωμεν οἱ πιστοί μετά πόθου, χαῖρε, ὦ Εὐσέβιε, ἐκβοῶντες ἐν πίστει· ταῖς σαῖς πρεσβείαις δυσώπει τόν Θεόν, πᾶσι δοθῆναι πταισμάτων ἄφεσιν.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰμὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ Σοῦ· Σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.
Ψαλμός ν΄ (50).
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως
ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.
Εἶτα, ὁ Κανών οὗ ἡ ἀκροστιχίς ἐν τῇ θ΄ᾠδῇ: Ἰωσήφ.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Ἀγάπης τῆς θείας , πάτερ, πλησθείς, Χριστοῦ ἐμιμήσω τό τε πρᾶον καί ταπεινόν καί τέλους μαρτύρων ἠξιώθης, τῷ ἀμαράντῳ στεφάνῳ κοσμούμενος.
Τήν δόξαν ζηλώσας τήν θεϊκήν, ἀνέδραμες, μάκαρ, εἰς τήν ἄληκτον χαρμονήν, λαμπρύνας στολήν τήν τῆς ψυχῆς σου, τῷ ἐρυθρῷ τῶν αἱμάτων χιτῶνι σου.
Διωγμούς ὑπομείνας καρτερικῶς διήλεγξας πλάνην τοῦ Ἀρείου τήν βδελυράν, σφραγίζων σου τήν ὁμολογίαν βιαιοτάτῳ θανάτῳ, Εὐσέβιε. Θεοτοκίον.
Βουλήν προαιώνιον μυστικήν, ὑπούργησας, Κόρη, ἐξ ἀμέτρου ὑπακοῆς, δειχθεῖσα τοῦ Πνεύματος δοχεῖον καί τόν Σωτῆρα τοῦ κόσμου κυήσασα.
ᾨδὴ γ΄.Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ἐγκοσμούμενος, πάτερ, μαρτυρικαῖς λάμψεσι καί ἱεραρχῶν ταῖς χορείαις συναυλιζόμενος, τούς ἑορτάζοντας τήν σήν πανσέβαστον μνήμην φύλαττε, Εὐσέβιε, ἐκ πάσης θλίψεως.
Διεσκέδασας πᾶσαν τήν ἀχλύν τῶν αἱρέσεων λόγοις σελασφόροις καί ἔργοις, πάτερ Εὐσέβιε, καί καθυπέδειξας ὀρθοδοξίας τήν τρίβον, τήν εἰς λιμένα εὔδιον ὄντως ἀπάγουσαν.
Πυρπολούμενος, μάκαρ, τῷ τοῦ Θεοῦ ἔρωτι, πάθη τῆς σαρκός ὑποτάξας ἀπό νεότητος, Πνεύματος γέγονας τό καθαρώτατον σκεῦος καί λαόν ἐποίμανας ἐν ὁσιότητι.
Θεοτοκίον.
Χειραγώγησον πάντας τούς εὐσεβεῖς δούλους σου πρός τόν σωτηρίας λιμένα καί καθοδήγησον ἐν τρικυμίαις παθῶν καί καταιγῖσι τοῦ βίου, ὡς πυξίς ἀλάθητος, Θεομακάριστε.
Ἐνίσχυσον τῶν ὀρθοδόξων, Εὐσέβιε, τούς ἀγῶνας κατά δαιμόνων καί πάσης αἱρέσεως καί δίδαξον εὐσεβείας τούς τρόπους.
Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Κάθισμα. Ἦχος β΄.Πρεσβεία θερμή.
Φαιδρύνας τόν βίον τῶν ἀρετῶν ἐλλάμψεσι, ποιμήν ἀγαστός ἀνηγορεύθης Ὅσιε, Εὐσέβιε ἀοίδιμε, ἱεραρχῶν τό κλέισμα, ὑπέρ ἡμῶν Χριστόν καθικέτευε, τῶν μετά πόθου τελούντων τήν μνήμην σου.
ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ὀρθοδόξων τό φρόνημα διδαχαῖς ὁσίαις, μάκαρ, ἐστήριξας, ὑπομένων ἐν στεῤῥότητι τάς ὑπερορίας ὑπέρ πίστεως.
Ἐκκλησίας ἑδραίωμα, τῆς ὀρθοδοξίας στήλην ἀσάλευτον καί ἰάσεων θησαύρισμα πάντες σέ γιγνώσκομεν, Εὐσέβιε.
Ἱεροῖς σου διδάγμασι καί νομοθεσίαις θείαις ἐστήριξας ὀρθοδόξων τήν συνείδησιν καί τοῦ μαρτυρίου σου τοῖς αἵμασιν.
Θεοτοκίον.
Ἡ λυχνία ἡ πάμφωτος, ἡ φέρουσα τό θεῖον λαμπάδιον, ἐγνωρίσθης, Θεονύμφευτε, σύμπαντα τόν κόσμον καταυγάζουσα.
ᾨδὴ ε΄.Φώτισον ἡμᾶς.
Ἄστρον φαεινόν ἐν τῷ κόσμῳ ἐξανέτειλας, τῶν δογμάτων σου τῷ φέγγει , θαυμαστέ, καταυγάζων ὀρθοδόξων τήν διάνοιαν. Ἔστησας, σοφέ, τό κατά τῆς πλάνης τρόπαιον, ὑγιοῦς διδασκαλίας τῷ φωτί, φερωνύμως ἐκδιδάσκων τήν εὐσέβειαν.
Ἴθυνας λαόν πρός λιμένα τόν σωτήριον, ἐκβυθίσας τοῦ Ἀρείου διδαχήν, τῇ πλημμύρᾳ τῶν αἱμάτων σου, Εὐσέβιε.
Θεοτοκίον.
Χείλεσιν, Ἁγνή, καί καρδίᾳ μεγαλύνω σε ὡς μητέρα τοῦ Θεοῦ καί Λυτρωτοῦ, δυσωπῶν σε, τήν ψυχήν μου φωταγώγησον.
ᾨδὴ στ΄.Τήν δέησιν ἐκχεῶ.
Ἐκήρυξας, ὁμοούσιον Λόγον, καὶ συνάναρχον Πατρὶ τὸν Σωτῆρα, τῆς βδελυρᾶς, τοῦ Ἀρείου μανίας, ἐξαφανίσας τὸ μάταιον φρόνημα, Εὐσέβιε των εὐσεβῶν, ἀρραγές καὶ στερρὸν περιτείχισμα.
Ὡς ῥόδον, ὡς εὐωδέστατον κρίνον, ὡς παράδεισος Θεοῦ ἀνεδείχθης, μέσον ζωῆς, κεκτημένος τό ξύλον, τόν φυτουργόν τῶν ἁπάντων καί Κύριον, Εὐσέβιε καί νῦν ἡμᾶς, εὐωδίας πληροῖς θείου Πνεύματος.
Ῥαντίσματι, τῶν σεπτῶν σου αἱμάτων, πορφυρίδα σεαυτῷ ἐπιχρώσας, βασιλικήν, προσεχώρησας Πάτερ, μετ’ εὐφροσύνης εἰς θεῖα Βασίλεια, παρίστασθαι τῷ Βασιλεῖ, τῶν αἰώνων παμμάκαρ Εὐσέβιε. Θεοτοκίον.
Νοήσαντες, θεηγόροι Προφῆται, μυστηρίου Σου τὸ ἄπειρον βάθος, τοῦτο σαφῶς, προεδήλωσαν Κόρη, δι’ αἰνιγμάτων καὶ θείων προῤῥήσεων· τὸν Λόγον γὰρ τὸν τοῦ Πατρός, ὑπὲρ λόγον Ἁγνὴ ἐσωμάτωσας.
