Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιο και Μέγα Βαπτιστή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού Ιωάννη τον Πρόδρομο
Ποίημα Οσίου Γερασίμου Μικραγιαννανίτου
Μ. Υμνογράφου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τὸ πρωὶ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοί ἤλπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου· ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρὸς σὲ κατέφυγον. Δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου· τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου· καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σού εἰμι.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τὸ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Καὶ τὰ παρόντα Τροπάρια·
Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς κορυφαία τῶν Ἁγίων ἀκρότης, καὶ μετανοίας μεγαλόφωνος κῆρυξ, καὶ τοῦ Σωτῆρος Βαπτιστὴς καὶ Πρόδρομος, ἴθυνον τὸν βίον μου, πρὸς ὁδοὺς μετανοίας, χάριν δὲ καὶ ἔλεος, καὶ πταισμάτων τὴν λύσιν, δίδου ἡμῖν Προφῆτα θαυμαστέ, τοῖς προσιοῦσι τῇ σκέπῃ σου πάντοτε.
Δόξα. Καὶ νῦν.
Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ, σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.
Ὁ Ψαλμὸς Ν´(50)
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἐλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου· ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ Πνεῦμά σου τὸ Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἂν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ· τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.
Εἶτα ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
Σκέπη καὶ φύλαξ Βαπτιστὰ σύ μου πέλεις. Γερασίμου.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Συνέχει παθῶν με ἐπαγωγῇ, καὶ πλῆθος πταισμάτων, συνταράσσει με χαλεπῶς· ἀλλ’ ὦ Βαπτιστὰ ἡ σῇ πρεσβείᾳ, ἀναψυχή μοι γενέσθω καὶ λύτρωσις.
Κακίας με πάσης τοῦ δυσμενοῦς, καὶ βλάβης παντοίας, καὶ δολίας ἐπιβουλῆς, ἀπήμονα Πρόδρομε συντήρει, τὸν ὁλοψύχως φωνοῦντα τὴν κλῆσίν σου.
Ἐν βίῳ προστάτην σε ἀσφαλῆ, καὶ σκέπην καὶ ῥύστην, καὶ θερμότατον ἀρωγόν, πλουτήσας λυτοῦμαι Ἰωάννη, πειρατηρίων ποικίλων καὶ θλίψεων.
Θεοτοκίον.
Πηγὴ δωρημάτων θεαρχικῶν, ὑπάρχουσα Κόρη, ὡς κυήσασα τὸν Χριστόν, σταγόνα μοι βλύσον συμπαθείας, καὶ τῆς παρούσης με θλίψεως λύτρωσαι.
ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ἡ θερμή σου πρεσβεία, πρὸς τὸν Χριστὸν ἔνδοξε, καὶ ἡ ὑπεραίρουσα χάρις, τῆς παῤῥησίας σου, Πρόδρομε ῥύεται, πολυειδῶν συμπτωμάτων, τοὺς πιστῶς προστρέχοντας, τῇ ἀντιλήψει σου.
Καταφύγιον κόσμου, καὶ πρὸς Χριστὸν μέγιστος, πρέσβυς Ἰωάννη ὑπάρχων, σῶζε τοὺς ἅπαντας, πάσης κακώσεως, καὶ συμφορῶν καὶ κινδύνων, καὶ μελλούσης κρίσεως, ἐκδυσωποῦμέν σε.
Ἀθυμίας βαρείας, καὶ πονηρᾶς ἕξεως, τῆς ἐπὶ τὰ χείρῳ Προφῆτα, ῥῦσαί με δέομαι, καὶ μετανοίας μοι, τὰς ἀφορμὰς ἀεὶ δίδου, ὡς ἂν θείας χάριτος, μέτοχος γένωμαι.
Θεοτοκίον.
Ἱλαστήριον κόσμου, ὡς ἀληθῶς πέφηνας, τὸν τὴν ἁμαρτίαν Παρθένε, ἡμῶν ἀράμενον, κυοφορήσασα, ὅθεν πταισμάτων τὴν λύσιν, καὶ παθῶν τὴν κάθαρσιν, ἡμῖν πρυτάνευσον.
