Μακαριστός π. Συμεών Κραγιόπουλος
Ὁ ἅγιος Κωνσταντῖνος ὑπακούοντας στόν Θεό γίνεται ὄργανό του
Ὅλα, ὅπως ἐπανειλημμένως ἔχουμε πεῖ, ὁ Θεός τά ἔχει στά χέρια του καί τό κάθε τι ὁ Θεός τό κάνει τότε πού θέλει. Ὅμως ὅλα τά πράγματα πού ἔχουν σχέση μέ τούς ἀνθρώπους, τά κάνει ὁ Θεός καί τά κάνει στήν ὥρα τους, ἀλλά πάντοτε ὁ Θεός τά κανονίζει ἔτσι, ὥστε νά βρίσκει κάποιον ἄνθρωπό του, γιά νά κάνει αὐτό τό ὁποῖο θέλει.
Τόσα χρόνια γίνονταν διωγμοί, καί σάν νά μήν ἦταν ὁ Θεός σέ θέση νά σταματήσει τούς διωγμούς. Δέν ἦταν; Μή γένοιτο. Μποροῦμε νά τό ποῦμε αὐτό· ὁ Θεός μποροῦσε νά βρεῖ τρόπο νά σταματήσει τούς διωγμούς, ὅποτε ἤθελε. Δέν τό ἔκανε. Τό ἔκανε τότε πού ἦλθε ἡ ὥρα. Καί τό ἔκανε κατά θαυμαστό τρόπο, χρησιμοποιώντας ὅμως ἕναν ἄνθρωπο. Ἕναν ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος κατά θαυμαστό τρόπο ὑπακούει στόν Θεό, πιστεύει στόν Θεό, δίνει τόν ἑαυτό του στόν Θεό καί γίνεται ὄργανό του· τόν ἅγιο Κωνσταντῖνο.
Θά μποροῦσε ν᾿ ἀκολουθήσει κι αὐτός τήν τακτική τῶν προκατόχων του βασιλέων. Ὅμως αὐτός παρουσιάζεται στό προσκήνιο τῆς ἱστορίας σάν νά εἶναι κάτι ἄλλο. Ἔχει βέβαια τήν προϊστορία του· ἔχει τόν εὐσεβή πατέρα του καί τήν εὐσεβεστάτη μητέρα του, τήν ἁγία Ἑλένη. Δέν εἶναι τυχαῖο πρόσωπο. Τελικά ὅμως θά μποροῦσε νά μήν ἀκούσει οὔτε τούς γονεῖς του καί νά ἀκολουθήσει κι αὐτός τόν δρόμο πού ἀκολούθησαν οἱ ἄλλοι. Ὅμως ἐμπιστεύεται στόν Θεό, ὑπακούει στόν Θεό, καί ὁ Θεός τόν χρησιμοποιεῖ ὡς ὄργανό του ὑπέρ τῆς Ἐκκλησίας του, ὑπέρ τῶν χριστιανῶν. Ἀπό κεῖ καί πέρα ἔγιναν ὅλα αὐτά πού γνωρίζουμε.
Νά ξεκαθαρίσουμε ἄν εἴμαστε τοῦ Χριστοῦ
Σέ κάθε ἐποχή, θά λέγαμε, συμβαίνουν πολλά. Μερικές φορές πηγαίνουν τόσο ἄσχημα τά πράγματα, πού οἱ ἀδύναμοι, οἱ ὀλιγόπιστοι, οἱ ἀδόκιμοι, κλονίζονται, καί γίνεται ἕνα εἶδος ξεδιαλέγματος. Καί ὅταν πάλι ὁ Θεός κρίνει ὅτι ἦλθε ἡ ὥρα, θά βρεῖ ἄνθρωπο ἤ ἀνθρώπους, γιά ν᾿ ἀλλάξει τά πράγματα.
