Παρακλητικός Κανών εις τον εν Οσίοις Πατέρα ημών Ευμένιο τον Κρητά εν Αθήνα Εκλάψαντα
Ποίημα Δρos Χαραλάμπους Μ. Μπούσια
Μ. Υμνογράφου της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου. Ἐκάθισε με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χεῖρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος
Σοι. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον Σου ἀπ’ ἐμοῦ καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπί Σοί ἤλπισα. Γνώρισον μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τήν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. β’. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν με καί τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
καὶ τὸ ἑξῆς·
Ἦχος δ΄ . Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Συναγαλλόμενον παμφώτοις Ἀγγέλοις καὶ παριστάμενον Χριστῷ τῷ εὐσπλάγχνῳ,πατέρα εὐσυμπάθητον, προστάτην λεπρῶν καὶ καμνόντων μέλψωμεν, κατακεκοσμημένον μαργαρίταις νήψεως καὶ σαλότητος τρόποις, θεοειδῆ Εὐμένιον, λιτὰς τὰς διαθέρμους αὐτοῦ ἐξαιτούμενοι.
Δόξα. Τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομεν ποτέ, Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι. Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ· σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεὶ ἐκ παντοίων δεινῶν.
Εἶτα ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.
καὶ ὁ Κανών, οὗ ἡ Ἀκροστιχίς·
Εὐμένιε συμπαθές, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν. Χ.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Εὐμένιε, πάτερ θεοειδές, νεόφωτον ἄστρον, ταπεινώσεως καὶ εὐχῆς, Χριστὸν σοῖς ἱκέταις εὐμενίζου, τοῖς ἀνυμνοῦσι τιμίους καμάτους σου.
Ὑπέρτιμος ὄλβος ὡς ἀρετῆς, Εὐμένιε μάκαρ, καὶ θησαύρισμα τιμαλφὲς, πιστῶν ἀπλανοῦς ποδηγεσίας, πρὸς σωτηρίαν ἡμᾶς χειραγώγησον.
Μυρίπνοον λείριον Ἐθιᾶς, τοῦ Μονοφατσίου, ἐν τῇ Κρήτῃ πάτερ σεπτέ, Εὐμένιε ἥδυνον εὐχαῖς σου, ἀδιαλείπτοις τοὺς σοὶ καταφεύγοντας.
Θεοτοκίον.
Ἐπάκουσον πάντων ὡς ἀγαθὴ, δεήσεων Μῆτερ, αἰτουμένων σὴν ἀρωγὴν, καὶ σκέπην καὶ θείαν μεσιτίαν πρὸς τὸν Υἱόν σου, Θεὸν τὸν εὐΐλατον.
ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Νεοπύρσευτον σέλας τῆς τοῦ Χριστοῦ πίστεως, ηὔγασας Εὐμένιε μάκαρ, σοῖς ἀναλώμασι, Νοσοκομεῖον σεμνέ, τῶν λοιμωδῶν νοσημάτων, νῦν ὁ λύων ζόφωσιν, νόσων προσφύγων σου.
Ἱερέων λαμπρότης πανευλαβῶν πρόσδεξαι, τὰς ἡμῶν θερμὰς ἱκεσίας, πάτερ Εὐμένιε, καὶ πρὸς τὸν πάντων Θεὸν,
αὐτὰς προσάγαγε, μάκαρ, ἵνα πάντες εὕρωμεν, ἄμετρον ἔλεος.
Ἐξεφαύλισας μῆνιν τοῦ πονηροῦ ὅπλοις σου, προσευχῆς καὶ βίου ἀμέμπτου, πάτερ Εὐμένιε, ὁ δυσωπεῖν τὸν Χριστὸν, χάριν εὑρὼν καθ’ ἑκάστην, δοῦναι πᾶσιν ἄνωθεν ῥῶσιν καὶ δύναμιν.
Θεοτοκίον.
Σκέπε δούλους σου Μῆτερ τοὺς σὲ λαμπρῶς μέλποντας, δόξης σου ἐξ ὕψους ἀῤῥήτου, Θεογεννήτρια, τοῦ Εὐμενίου λιταῖς, εὐαρεστήσαντος βίῳ, ἀκραιφνεῖ τῷ Τόκῳ σου, παντελεήμονι.
Εὐμένιε, τῶν εὐλαβῶν Ἱερέων ἡ κοσμιότης, Νικηφόρου, τοῦ ἐν λεπροῖς ὁσίου διάκονε, Θεὸν εὐμενίζου τοῖς σὲ τιμῶσι.
Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Μονῆς Κουδουμᾶ ὁ ἔνοικος Εὐμένιε, βλαστὲ Ἐθιᾶς καὶ Ἀθηνῶν διάκοσμε, ἱερεῦ πανόσιε, Νικηφόρου Ὁσίου διάκονε, καὶ ὁδηγὲ πιστῶν πνευματικὲ, πρὸς νῆψιν εὐλόγει τοὺς τιμῶντάς σε.
ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα, Κύριε.
Ὑπερεύχου Εὐμένιε, τῶν ἐκδεχομένων τὰς ἱκεσίας σου, πρὸς τὸν Ὓψιστον Ὃν πόνοις σου, νυχθημέροις πάτερ ἐμεγάλυνας.
Μετανοίας Εὐμένιε, δεῖξόν μοι τὰς τρίβους ἅσπερ διήνυσας, ἀρετῆς πρὸς ὁλοκλήρωσιν, καὶ ἀγγέλοις ἔνδοξον συνοίκησιν.
Πράϋνόν μου σκιρτήματα, τῆς σαρκός Εὐμένιε πανσεβάσμιε, ὁ σταυρώσας πάθη σώματος, σὺν ταῖς ἁμαρτίαις θείᾳ χάριτι.
Θεοτοκίον.
Ἀγλαόμορφε Δέσποινα, Εὐμενίου σκέπη καὶ καταφύγιον, Κουδουμιανὴ πανάχραντε, περιφρούρει πάντας τοὺς οἰκέτας σου.
ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Θλίψεων ἡμᾶς, λυπηρῶν καὶ περιστάσεων, ῥῦσαι πάντας τοὺς προστρέχοντας τῇ σῇ, ἀντιλήψει χαριτόβρυτε Εὐμένιε.
Ἔμπλησον χαρᾶς, τὸν ἐν θλίψεσιν Εὐμένιε, καὶ στενώσεσιν ἱκέτην σου θερμόν, Λοιμωδῶν, Νοσοκομείου ἀγαλλίαμα.
Σκεῦος ἱερὸν, Θείας Χάριτος Εὐμένιε, ῥυπτικαῖς σου ἱκεσίαις πρὸς Θεὸν, ῥύπον κάθαρον ἡμῶν παθῶν καὶ θλίψεων.
Θεοτοκίον.
Πέμψον ὀχετοὺς, σῆς ἑτοίμης ἀντιλήψεως, Εὐμενίου παρακλήσεσι σεπταῖς, εὐσεβέσι, Μητροάρθενε πανάχραντε.
ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν.
Ῥωννύμενοι, ἐκ τῆς ἐνοικούσης σοι, Θείας Χάριτος Εὐμένιε μάκαρ, οἱ ἀλγεινῶς ἀσθενοῦντες τιμῶμεν, τὴν σὴν πρὸς πάντας νοσοῦντας συμπάθειαν, ὁ δι’ εὐχῆς θεραπευθεὶς, ἐκ λοιμώδους σεπτέ ἀῤῥωστήματος.
Ἐν κλύδωσι, βίου τοῖς προσφεύγουσι, τῇ σῇ χάριτι Εὐμένιε πάτερ, ὁδήγει πρὸς γαληνότατον ὅρμον, τῆς ἠρεμίας χαρᾶς καὶ ἀνέσεως, πνευματικῆς σαῖς πρὸς Θεὸν, διαθέρμοις τρισμάκαρ δεήσεσι.
Συνέτισον, πάντας καὶ ἁγίασον, τοὺς τιμῶντας σὴν ὑπέρτιμον μνήμην, εὐσυμπαθὲς τῶν λεπρῶν ὑπηρέτα, καὶ Νικηφόρου Εὐμένιε σύσκηνε, Νοσοκομείου Λοιμωδῶν, ἱερεῦ νοσημάτων θειότατε.
Θεοτοκίον.
Βοήθεια, ταχινὴ τῶν δούλων σου, ἐν ἀνάγκαις Θεοτόκε Παρθένε, σπεῦσον ἡμῖν ἐν κακώσεσι βίου, καὶ συμφοραῖς καὶ δειναῖς περιστάσεσιν, ὡς συμπαθὴς δούλοις τοῖς σοῖς, βοηθῆσαι πανύμνητε Δέσποινα.
Εὐμένιε, τῶν εὐλαβῶν Ἱερέων ἡ κοσμιότης, Νικηφόρου τοῦ ἐν λεπροῖς ὁσίου διάκονε, Θεὸν εὐμενίζου τοῖς σὲ τιμῶσι.
Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.
Αἲτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Εὐσυμπαθῶς πρὸς πιστοὺς διακείμενε, δεινῶς ἀλγοῦντας Εὐμένιε Ὅσιε, ὁ τοῦ λεπροῦ Νικηφόρου ὁμόζηλος, τῆς ἀρετῆς καὶ ἀνάγκης διάκονος, ἐν ὑγιείᾳ συντήρει σοὺς πρόσφυγας.
Προκείμενον. Ἦχος δ΄.
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
Στίχος. Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ.
Εὐαγγέλιον· Ἐκ τοῦ Κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. στ΄ 17 – 22 ).
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἔστη ὁ ᾿Ιησοῦς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πολὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ τῆς παραλίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ, καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐτῶν, καὶ οἱ ὀχλούμενοι ἀπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθεραπεύοντο. Καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐτοῦ· ὅτι δύναμις παρ᾿ αὐτοῦ ἐξήρχετο, καὶ ἰᾶτο πάντας. Καὶ αὐτὸς, ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς Μαθητὰς αὐτοῦ, ἔλεγε· Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε. Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε. Μακάριοί ἐστε, ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς, καὶ ὀνειδίσωσι, καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν, ἕνεκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χαίρετε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ.
Δόξα.
Ταῖς τοῦ Σοῦ Ὁσίου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ελεῆμον,ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Ἰδιόμελον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Στίχος. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Ὅσιε Εὐμένιε, χαῖρε, βλαστὲ Κρητονήσου, Ἱερεῦ θειότατε, δι’ ὃν Ἀστερούσια ἐπαγάλλονται, διακονίᾳ σου πρὸς δεινῶς ἀλγοῦντας Λοιμωδῶν χαίρει τὸ ἵδρυμα νόσων, πανεύφημε, ἐν Ἀθήναις καὶ ὁ
χριστώνυμος λαὸς ποδηγεσίᾳ σου ἀπλανεῖ ὑμνεῖ εὐφραινόμενος σὴν ἁγίαν μνήμην, ἣν πάντες καταστέφοντες ᾠδαῖς
εὐτάκτοις ἀπεκδεχόμεθα πρὸς Θεὸν πρεσβείας σου.
Σῶσον, ὁ Θεὸς, τὸν λαόν Σου…
ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἐργαστήριον θεῖον σεαυτὸν ὁ ποιήσας εὐχῆς καὶ νήψεως, Εὐμένιε μετέστης, πρὸς δόμους οὐρανίους, ἱκετεύων τὸν Κύριον, ῥῶσιν ἡμῖν παρασχεῖν, τοῖς ἀλγεινῶς νοσοῦσι.
Βελεμνῶν τοῦ Βελίαρ ἀσινεῖς διατήρει ἡμᾶς Εὐμένιε, ἃ προσευχῇ συντόνῳ, ἐπάτησας νηστείᾳ, καὶ παννύχοις σου στάσεσιν, ἐγκρατευτὰ θεαυγές, δοχεῖον Παρακλήτου.
Ἐκδυσώπει ἀπαύστως τὸν Χριστὸν δοῦναι πᾶσι πιστοῖς ὑγίειαν, Εὐμένιε θεόφρον, σὺν θείῳ Νικηφόρω, ᾧ καλῶς διηκόνησας, τῶν νόσων τῶν λοιμικῶν, ἐν τῷ Νοσοκομείῳ.
Θεοτοκίον.
Ὑπερύμνητε Μῆτερ ἐλεοῦσα Παρθένε Θεογεννήτρια, Ὁσίου Εὐμενίου, λιταῖς θεοπειθέσι, τὰ ἐλέη κατάπεμψον, ἡμῖν πλουσίως ἁγνή, Υἱοῦ μονογενοῦς σου.
ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Πιστῶν ἐν μάχαις, κατὰ δεινοῦ βροτοκτόνου, παραστάτης Εὐμένιε πέλεις, ὁ αὐτοῦ πατήσας, ὀφρὺν τὴν ἐπηρμένην.
Εὔθυνον τρίβους, τῶν εὐλαβῶς σὲ ὑμνούντων, ὁ βαδίσας Εὐμένιε μάκαρ, ἀτραπὸν ἐν βίῳ, στενὴν καὶ τεθλιμμένην.
Ῥοὰς δακρύων, ἡμῶν ἀπόσμηξον μάκτρῳ, σῆς ἀγάπης Εὐμένιε θεῖε, ὁ διακονήσας, λεπροῖς καὶ παρειμένοις.
Θεοτοκίον.
Ἡγιασμένε, ναὲ ἁγνείας Παρθένε, δεῖξον πάντας ναοὺς σοὺς ἱκέτας, σωφροσύνης Μῆτερ, καὶ ἤθους παναρίστου.
ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Μὴ παύσῃ τὸν Σωτῆρα, δυσωπῶν ἀπαύστως, ὑπὲρ ἡμῶν σὲ τιμώντων Εὐμένιε, ἱερουργὲ μυστηρίων ἄχράντων ἔνθεε.
Ὡς ἔνθερμον μεσίτην, πρὸς Θεὸν τῶν ὅλων, προβάλλομέν σε ἀπαύστως Εὐμένιε, σὺν Νικηφόρῳ, προθύμως ᾧ διηκόνησας.
Νῦν ὕμνοις μελιῤῥύτοις, σὲ ἀνευφημοῦμεν, ὡς ταπεινῶν ἱερέων ὡράϊσμα, πᾶσι δωρούμενον χάριν, τὴν σήν Εὐμένιε.
Θεοτοκίον.
Χαρίτων μυροθήκη, Κεχαριτωμένη, τῇ εὐωδίᾳ τῆς σκέπης σου εὔφρανον, καὶ ἀντιλήψεως θείας τοὺς σὲ γεραίροντας.
Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.
Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Χαίροις ὁ ἐκλάμψας ἀρτιφανῶς, ἀρωγῇ πρὸς πέλας, ἐν τοῖς πόνοις ὑπομονῇ, ἄκρᾳ ταπεινώσει καὶ ἀρετῇ ἐχέφρον, Εὐμένιε πατέρων νέων ὑπόδειγμα.
Χαῖρε εὐσυμπάθητε λειτουργὲ, τοῦ Νοσοκομείου, νοσημάτων τῶν λοιμικῶν, χαίροις Νικηφόρῳ ὁ καθυπηρετήσας, ἐκ λέπρας τῷ νοσοῦντι μάκαρ Εὐμένιε.
Χαίροις θεῖον βλάστημα Ἐθιᾶς, Κουδουμᾶ Σεμνεῖον, ἰατρεῖον ὁ ἀνευρών, χαίροις τοῦ Νικήτα Μονῆς τοῦ μεγαλάθλου, ὁ μοναστὴς καὶ κλέος Κρήτης Εὐμένιε.
Χαίροις, ταπεινώσεως ἀκρεμών, ἀρετῆς πυξίον, ὁ χαρίεις καὶ προσηνής, χαίροις, ὁ τὸν Κτίστην ἡμῖν ἐξευμενίζων, τοῖς σὲ ὑμνολογοῦσι μάκαρ Εὐμένιε.
Σκέπε καὶ ἁγίαζε ἀκλινῶς, τοὺς ἐξαιτουμένους, τὰς πρεσβείας σου πρὸς Θεόν, Ἱερέων εὖχος, Εὐμένιε παμμάκαρ, σὺν Νικηφόρῳ θείῳ ᾧ ὑπηρέτησας.
Χάριν σου κατάπεμψον ἐφ’ ἡμᾶς, σὲ ἀνευφημοῦντας, ἰατῆρα ὡς ἀλγεινῶν, νοσημάτων πάτερ Εὐμένιε χαρίτων, ὡς οὐρανίων βάθρον ἀδιασάλευτον.
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.
Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς). Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…
Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.
Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.
Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.
Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.
καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον· Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον. Παρακλήτορα θεῖον τῶν ἐν τοῖς κλύδωσι, τὸν ἀρωγὸν ἐν ἀνάγκαις, καὶ ποδηγὸν ἀπλανῆ, πρὸς εὐσέβειαν λαοῦ ἐγκωμιάσωμεν, ὕμνοις, Εὐμένιον παθῶν, ὡς ὁμόζηλον Ἰώβ,
πνευμάτων κακῶν διώκτην, καὶ εὐμενέστατον πρέσβυν,
ἡμῶν πρὸς Κύριον τὸν εὔσπλαγχνον.
Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὸ ἑξῆς·
Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ Ξύλου.
Δεῦτε φιλοσίων ἡ πληθὺς, ὕμνων καταστέψωμεν ῥόδοις, τὸν τοῦ Θεοῦ ἐκλεκτόν, ταπεινὸν Εὐμένιον, τὸν ἱλαρώτατον, Ἱερέα καὶ σύσκηνον, λεπροῦ Νικηφόρου, τοῦ ὁσίου κράζοντες· Ἐπιδαψίλευσον, πᾶσιν ὑμνηταῖς σου σὴν χάριν, ῥῶσιν καὶ ὑγίειαν ἄμφω, ταῖς θεοπειθέσι σου δεήσεσι.
Δέσποινα, πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.
Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἠμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἠμᾶς.
Ἀμήν.