Διάσωσον ὦ Βαπτιστὰ καὶ Πρόδρομε τοῦ Σωτῆρος, ἀναγκῶν τε καὶ χαλεπῶν περιστάσεων, τοὺς ὁλοψύχους προστρέχοντας τῇ σῇ σκέπῃ.
Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Προστάτης θερμὸς καὶ μέγα καταφύγιον, καὶ σκέπη στεῤῥὰ καὶ ἀρωγὸς καὶ ἔφορος, ὑπάρχων ἡμῶν Πρόδρομε, ἐξελοῦ ἀπὸ πάσης κακώσεως, καὶ μανίας ἐχθροῦ ἀπηνοῦς, τοὺς ἐπιβοωμένους σου τὸ ὄνομα.
ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Φάνηθί μοι μακάριε, ἀοράτῳ Πρόδρομε ἐπισκέψει σου, καὶ ἀπάλλαξόν με δέομαι, ἐκ τῆς τυραννίδος τῶν θλιβόντων με.
Ὑπελθὼν νοῒ ἄφρονι, τὰς τῆς ἁμαρτίας ἰδέας Πρόδρομε, χαλεπῶς ἤδη ἐτάζομαι, ἀλλὰ σὺ βελτίωσον παράσχου μοι.
Λυτρωτὴν ἐν ταῖς θλίψεσι, καὶ ἐν τοῖς κινδύνοις μέγαν ὑπέρμαχον, Ἰωάννη κεκτημένοι σε, τῇ σῇ ἀντιλήψει καταφεύγομεν.
Θεοτοκίον.
Ἀειπάρθενε Δέσποινα, ἡ τὸν Θεὸν Λόγον σαρκὶ κυήσασα, τῆς σαρκός μου τὰ νοσήματα, καὶ τὰ τῆς ψυχῆς πάθη θεράπευσον.
ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ξένωσον ἡμῶν, καὶ τὸν νοῦν καὶ τὴν διάνοιαν, Βαπτιστὰ ἐκ προσπαθείας γεηρᾶς, καὶ πρὸς θείαν ἀναπτέρωσον ἀγάπησιν.
Βίον καθαρόν, διανύειν ἡμᾶς Πρόδρομε, καὶ γνησίας μετανοίας τοὺς καρπούς, ἀποφέρειν ἐνδυνάμωσον δεόμεθα.
Ἄλυπον ἡμῶν, τὴν ζωὴν καὶ ἀστασίαστον, ἐκ ποικίλων τοῦ ἐχθροῦ ἐπηρειῶν, διατήρει Ἰωάννη μεγαλώνυμε.
Θεοτοκίον.
Πύλη τοῦ Θεοῦ, Θεοτόκε ἀειπάρθενε, ἀγαθότητι τῆς σῆς ἐπισκοπῆς, μετανοίας μοι τὰς πύλας διαπέτασον.
ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν.
Τὴν δέησιν τῆς ψυχῆς μου πρόσδεξαι καὶ εἰσάκουσον φωνῆς στεναγμοῦ μου, καὶ τῆς παρούσης με λύτρωσαι λύπης, τῆς ἐπελθούσης ἐκ πλήθους πταισμάτων μου, Πρόδρομε κῆρυξ τοῦ Χριστοῦ, καὶ χαρᾶς ταῖς ἀκτῖσί με φαίδρυνον.
Ἴλεῷ σου ἐπιβλέψας ὄμματι, καὶ εὐσπλάγχνῳ διαθέσει Προφῆτα, τῇ συντριβῇ τοῦ οἰκτροῦ σου ἱκέτου, καὶ τὴν κατ’ ἄμφω ὑγίειαν μοι δώρησαι, καὶ ἴθυνόν με ἀσφαλῶς, πρὸς ὁδὸν μετανοίας σωτήριον.
Στενούμενος ταῖς τοῦ βίου θλίψεσι, τῇ θερμῇ σου καταφεύγω πρεσβείᾳ, ἵνα ῥυσθῶ τῆς αὐτῶν ἐπηρείας, καὶ πάσης ἄλλης πληγῆς τε καὶ μάστιγος, ὧν ἐξελοῦ με τῆς φθορᾶς, ὡς προστάτης μου μέγιστος Πρόδρομε.
