Παρακλητικός Κανών εις την Εικόνα της Παναγίας Οδηγήτριας Ιεράς Μονής Ξενοφώντος
Ποίημα Οσίου Γερασίμου Μικραγιαννανίτου
Μ. Υμνογράφου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου καὶ μὴ εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμά μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου· μὴ ἀποστρέψης τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τὸ πρωΐ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ Σοί ἤλπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου· ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρὸς σὲ κατέφυγον. Δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεὸς μου· τὸ Πνεῦμα σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου· καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σού εἰμι.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὑτοῦ.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος. β΄. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τὸ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος. γ΄. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Εἶτα τὸ τροπάριον·
Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Οδηγήτριας τὴν Ἀγίαν Εἰκόνα, μετ’εὐλαβείας προσκυνήσωμεν πάντες, καὶ προς αὐτήν ἀπὸ ψυχῆς βοήσωμεν· ὡς ἡμῶν ἀντίληψις, καὶ θερμὴ προστασία, δίδου ἡμῖν πάντοτε, τὴν θερμὴν ἀρωγήν σου, Θεογεννήτορ Κόρη Μαριάμ, καὶ πάσης νόσου, ἡμᾶς ἀπολύτρωσαι.
Δόξα. Καὶ νῦν.
Ὅμοιον.
Γῇ σῇ πρεσβείᾳ εὐλαβῶς προσιόντες, ποικίλὼν νόσων ἐκλυτρούμεθα τάχος, Θεογεννῆτορ Κόρη Ὁδηγήτρια· παύεις τὸ καρκίνου γὰρ χαλεπώτατον πάθος, καὶ δεσμῶν στειρώσεως ἀτεκνούσας γυναῖκας, λύεις ὡς Μήτηρ τοῦ Δημιουργοῦ, ὅθεν τὴν θείαν σου, χάριν κηρύττομεν.
Ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου· ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ πνεῦμά σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ᾿ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη ῾Ιερουσαλήμ· τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.
Εἶτα ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
Σὺ εἶ Ὁδηγήτρια ἡμῶν ἡ σκέπη. Γερασίμου.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Σὺ πέλεις προστάτις καὶ βοηθός, Κεχαριτωμένη, Ὁδηγήτρια Μαριάμ, τοῖς πίστει καὶ πόθῳ προσιοῦσι, τῇ ταχυτάτῃ πρεσβείᾳ σου Ἄχραντε.
Ὑπάρχουσα Μήτηρ τοῦ Λυτρωτοῦ, λυτροῦσαι κινδύνων καὶ παντοίων ἐπιφορῶν, τοὺς πίστει καλοῦντας καθ᾽ ἑκάστην, τὸ σὸν σεπτὸν Ὁδηγήτρια ὄνομα.
Ἐπέστη Εἰκών σου ἡ θαυμαστή, ἐκ Βατοπεδίου, ἀοράτῳ πάλαι ῥοπῇ, ἐν τῇ Ξενοφῶντος θείᾳ Μάνδρᾳ, χᾶριν ἡμῖν Οδηγήτρια βλύζουσα.
Ἰάσεις πηγάζει πᾶσι πιστοῖς, Εἰκών σου ἡ θεία, Ὁδηγήτρια θαυμαστῶς, διὸ χαριστήριόν σοι αἶνον, πᾶσα ψυχὴ εὐσεβῶν ἀναμέλπει σοι.
ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Οὐρανόθεν Παρθένε, ἐν ἱλαρῷ ὄμματι, ἴδε τοὺς τῇ σῇ παρεστῶτας εἰκόνι Ἄχραντε, καὶ τὰ αἰτήματα, πλήρου ἡμῶν Θεοτόκε, οἷα Μήτηρ εὔσπλαγχνος, τοῦ Παντοκράτορος.
Δαψιλῶς ἀναβλύζει, ἡ σὴ Εἰκὼν ἄχραντε, ἥνπερ Ὁδηγήτριαν κόρη ἐπονομάζομεν, χάριν καὶ ἔλεος καὶ τὰ ἀνίατα πάθη, θεραπεύει πόντοτε, τῶν προστρεχόντων σοι.