Ἐνίσχυσον τῶν ὀρθοδόξων, Εὐσέβιε, τούς ἀγῶνας κατά δαιμόνων καί πάσης αἱρέσεως καί δίδαξον εὐσεβείας τούς τρόπους.
Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.
Κοντάκιον. Ἦχος β΄.Τοῖς τῶν αἱμάτων σου ῥείθροις.
Τῆς εὐσεβείας ἐνσπείρας διδάγματα, τά τοῦ Ἀρείου ζιζάνια ἔτεμες καί τῶν μαρτύρων δεξάμενος στέφανον, ὁμολογίαν τῷ αἵματι ἐπεσφράγισας· ὅθεν ὑμνοῦμεν σε, Εὐσέβιε ἔνδοξε.
Εἶτα, οἱ Ἀναβαθμοί· τὸ α΄ Ἀντίφωνον τοῦ δ’ ἤχου.
Προκείμενον. : Τό στόμα μου λαλήσει σοφίαν, καί ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου σύνεσιν.
Στ.: Οἱ ἱερεῖς σου, Κύριε, ἐνδύσονται δικαιοσύνην, καί οἱ Ὅσιοί σου ἀγαλλιάσονται.
Εὐαγγέλιον. Ἐκ τοῦ κατὰ Ιωάννην (Κεφ. ι΄ 1-10).
Εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τοὺς ἐληλυθότας πρὸς Αὐτὸν Ἰουδαίους· ἀμὴν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὁ μὴ εἰσερχόμενος διὰ τῆς θύρας εἰς τὴν αὐλὴν τῶν προβάτων, ἀλλὰ ἀναβαίνων ἀλλαχόθεν, ἐκεῖνος κλέπτης ἐστὶ καὶ ληστής· ὁ δὲ εἰσερχόμενος διὰ τῆς θύρας, ποιμήν ἐστί τῶν προβάτων. Τούτῳ ὁ θυρωρὸς ἀνοίγει καὶ τὰ πρόβατα τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούει καὶ τὰ
ἴδια πρόβατα καλεῖ κατ᾿ ὄνομα καὶ ἐξάγει αὐτά. Καὶ ὅταν τὰ ἴδια πρόβατα ἐκβάλῃ, ἔμπροσθεν αὐτῶν πορεύεται καὶ τὰ πρόβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ· ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ᾿ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἵδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν. Ταύτην τὴν παροιμίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς, ἐκεῖνοι δὲ οὐκ ἔγνωσαν τίνα ἧν ἃ ἐλάλει αὐτοῖς. Εἶπεν οὖν πάλιν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἀμὴν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ἐγώ εἰμι ἡ θύρα τῶν προβάτων. Πάντες ὅσοι ἦλθον πρὸ ἐμοῦ, κλέπται εἰσὶ καί λησταί, ἀλλ᾿ οὐκ ἤκουσαν αὐτῶν τὰ πρόβατα. Ἐγώ εἰμι ἡ θύρα· δι’ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ, σωθήσεται καὶ εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται, καὶ νομὴν εὑρήσει.
Δόξα: Ταῖς τοῦ Ἱεράρχου...
Καὶ νῦν: Ταῖς τῆς Θεοτόκου...
Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β΄.Ὅλην ἀποθέμενοι. Στ.: Ἐλέησόν με ὁ Θεός... Τί σε ὀνομάσωμεν τῶν ὀρθοδόξων οἱ δῆμοι, ἔνδοξε Εὐσέβιε, εὐσεβείας τεῖχος τό ἀπροσμάχητον, ἱεράρχην ἄκακον, Ἐκκλησίας στῦλον, ἀθλητῶν τό ἐγκαλώπισμα, δρεπάνην τέμνουσαν τῶν αἱρετιζόντων ζιζάνια καί σῖτον τόν οὐράνιον εἰς αὐλάς Κυρίου συνάγουσαν· δρόσον ἰαμάτων, ἐξαίρουσαν τόν καύσωνα παθῶν, πηγήν τήν ὄντως ἀστείρευτον θείας ἀναψύξεως.