Θεοτοκίον.
Τὴν θλῖψίν μου, τῆς ψυχῆς μετάβαλε, εἰς χαρὰν Θεογεννῆτορ τελείαν, καὶ μετανοίας φροντίδα ἁγίαν, τῇ ῥαθυμούσῃ καρδία μου φύτευσον, ἵνα μισήσω ὁλικῶς, τὰ ἡδέα τοῦ κόσμου ὡς βλάπτοντα.
Διάσωσον ὦ Βαπτιστὰ καὶ Πρόδρομε τοῦ Σωτῆρος, ἀναγκῶν τε καὶ χαλεπῶν περιστάσεων, τοὺς ὁλοψύχως προστρέχοντας τῇ σῇ σκέπῃ.
Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.
Αἴτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Προστασία τῶν Χριστιανῶν.
Βαπτιστὰ τοῦ Σωτῆρος Προφῆτα καὶ Πρόδρομε, ὡς τεχθεὶς ἐκ τῆς στείρας ὡς βλαστὸς εὐθαλέστατος, τῆς στειρευούσης μου ψυχῆς, ἐν ἔργοις ἀγαθοῖς, τὴν ἀκαρπίαν τὴν δεινήν, εἰς εὐκαρπίαν ἀληθῆ, ταῖς λιταῖς σου μετάβαλε, ἵνα τῆς μετανοίας, τὸν στάχυν καρποφορήσῃ, καὶ ἀπαθείας τοὺς καρπούς, Ἰωάννη μεγαλώνυμε.
Προκείμενον.
Καὶ σὺ παιδίον Προφήτης Ὑψίστου κληθήση· προπορεύσῃ γὰρ πρὸ προσώπου Κυρίου, ἑτοιμάσαι ὁδοὺς αὐτοῦ.
Στίχος. Εὐλογητὸς Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι ἐπεσκέψατο καὶ ἐποίησε λύτρωσιν τῷ λαῷ αὐτοῦ.
Εὐαγγέλιον.
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον.
(Κέφ. ια΄, 2 – 15).
Τῷ καιρῶ ἐκείνῳ, ἀκούσας ὁ Ἰωάννης ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ τὰ ἔργα τοῦ Χριστοῦ, πέμψας δύο τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἶπεν αὐτῷ· σὺ εἶ ὁ Ἐρχόμενος ἢ ἕτερον προσδοκῶμεν; καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες ἀπαγγείλατε Ἰωάννῃ ἃ ἀκούετε καὶ βλέπετε· τυφλοὶ ἀναβλέπουσι καὶ χωλοὶ περιπατοῦσι, λεπροὶ καθαρίζονται καὶ κωφοὶ ἀκούουσι, νεκροὶ ἐγείρονται καὶ πτωχοὶ εὐαγγελίζονται· καὶ μακάριός ἐστιν ὃς ἐὰν μὴ σκανδαλισθῇ ἐν ἐμοί. Τούτων δὲ πορευομένων ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς λέγειν τοῖς ὄχλοις περὶ Ἰωάννου· τί ἐξήλθετε εἰς τὴν ἔρημον θεάσασθαι; Κάλαμον ὑπὸ ἀνέμου σαλευόμενον; Ἀλλὰ τί ἐξήλθετε ἰδεῖν; Ἄνθρωπον ἐν μαλακοῖς ἱματίοις ἠμφιεσμένον; Ἰδοὺ οἱ τὰ μαλακὰ φοροῦντες ἐν τοῖς οἴκοις τῶν βασιλέων εἰσίν. Ἀλλὰ τί ἐξήλθετε ἰδεῖν; Προφήτην; Ναὶ λέγω ὑμῖν, καὶ περισσότερον προφήτου. Οὗτος γὰρ ἐστι περὶ οὗ γέγραπται· ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἄγγελον μου πρὸ προσώπου σου, ὃς κατασκευάσει τὴν ὁδόν σου ἔμπροσθέν σου. Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐκ ἐγήγερται ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ· ὁ δὲ μικρότερος ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν μείζων αὐτοῦ ἐστιν. Ἀπὸ δέ τῶν ἡμερῶν Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ ἕως ἄρτι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται, καὶ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν. Πάντες γὰρ οἱ προφῆται καὶ ὁ νόμος ἕως Ἰωάννου προεφήτευσαν. Καὶ εἰ θέλετε δέξασθαι, αὐτὸς ἐστιν Ἡλίας ὁ μέλλων ἔρχεσθαι. Ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.