Θά ἔλεγε κανείς ὅτι στά χρόνια μας τά πράγματα ἀπό μιά πλευρά ὅλο γίνονται καί χειρότερα, καί δέν ξέρουμε ἕως πότε θά τ᾿ ἀφήσει ἔτσι ὁ Θεός. Τώρα ὁ ἐχθρός, τό κακό, δέν κάνει τήν ἐπίθεσή του στήν Ἐκκλησία, στούς ἁγίους, μέ διωγμούς ὅπως ἕναν καιρό. Ἐπειδή βλέπει ὅτι δέν πιάνει αὐτό _δέν ἔπιασε ποτέ_ καθώς εἶναι ἔξυπνος ὁ ἐχθρός, μέ ἄλλο τρόπο θά ἐπιτεθεῖ στούς χριστιανούς. Δηλαδή δέν θά τούς πειράζει τούς χριστιανούς. Θά τούς ἀφήσει νά εἶναι χριστιανοί, ἀλλά θά τούς ἀλλοιώσει ἔτσι πού, καίτοι χριστιανοί, δέν θά λατρεύουν τόν Θεό, ἀλλά κάτι ἄλλο. Θ᾿ ἀφήσει ὁ Θεός _ποιός ξέρει μέχρι πότε θ᾿ ἀφήσει!_ γιά νά φανοῦν οἱ δόκιμοι καί νά γίνει ἕνα ξεκαθάρισμα.
Ἐμεῖς λέμε καμιά φορά κάτι νά γίνει, γιά νά ξεκαθαρίσουν τά πράγματα. Δέν εἴμαστε ἐμεῖς πού θά τό κάνουμε αὐτό. Ὁ Θεός θά τό κάνει. Καί δέν θά τό κάνει, ὅπως ἐμεῖς περιμένουμε, ἀλλά ὅπως ἐκεῖνος κρίνει. Θά μπορούσαμε ἴσως νά ποῦμε ὅτι καί τώρα γίνεται ἕνα ξεκαθάρισμα. Καί ἴσως εἶναι πιό ἐπικίνδυνα τώρα τά πράγματα, διότι μέ διωγμούς παραμένει ὡς χριστιανός, ὅποιος παραμένει, καί ὅποιος δέν μπορεῖ, φεύγει. Τώρα εἶναι πιό ἐπικίνδυνα καί πιό ἀσαφή τά πράγματα. Διότι μπορεῖ νά φαίνεται κανείς ὅτι εἶναι χριστιανός καί νά μήν εἶναι. Ἀλλά νομίζω ὅτι ὁ Θεός δέν θ᾿ ἀφήσει νά πλανηθεῖ, αὐτόν πού δέν θέλει νά πλανηθεῖ. Ὁ Θεός δέν θ᾿ ἀφήσει κανέναν πού ἔχει καλή διάθεση καί πού προτιμάει νά χάσει τά πάντα, γιά νά μή χάσει τόν Θεό. Θά τόν βγάλει ἀπό ὁποιαδήποτε πλάνη, ἀπό ὁποιοδήποτε μπέρδεμα.
Πιστεύω ὅτι θά ξεκαθαρίσουν τά πράγματα, ὅτι θά βρεῖ ὁ Θεός τούς δικούς του, καί θά ἔλθει ἡ ὥρα πού ὁ Θεός πάλι κατά θαυμαστό τρόπο θά ἐπέμβη καί θά κάνει τό θέλημά του. Ἐμεῖς ὀφείλουμε νά εἴμαστε πάντοτε ἕτοιμοι ἤ καλύτερα νά διερωτηθοῦμε καί νά διερωτώμεθα συνεχῶς μήπως δέν εἴμαστε ἔτσι ὅπως μᾶς θέλει ὁ Θεός καί τελικά μείνουμε ἀπ᾿ ἔξω. Καί σ᾿ αὐτό _τό πόσο δηλαδή εἴμαστε τοῦ Χριστοῦ_ μᾶς βοηθάει πάρα πολύ, ἐάν κάθε φορά σκεπτόμαστε· Ἄν γίνονταν σήμερα διωγμοί, πόσο θ᾿ ἀντέχαμε νά μείνουμε τοῦ Χριστοῦ καί νά χάσουμε τά πάντα ἀκόμη καί τή ζωή μας γιά τόν Χριστό; Ὅταν τό σκεπτόμαστε αὐτό, ὅταν τό ἐνθυμούμαστε, πολύ θά μᾶς βοηθήσει νά ξεκαθαρίσουμε τά πράγματα καί τελικά νά κάνουμε ὅ,τι χρειάζεται, γιά νά εἴμαστε τοῦ Χριστοῦ καί ὄχι ἁπλῶς νά ἔχουμε τό ὄνομά του.
21-5-1986