ᾨδὴ ζ΄.Παῖδες Ἑβραίων.
Ὕμνοις σχολάζων Ἱεράρχα, καὶ δεήσεσιν, ἐκοίμισας τὰ πάθη, καὶ ἡμῶν τῶν πιστῶν, ἄγρυπνος ὤφθης φύλαξ, τῶν εὐσεβῶς ὑμνούντων σε, καὶ τελούντων σου τὴν μνήμην.
Μάρτυς δειχθεὶς καί Ἱεράρχης, τὰ οὐράνια ἐνθέως ἐκληρώσω, καὶ τῷ θρόνῳ βοῶν παρίστασαι τοῦ Κτίστου· εὐλογητὸς εἶ Κύριε, ὁ Θεὸς εἰς τοὺς αἰῶνας.
Ὄρθρος ἀνέτειλας κηρύττων, τὸν ἐκλάμψαντα Πατρὸς πρὸ ἑωσφόρου, Ἰησοῦν τὸν Χριστόν, φωστὴρ τῆς Ἐκκλησίας, Ἱεραρχῶν ἀγλάϊσμα, Ἀθλοφόρων ὡραιότης.
Θεοτοκίον.
Νόμους τῆς φύσεως Παρθένε, τῇ κυήσει Σου καινίζεις παραδόξως, καὶ φθαρέντας ἡμᾶς, κακίστῃ παραβάσει, ἀναχωνεύεις· ὅθεν Σε, κατὰ χρέος εὐφημοῦμεν.
ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Σύν Ἱεράρχαις καί ἀθλοφόρων χορείαις τόν Χριστόν, Εὐσέβιε, δυσώπει πάντας ὀρθοδόξους τυχεῖν θείου ἐλέους.
Ἐν ἀγαθῇ τῇ συνειδήσει, τρισμάκαρ, καί τῇ μαχαίρᾳ τῶν ἱερῶν σου λόγων κατέκοψας τήν πλάνην δεινήν τήν τοῦ Ἀρείου.
Αἱρετιζόντων τήν ματαιότητα πᾶσαν διελέγχων, Εὐσέβιε, ἀνδρείως, ὡς μάρτυς ἀνῃρέθης, στεῤῥότατα ἀθλήσας.
Θεοτοκίον.
Ἀδιαφθόρως τόν Θεόν Λόγον τεκοῦσα, τόν ὑψώσαντα οὐσίαν τῶν ἀνθρώπων, μακαρίζομέν σε, Πανύμνητε Παρθένε.
ᾨδὴ θ΄.Κυρίως Θεοτόκον.
Ἰδεῖν κατηξιώθης, Πάτερ, τὰ μακρόθεν, τῇ ἱερᾷ σου ψυχῇ ἐλπιζόμενα, καὶ πρὸς ἀνέσπερον φέγγος, χαίρων ἐσκήνωσας. Ὡραῖος ἀπεφάνθης, ταῖς θεηγορίαις, καὶ ἀγαθαῖς ἐργασίαις, Εὐσέβιε, καὶ ταῖς παντίμοις τῶν ἄθλων, μάκαρ λαμπρότησι. Στησώμεθα χορείαν, ἐν ἀγγαλλιάσει, τὸν ἱερὸν εὐφημοῦντες Εὐσέβιον, τῆς εὐσεβείας τῷ κάλλει ἀγλαϊζόμενον.
Ἡ θήκη σου μυρίζει, χάριν ἰαμάτων, ἡ δὲ ἁγία σου μνήμη, Εὐσέβιε, καταφωτίζει τὸν Κόσμον, ὡς μέγας ἥλιος.
Θεοτοκίον.