Δόξα.
Ταῖς τοῦ σοῦ Προδρόμου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Στίχος. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Πρόδρομε τῆς χάριτος, καὶ Βαπτιστὰ τοῦ Σωτῆρος, πρὸς ὁδὸν σωτήριον τὴν ζωήν μου ἴθυνον ἱκετεύω σε, καὶ ἐχθροῦ ἅπασαν κατ’ ἐμοῦ μανίαν, ἀποσόβησον καὶ λάμπρυνον, γνώσει τῇ κρείττονι καὶ τῆς μετανοίας ταῖς λάμψεσι, ψυχήν μου τὴν ταλαίπωρον νεύουσαν ἀεὶ πρὸς τὰ χείρονα, καὶ ἐν ὥρᾳ δίκης, δικαίας καταδίκης με σοφέ, ῥῦσαι καὶ στάσεως μέτοχον, τῶν δικαίων ποίησον.
Σῶσον, ὁ Θεὸς τὸν λαόν σου…
ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἀσθενείας καὶ λύπαις ἐμπεσὼν διὰ πλῆθος πταισμάτων Πρόδρομε, τῇ σκέπῃ σου προστρέχω, καὶ ἴασιν αἰτοῦμαι, ἣν παράσχου μοι δέομαι, οἷα μεγίστην πλουτῶν, παρὰ Κυρίου χάριν.
Συντριβὴν τῇ ψυχῇ μου καὶ ταπείνωσιν δίδου ἐν τῇ καρδίᾳ μου, καὶ νοῦν κεκαθαρμένον, Πρόδρομε Ἰωάννη, ἵνα πάλιν ὁ δείλαιος, οἰκειωθῶ τῷ Χριστῷ, δι’ ἔργων μετανοίας.
Ὑπερήφανον φρένα γεωργήσας εἰς βόθρον κακίας πέπτωκα, ἐξ οὗ ἀνάγαγέ με, καὶ πρὸς ὁδὸν εὐθεῖαν, τῆς ψυχῆς μου κατεύθυνον, τοὺς πόδας ὦ Βαπτιστά, θερμή σου ἀντιλήψει.
Θεοτοκίον.
Μητροπάρθενε Κόρη, ἡ Θεὸν σαρκωθέντα ἡμῖν κυήσασα, σαρκός μου τὰς ὀδύνας, καὶ τῆς ψυχῆς τὸ ἄλγος, τῇ σῇ χάριτι ἴασαι, καὶ δώρησαί μοι Ἁγνή, συγχώρησιν πταισμάτων.
ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Ὁ ὑποδείξας, τῆς μετανοίας τὴν τρίβον, πρὸς αὐτὴν ἡμᾶς κυβέρνησον Προφῆτα, τὰς τῆς ἁμαρτίας, αἰτίας ἀποτέμνων.
Ὑπὸ τοῦ πλάνου τραυματισθεὶς ἐσυλήθην καὶ κατάκειμαι δεινῶς ἐκπεπληγμένος, ἀλλὰ σὺ Προφῆτα δὸς μοι τὴν θεραπείαν.
Προστάτην μέγαν καὶ ἀντιλήπτορα θεῖον, κεκτημένος σε Πρόδρομε Ἰωάννη, πάσης ἐν τῷ βίῳ λυτροῦμαι δυσχερείας.
Θεοτοκίον.
Ἐκ τῶν ποικίλων πειρατηρίων τοῦ βίου, ἐλευθέρωσον Παρθένε τὴν ζωήν μου, ἵνα σε δοξάζω, τὴν Κεχαριτωμένην.
ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Λεόντων νοουμένων τῶν ὠρυομένων, καταπιεῖν ἡμᾶς Πρόδρομε σύντριψον, τὰς καθ’ ἑκάστην ἐφόδους τῇ προστασίᾳ σου.
Ἐκ πάσης ἁμαρτίας, καὶ παντὸς σκανδάλου, καὶ συστροφῆς τοῦ ἀλάστορος λύτρωσαι, τοὺς σὲ γεραίροντας Πρόδρομε μεγαλώνυμε.
Ἰάτρευσον τὸν νοῦν μου, Πρόδρομε Κυρίου, καὶ τῆς κακῆς συνηθείας με λύτρωσαι, καὶ τῶν πταισμάτων παράσχου μοι τὴν συγχώρησιν.
Θεοτοκίον.
Σωτῆρα τῶν ἀνθρώπων, τέξασα Παρθένε, πρὸς σωτηρίας με τρίβον ὁδήγησον, καὶ τῷ φωτὶ τῆς σῆς δόξης τὸν νοῦν μου λάμπρυνον.
Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.
Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Γηγενῶν ἁπάντων μείζων ὀφθείς, ὡς ὁ Χριστὸς ἔφη κατηξίωσαι κατιδεῖν, καὶ βαπτίσαι μάκαρ, ἐν ῥείθροις Ἰορδάνου, τὸν Πάντων εὐεργέτην, Πρόδρομε μέγιστε.
Τεχθεὶς ἀπὸ στείρας μάκαρ μητρός, λύεις παραδόξως τοῦ πατρός σου τὴν σιωπήν, ὅθεν τὴν ψυχήν μου ἔργασαι καρποφόρον, Πρόδρομε Ἰωάννη, ἁγίων πράξεων.
Πρόδρομε Προφῆτα καὶ Βαπτιστά, Ἄγγελε Κυρίου, μετανοίας στόμα σοφόν, λύχνε τοῦ Ἡλίου χάριτος πρυτανεῖον, χαρίτωσον τὸν νοῦν μου τῇ σῇ χρηστότητι.
Ἄγγελος ἐκ βρέφους ἀναδειχθείς, σφραγὶς καθωράθης Ἰωάννη τῶν Προφητῶν, καὶ Πρόδρομος μέγας τοῦ σαρκωθέντος Λόγου, γενόμενος Προφῆτα, λαμπρῶς δεδόξασαι.
Χαίροις ὁ τοῦ Πνεύματος θησαυρός, λειμὼν ἀπαθείας Ἰωάννη ἀμφιλαφής, χαίροις τῶν ἀῤῥήτων θεάμων καὶ αὐτόπτης, ὡς Βαπτιστὴς Κυρίου, θεοειδέστατος.
Λῦσον τὴν ὀδύνην μου τῆς ψυχῆς καὶ στῆσον Προφῆτα, τὴν ῥαγδαίως τοῦ πονηροῦ, κατ’ ἐμοῦ μανίαν, ἐννοίαις δὲ ἁγίαις τείχισον Ἰωάννη, τὸν νοῦν μου δέομαι.
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.
Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.
Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Καὶ τὰ Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοὶ προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.
Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μὴ ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδὲ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός σου, πάντες ἔργα χειρῶν σου καὶ τὸ ὄνομά σου ἐπικεκλήμεθα.
Καὶ νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς σὲ μὴ ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διὰ σοῦ τῶν περιστάσεων, σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.
Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὰ ἑξῆς·
Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Μέγας ἐν Ἁγίοις πεφηνώς, οἷα Βαπτιστὴς Ἰωάννη, Χριστοῦ καὶ Πρόδρομος, μείζονος ἠξίωσαι, δόξης καὶ χάριτος· διὰ τοῦτο μεγίστη σου, πρεσβεῖα Προφῆτα, φύλαττε δεόμεθα ἡμᾶς ἀπήμονας, πάσης προσβολῆς ἐναντίας, καὶ πολυειδῶν συμπτωμάτων, καὶ τῶν ἐν τῷ βίῳ περιστάσεων.
Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.
Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.