Η ἐξαίρετος χάρις, ὡς ἀληθῶς ἔδραμεν, ἡ τῆς σῆς ἁγίας εἰκόνος, εἰς κόσμον ἅπαντα, θᾶττον προφθάνουσα, τοὺς ἐν κινδύνοις καὶ πόνοις, κόρη Ὁδηγήτρια ὅθεν ὑμνοῦμεν σε.
Γυναιξί ἀτεκνούσαις, δίδως καρπὸν Ἄχραντε, καὶ ἐκ τῆς ὁδοῦ ἀπωλείας, ἐπὶ τὸν Κύριον, καθοδηγεῖς ἀσφαλῶς μετανοούσας καρδίας, μόνη Ὁδηγήτρια, τῇ ἀντιλήψει σου.
Διάσωσον, τοὺς προσιόντας τῇ θείᾳ σου προστασία πάσης βλάβης καὶ συμφορᾶς τε καὶ θλίψεως, ὡς Ὁδηγήτρια, πάντων Θεογεννήτορ.
Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε,ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Αἲτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Πηγὴ ἀγαθῶν, Εἰκών σου ἡ ὑπέρτιμος, ἐδόθη ἡμῖν παρθένε Ὁδηγήτρια, ἡ πίστει προσπελάζοντες, εὐφροσύνης ἁγίας πληρούμεθα, καὶ τῶν πολλῶν σου θαυμάτων Ἁγνή, κηρύττομεν πᾶσι τὴν ἐνέργειαν.
ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ἡ Εἰκών σου ἡ πάνσεπτος, Κόρη ἐπιστᾶσα ἡμῖν τοῖς δούλοις σου, στηριγμὸς ἡμῖν γεγένηται, καὶ ἐν τοῖς κινδύνοις παραμύθιον.
Τὴν σὴν χάριν κηρύττουσιν, οἱ ἀπαλλαγέντες νόσων καὶ θλίψεων, Θεοτόκε Ὁδηγήτρια, ὅτι πανταχοῦ προφθάνεις Ἄχραντε.
Ῥῶσιν δίδου καὶ ἲασιν, τοῖς κεκακωμένοις βίου ταῖς θλίψεσι, Θεοτόκε Ὁδηγήτρια, ὡς ἐλέους βρύσις ἀνεξάντλητος.
Ἰλασμὸν ἡμῖν αἴτησαι, καὶ πλημμελημάτων τὴν ἀπολύτρωσιν, Θεοτόκε Ὁδηγήτρια, τοῖς πιστῶς προστρέχουσι τῇ σκέπῃ σου.
ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ἂπλωσον Ἀγνή, τὴν σὴν σκέπην τὴν ὑπέρφωτον, τῇ Μονῇ τοῦ Ξενοφῶντος τῇ σεπτῇ, Οδηγήτρια πλουτούσῃ τὴν Εἰκόνα σου.
Ἣκουσας φωνῆς, τῶν θερμῶς παρακαλούντῶν σε, καὶ ἰάσω νοσημάτων χαλεπῶν, Ὁδηγήτρια τοὺς πάσχοντας ἱκέτας σου.
Μόνη τὸν Θεόν, ἀπορρήτως σωματώσασα, Ὁδηγήτρια προφθάνεις πανταχοῦ, καὶ παρέχεις τοῖς αἰτοῦσι τὰ αἰτήματα.
Ὢφθης τῆς Μονῆς, Ξενοφῶντος θεῖον καύχημα, Θεοτόκε καὶ παντὸς Χριστιανοῦ, Ὁδηγήτρια καὶ μέγα καταφύγιον.
ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν.
Νοσημάτων χαλεπὰ θεραπεύεις, καὶ παρέχεις ἀρωγὴν θερμοτάτην, τοῖς ἐξαιτοῦσι τὴν σὴν προστασίαν, Θεοκυῆτορ ἁγνὴ Ὁδηγήτρια· διὸ κηρύττομεν ἀεί, ἃ τελεῖς ὁσημέραι θαυμάσια.