Φιλάγαθε Παρθένε, τὴν κεκακωμένην, τῇ ἁμαρτίᾳ ψυχήν μου ἀγάθυνον, ἡ τὸν πανάγαθον Λόγον, σαρκὶ κυήσασα.
Μεγαλυνάρια.
Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καὶ ἐνδοξωτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.
Χαίροις τῆς Τριάδος μυσταγωγέ καί τῶν Σαμοσάτων ποιμενάρχα καί ὁδηγέ, χαίροις ὁ τοῦ Λόγου πιών μετ’εὐφροσύνης ποτήριον τό θεῖον, μάκαρ Εὐσέβιε.
Ζηλωτής διάπυρος καί θερμός, τῆς ὀρθοδοξίας καί δογμάτων τῶν ἱερῶν, ἀρετῶν ὁ μύστης καί ἄριστος ἐργάτης, Εὐσέβιε, ἐφάνης τῷ θείῳ βίῳ σου.
Χαίροις τοῦ Κυρίου ὁ μιμητής καί τοῦ πρωτοάθλου ὁ ἐπόμενος τοῖς ὁδοῖς, ἀνεξικακίας διδάσκαλος ὁ μέγας καί ταπεινοφροσύνης λαμπάς ἡ ἄσβεστος.
Χαίροις εὐσεβείας καθηγητά καί τῆς ἀληθείας ἀκατάβλητε ἀθλητά, χαίροις τῆς Ἐώας ἀστήρ ὁ διαλάμπων καί πάσης Ἐκκλησίας θεῖον ὑπόδειγμα.
Πάντα τά παρόντα καταλιπών, δόξης ἐφημέρου καί προσκαίρου ὑπεριδών, στάδιον ὑπῆλθες διωγμῶν καί μαρτυρίου, εἰρήνην κατακτήσας τήν ἀτελεύτητον.
Εὐσεβείας νάμασι ζωηροῖς, ἄρδευσον καρδίας τῶν τελούντων σήν ἑορτήν καί δώρησαι ὑγείαν ψυχῶν τε καί σωμάτων, τοῖς ἐπικαλουμένοις τήν σήν ἀντίληψιν.
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.
Τό Τρισάγιον καὶ τό Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄.Ταχύ προκατάλαβε. Σοφίας τοῦ Πνεύματος, καταυγασθείς τῷ φωτί, τὸν λόγον ἐτράνωσας, τῆς εὐσεβείας ἡμῖν, Εὐσέβιε ἔνδοξε· σὺ γὰρ ἱεραρχήσας, εὐσεβῶς τῇ Τριάδι, ἤθλησας θεοφρόνως, καὶ τὴν πλάνην καθεῖλες· καὶ νῦν, Πάτερ, δυσώπησον σώζεσθαι ἅπαντας.
Εἶτα ὁ Ἱερεύς, τὴν Ἐκτενῆ Δέησιν, ἡμῶν ψαλλόντων τό λιτανευτικόν· Κύριε ἐλέησον. Ὑπὸ τοῦ Ἱερέως Ἀπόλυσις. Καὶ τῶν Χριστιανῶν ἀσπαζομένων τὴν Εἰκόνα καὶ χριομένων δι’ ἁγίου ἐλαίου, ψάλλονται τὰ παρόντα Τροπάρια:
Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Χαίροις τῶν θαυμάτων ποταμέ, νοητῆς Ἐδέμ καταρδεύων γῆν τήν πανεύφορον, πάνσεπτε Εὐσέβιε, ἱεραρχῶν καλλονή, ὁ κρατήρ ὁ πληρούμενος ναμάτων ἐνθέων, φύλαξ καί ὑπέρμαχος τῶν ὀρθοδόξων σοφός· σκέπε ταῖς ἁγίαις εὐχαῖς σου, πάντας τούς προστρέχοντας πόθῳ, τῇ θερμῇ καί θείᾳ ἀντιλήψει σου.
Δέσποινα πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.
Δι’ εὐχῶν.