Ἡλίου, φαεινοτέρα τυγχάνει, πανταχοῦ ἡ προστασία σου Κόρη, τοῦ γὰρ καρκίνου τὸ πάθος ἰᾶσαι, καὶ διαλύεις δεσμὰ τῆς στειρώσεως, τῶν αἰτουμένων εὐλαβῶς, τὴν σεπτὴν Ὁδηγήτρια χάριν σου.
Σὲ τεῖχος, καὶ ἀγαλλίαμα θεῖον, ἡ Μονὴ τοῦ Ξενοφῶντος εὑροῦσα, τῇ σῇ ἁγίᾳ καυχᾶται Εἰκόνι, Θεοκυῆτορ ἁγνὴ Ὁδηγήτρια, ἣν πᾶσα γλῶσσα ἀνυμνεῖ, ὡς προστάτιν καὶ μέγα προσφύγιον.
Κυμάτων, τῶν ἐν τῷ βίῳ Παρθένε, πρὸς λιμένας σωτηρίας ὁδήγει, ὡς Ὁδηγήτρια πάντων καὶ σκέπη, τοὺς ἐν κιδύνοις καὶ πόνοις καὶ θλίψεσι, χειμαζομένους χαλεπῶς, τῇ θερμῇ ἀντιλήψει σου πάντοτε.
Διάσωσον, τοὺς προσιόντας τῇ θείᾳ σου προστασίᾳ, πάσης βλάβης καὶ συμφορᾶς τε καὶ θλίψεως, ὡς Ὁδηγήτρια πάντων Θεογεννῆτορ.
Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.
Αἲτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Τοις των αιμάτων σου.
Καθοδηγία ἡμῶν καὶ ἀσφάλεια, παντὶ τῷ βίῳ ὑπάρχεις Πανάμωμε, διὸ τῇ ἁγίᾳ Εἰκόνι σου, πανευλαβῶς προσιόντες βοῶμεν σοι· ὁδήγει ἡμᾶς πρὸς τὰ κρείττονα.
Προκείμενον.
Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ.
Στίχος. Τὸ πρόσωπόν σου λιτανεύσουσιν οἱ πλούσιοι τοῦ λαοῦ.
Εὐαγγέλιον·
Ἐκ τοῦ Κατὰ Λουκᾶν
Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἀναστᾶσα δὲ Μαριὰμ ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις ἐπορεύθη εἰς τὴν ὀρεινὴν μετὰ σπουδῆς, εἰς πόλιν Ἰούδα, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ζαχαρίου, καὶ ἠσπάσατο τήν Ἐλισάβετ· καὶ ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς, καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ, καὶ ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ, καὶ εἶπεν·Εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί, καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου, καὶ πόθεν μοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρὸς με; ἰδοὺ γάρ, ὡς ἐγένετο ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐσκίρτησεν ἐν ἀγαλλιάσει τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ μου, καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα, ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυρίου. Καὶ εἶπε Μαριάμ· Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον, καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμα μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρι μου, ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ· ἰδοὺ γάρ, ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί ὅτι ἐποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ δυνατός, καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ ὡσεὶ μῆνας τρεῖς, καὶ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.
Δόξα…
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Καὶ νῦν…
Ταῖς τῆς Παναχράντου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Στίχος. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Ἲθυνον Πανάμωμε, πρὸς μετανοίας τὰς τρίβους, ὥσπερ Ὁδηγήτρια, τῶν παρακαλούντῶν σε μετὰ πίστεως, καὶ παθῶν λύτρωσαι, καὶ δεινῶν θλίψεων, καὶ ποικίλων περιστάσεων, τοὺς τὴν ἁγίαν σου, κλῆσιν καὶ σωτήριον πάντοτε, φωνοῦντας Ἀειπάρθενε· ὅτι ἡ θερμὴ προστασία. σου, πανταχοῦ προφθάνει, καὶ σώζει ἐκ κινδύνων χαλεπῶν· διὸ κηρύττομεν Δέσποινα, τὰ πολλά σου θαύματα.
Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαόν σου…
ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἐπιφθάνουσα πᾶσιν, Ὁδηγήτρια Κόρη, ἡ θεία χάρις σου, ἰᾶται πᾶσαν νόσον, καὶ πᾶσαν δυσπραγίαν, καὶ εὐφραίνει τοὺς ψάλλοντας· Ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Πᾶσα γλῶσσα κηρύττει, Ὁδηγήτρια Κόρη, τὰ σὰ θαυμάσια τοῖς πᾶσι γὰρ παρέχεις, βοήθειαν ταχεῖαν, καὶ εὐφραίνεις τοὺς ψάλλοντας Χαῖρε παρθένε Ἁγνή, ἡμῶν ἡ προστασία.
Ἡ ἁγία Εἰκών σου, ἁγιάζει τοὺς πίστει αὐτῇ προσπίπτοντας· φωτὶ γὰρ τῷ ἀύλῳ, ἐπισκιαζομένη, τῆς πλουσίας σου χάριτος, φωταγωγεῖ μυστικῶς, τοὺς σὲ ὑμνοῦντας Κόρη.
Γυναικῶν τὰς στειρώσεις, Ὁδηγήτρια Κόρη λύεις ἑκάστοτε, καὶ ἄγεις καὶ ἰθύνεις, πρὸς τρίβον μετανοίας, τῇ θερμῇ ἀντιλήψει σου, τοὺς δουλωθέντας δεινῶς, ἐχθροῦ τῇ δυναστείᾳ.
ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα τῶν οὐρανῶν.
Ἒχει ἡ μάνδρα τοῦ ἱεροῦ Ξενοφῶντος, Ὁδηγήτρια τὴν θείαν σου Εἰκόνα· ὅθεν μεγαλύνει, τὴν σὴν κηδεμονίαν.
Ῥύου Παρθένε, δυσχερειῶν καὶ κινδύνων, τοὺς καλοῦντας σου τὴν κλῆσιν ὁλοψύχως, ὅτι Σὺ ὑπάρχεις, ἡμῶν ἡ προστασία.
Ἀσθενημάτων, ἀπαλλαττόμενοι κόρη, Ὁδηγήτρια τῇ θείᾳ χάριτί σου, ἄδομέν σοι πίστει, χαριστηρίους ὕμνους.
Σκέπε Παρθένε, ἐπηρειῶν ἀνηκέστων, Ὁδηγήτρια Μονήν σου τὴν ἁγίαν, πίστει προσκυνοῦσαν, τὴν θείαν σου Εἰκόνα.
ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ἰάσεις χορηγοῦσα, χύδην τοῖς αἰτοῦσι, καὶ πανταχοῦ τοὺς καλοῦντας προφθάνουσα, γλώσσης ἁπάσης μελέτημα Κόρη γέγονας.
Μονήν σου τὴν ἁγίαν, καὶ πάντας Παρθένε, χριστιανοὺς ὁλοψύχως φωνοῦντάς σε, ἀτρώτους φύλαττε πάσης ἐναντιότητος.
Οὐράνωσον τὸν νοῦν μου, τῇ ἀγάπῃ Κόρη, τοῦ σοῦ Υἱοῦ καὶ ὁδήγει με πάντοτε, πρὸς μετανοίας εἰσόδους ὡς Ὁδηγήτρια.
Ὑψόθεν μὴ ἐλλείπῃς, νέμουσα Παρθένε, τὰς δωρεὰς τῆς πολλῆς σου χρηστότητος, τοῖς ἀδιστάκτῳ καρδίᾳ σὲ μεγαλύνουσι.
Ἂξιόν ἐστίν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σε μεγαλύνομεν.
Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Ἐκ Βατοπεδίου ἡ σὴ Εἰκών, ἧκε παραδόξως, Ξενοφῶντος ἐν τῇ Μονῇ, ὅθεν τὴν πολλήν σου, κηδεμονίαν Κόρη, ὑμνοῦμεν καὶ δοξάζομεν Ὁδηγήτρια.
Βρύει παραδόξως ἡ σὴ Εικών, ἰάσεις ποικίλας, τοῖς αἰτοῦσί σε εὐλαβῶς, ὅθεν πᾶσα γλῶσσα, κηρύττει σου τὴν χάριν, ὑμνοῦσα Ὁδηγήτρια, τὰ σὰ θαύματα.
Τὶς ὑμνολογήσει σου τὴν πολλήν, πρόνοιαν καὶ χάριν, περὶ πάντας Μῆτερ Θεοῦ, ταῖς γὰρ ἀτεκνούσαις, καρπὸν κοιλίας δίδως, καὶ παύεις νοσημάτων παντοίων καύσωνα.
Χαίρει Ξενοφῶντος θεία Μονή, ἔχουσα ἐν κόλποις, τὴν Εἰκόνα σου τὴν σεπτήν, ἀλλὰ καὶ πᾶς κόσμος, ὑμνεῖ σε Θεοτόκε, μετέχων Ὁδηγήτρια, τῶν χαρίτων σου.
Βλέψον Ὁδηγήτρια συμπαθῶς, ἐπὶ τοὺς ἑστῶτας, τῇ Εἰκόνι σου τῇ σεπτῇ, καὶ ἁπάντων πλήρου, ἐγγύς τε καὶ τῶν πόρρω, Παρθένε Ὁδηγήτρια, τὰ αἰτήματα.
Πάντας τοὺς προσπίπτοντας εὐλαβῶς, τῇ σῇ προστασίᾳ, Ὁδηγήτρια Μαριάμ, καὶ πιστῶς φωνοῦντας, τὸ θεῖον ὄνομά σου, ἀτρώτους διατήρει, πόνων καὶ θλίψεων.
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου ποιήσατε πρεσβείαν
εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.
Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…
Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.
Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.
Δόξα…
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.
Καί νῦν…
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.
Καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον Ἦχος α΄. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος.
Εἰκόνα σου ἁγίαν τὴν Ὀδηγήτριαν ἄχραντε, νῦν πανευλαβῶς προσκυνοῦντες γεραίρομεν Παρθένε, ἐπέστη γὰρ ξένως πρὸς ἡμᾶς, βραβεύουσα θαυμάτων προχοήν, καὶ ἐκ παντοίων ἐλευθεροῦσα τῶν δεινῶν· διὸ σοὶ πόθῳ βοῶμεν· Δόξα τῇ εὐσπλαγχνίᾳ σου σεμνή, δόξα τῇ ἀντιλήψει σου, δόξα τῇ προμηθείᾳ σου μόνη Πανύμνητε.
Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τα ἑξῆς·
Ἦχος β’. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Πάντας τοὺς προσπίπτοντας πιστῶς, τῇ σῇ θαυμαστῇ προστασίᾳ, καὶ ἀντιλήψει θερμῇ, κόρη Ὁδηγήτρια, Μῆτερ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, πάσης νόσου ἀπάλλαττε, καὶ πάσης ἀνάγκης, καὶ παντοίων θλίψεων καὶ περιστάσεων· πάντες γὰρ πρὸς σὲ ἀφορῶμεν, καὶ τὴν παναγίαν σου κλήσιν, Δέσποινα φωνοῦμεν μετὰ πίστεως.
Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου καί λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.
Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην Σου.
Ἐκ παντοίων κινδύνων τοὺς δούλους σου φύλαττε, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἵνα σὲ δοζάζωμεν τὴν ἐλπίδα τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Τῇ πρεσβείᾳ Κύριε πάντων τῶν Ἀγίων καὶ τῆς Θεοτόκου, τὴν σὴν εἰρήνην δὸς ἡμῖν, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς, ὡς μόνος οἰκτίρμων.
Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν.
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν έλέησον ἡμᾶς.
Ἀμήν.